7 5843 DE VADERLANDSCHE NIJVERHEID IN KOMENDE IAREN DOOR MAX PACKER MET BIJ VOEGING DER ANTI-TRUSTWETTEN DER VEREENIGDE STATEN VAN AMERIKA, VAN CANADA EN VAN HET AUSTRALISCHE. GOUVERNEMENT EN EENIGE GEGEVENS OMTRENT ANTILDUMPINGWETTEN E. E. KLUWER _ 1916 — DEVENTER j 1 nd te Aw olie it Oe ge DE VADERLANDSCHE NIJVERHEID IN KOMENDE JAREN DOOR MAX ‚PACKER MET BIJVOEGING DER ANTITRUSTWETTEN DER VEREENIGDE STATEN VAN AMERIKA EN VAN HET AUSTRALISCHE GOUVERNEMENT EN EENIGE GEGEVENS OMTRENT ANTLDUMPINGWETTEN ig K) ZD ZE. E. KLUWER — 1916 — DEVENTER ever \ (© Ke iN ve f fn eds 5 ë Wersjg, = 7 Kij EN a /E6, cx * 2” * ew) ee d 6 f {. le) at » > oo 2 d< fí i d o ee: 09 (3 p _ mn DE VADERLANDSCHE NIJVERHEID IN KOMENDE JAREN 73 —-© ‚+ N ©) | > INLEIDING. Profeteeren is een ondankbaar werk. Maar al te vaak komt hetgeen geprofeteerd is of in '’t geheel niet of anders uit. Daardoor wel hoofdzakelijk is de belangstelling voor profetieën altijd maar bij een klein aantal menschen levendig. De groote meerderheid haalt er de schouders over op; houdt er òf eigen profetieën, zen blik in de toekomst „uitsluitend voor eigen gebruik” op na, òf leeft slechts in den dag van heden, terwijl derden, zoo het mogelijk ware, zouden willen leven in het verleden (liefst de beschikking hebbende over alle thans verkrijgbare gegevens ten einde het leven voor zich zelf zoo mooi en gemakkelijk mogelijk in te richten). Men kan de menschheid dus verdeelen in drie groepen: (9 Zij, die trachten vooruit te zien en trachten hun arbeid — den gang hunner gedachten — te richten naar de volgens hen te verwachten veranderingen in de omstandigheden, waaronder gearbeid zal moeten worden. Zij, die slechts rekening houden met de omstandigheden van het oogenblik. Zij, die arbeidscondities terug willen voeren naar de z.g.n. lang vervlogen tijden. Deze laatste groep zullen wij niet mogen rekenen tot hen, die zullen deelnemen aan een discussie over de toekomst der nijverheid. Zij begrijpen zelf niet, dat de voorstelling der toestanden, die zij zich maken, nooit bestaan heeft als werkelijkheid en in den grond niets anders is dan een beeld van vage wenschen om het leven van heden bevrijd te zien van de lasten van het heden. Zij vegrijpen niet, dat de oplossing der problemen, die de wereld-| D) 5 D _ 3 ï 4 tg Ei Dn ‚—-E E o _— o ®) on) £) Ad f f) Ny N fn < N #— geschiedenis voortdurend baart, nooit constant kan zijn, dat elke oplossing niets is dan een ontwikkelingsstadium van het groote levensproces. Groep 2 bestaat uit menschen, die dag aan dag den grooten levensstrijd voeren onder de omstandigheden van het heden. Het zijn de werkers. Hebben zij tijd en gelegenheid en capaciteiten zich te verdiepen In de toekomst ? Neen, hun tijd, hun verstandelijke vermogens, hun krachten worden geheel in beslag genomen door den individueelen strijd, zij zijn niet de bazen over hun werk — het werk is de baas over hen. Beklemd voelen zij zich omringd door bezwaren, die voor hen onoverkomelijk lijken; de teekenen des tijds ontkennen zij niet, maar wie zou kunnen verlangen, dat zij zich persoonlijk zouden wijden aan de oplossingen van vragen van algemeenen aard, waar deze wijding samen zou moeten gaan met de verwaarloozing van het eigen bedrijf? Zij kùnnen geen bakens verzetten bij het veranderd getij, vóór zij direct persoonlijk in gevaar komen. Slechts dàn, wanneer zij gevoelen, dat het water onder hun schuit wegloopt, zullen zij hun toestand beseffen en trachten maatregelen tot ontkoming te nemen. Zullen zij het ruime sop nog weer kunnen bereiken? of zullen zij met hun vischnetten achtergelaten worden op de droogloopende zandbank? — Klein is de groep der menschen, wier maatschappelijke positie (of wier onbescheidenheid) hen dringt de blikken van ’t verleden, längs het heden nàar de toekomst te richten; die meenen, dat een zekere ontwikkelingsgang is waar te nemen, welke het vormen van een toekomstbeeld mogelijk maakt, die uit dat toekomstbeeld zen gedragslijn voor het heden willen opmaken. Het zijn geen zieners, het zijn geen bijzonder geniale menschen, geen droomuitleggers maar toch toekomstvoorspellers. Over hoe meer gegevens zulke profeten beschikken, hoe meer kans er bestaat, dat iets van hun voorspellingen zal uitkomen; de bestudeering van de ingewanden van één offerdier is niet voldoende ! En alle gegevens zullen moeten worden verstrekt door de „werkers”. Hun zal moeten worden duidelijk gemaakt, dat zij die gegevens verplicht zijn te verstrekken in eigen en algemeen belang, dat zij die moeten verstrekken aan zelf gekozen betrouwbare personen, om daaruit op te laten maken, wat de nijverheid in de komende jaren noodig heeft, om den strijd tegen het buitenland mogelijk te maken. !) Het zal den nijveren duidelijk moeten worden gemaakt, dat de bestaansstrijd om ons heen in Europa, Amerika, Azië, Australië, nieuwe vormen heeft aangenomen. Nieuwe vormen van arbeidsprestaties, die een grooter nuttig effect hebben, nieuwe kapitaalvormingen die concurrentie moeilijker maken, nieuwe regeeringsmaatregelen, die tot doel hebben buitenlandsche mededinging te verbieden. Hun zal moeten worden aangetoond, dat althans de enkeling in komende jaren voor een strijd zal komen te staan, waarin hij alleen strijder en niet overwonnene kan blijven, wanneer hij dezelfde wapens of nog betere hanteert als zijn tegenstander: dat het toch feitelijk neerkomt op een Papoea met pijl en boog optrekkend tegen een met repeteergeweren gewapende patrouille Europeanen, wanneer hij zich in den economischen strijd niet behoorlijk toerust. Hun zal de vraag moeten worden voorgelegd, of het niet de regeering alleen is, die in enkele gevallen te hulp zal kunnen komen om een àl te ongelijken of een al te oneerlijken strijd te beslechten in het voordeel van de vaderlandsche nijverheid; of het niet op hun weg ligt de regeering te verzoeken, die groote problemen te doen bestudeeren onder aanbieding der benoodigde gegevens, of het niet op den weg der regeering ligt om door maatregelen van bestuur en wetgeving, samenwerking der nijveren in het eigen land te bevorderen en die nijverheid te beschermen tegen onrechtmatige aanvallen, waar zij zonder wettelijke bescherming, zonder vorm van proces aan zou ten gronde gaan (bescherming vatte men hier niet op als bevoordeeling). En de regeering? zou het mogelijk zijn, dat zij zich onttrok juist op een oogenblik, waarop door de bijzondere omstandigheden, zoo tallooze gegevens haar in handen komen; op een tijdstip, waar zij noodgedrongen zich met landbouw, handel en nijverheid inlaat en regelend inlaat als nooit te voren? Wat heeft bet te beteekenen, dat zij in den aanvang hier en daar misschien ” Hier zij verwezen naar de pogingen om in verschillende bedrijven uniforme boekhouding en kostprijsberekeningen in te voeren, zie de desbetreffende brochure van den heer Nyst en het artikel van Ernest J. P. Benn: „Wanted national costing Systems”. — J mistastte; dat de genomen maatregelen niet ieder bevredigen ? wanneer daartegenover staat het verkrijgen en bijhouden van een juist overzicht van de volkshuishouding, van productie en verbruik, van in- en van uitvoer, dat zij in deze dagen van beroering gekregen heeft, en waar zij heeft kunnen toetsen en verbeteren tallooze maatregelen van economisch belang? Laten wij eerlijk zijn: remmend heeft de regeering in vele opzichten gewerkt, maar niet alleen remmend, ook opbouwend — ook de maatschappij heeft zij beschermd tegen vergedreven, zij het ook natuurlijke winzucht; beschermd, waar het gold moeilijkheden uit den weg te ruimen, door het buitenland daarop met opzet of bij vergissing gelegd. Met één woord: de regeering is organiseerend in het particuliere bedrijf opgetreden. Moet deze organisatie groeien en verbeteren en in heel veel opzichten met den tijd veranderen? of moet na organisatie weer individueele vrijbuiterij volgen? moet de organisatie weer plaats maken voor desorganisatie ? „Ieder voor zich en God voor ons allen?” Ziet, deze leuze „ieder voor zich” kan de gemeenschap geen kwaad doen, als overal elders hetzelfde principe werd gevolgd. Een regeering had er dan slechts op te letten, dat in vrije mededinging een zoo groot mogelijk aantal behoeften van een zoo groot mogelijk aantal onderdanen werd bevredigd. De vrije mededinging zou regeerings-ingrijpen in de particuliere nijverheid voorkomen, uitgezonderd dan de bescherming van den afhankelijken loonarbeider tot op zekere hoogte. Wanneer het echter als juist mag worden aangenomen, dat vrije concurrentie allerwege belemmerd wordt en te niet gedaan; wanneer om ons heen stemmen luider klinken: nà den strijd met de wapenen, den strijd op economischen grondslag! wanneer wij zien, dat thans reeds de buitenlandsche regeeringen met geld en voorlichting hun onderdanen uitrusten voor dièn strijd, is dan ook ònze regeering niet geroepen mede te werken aan een blijvende organisatie van ons economisch leven? Kan deze organisatie niet plaats hebben zonder regeeringssteun en voorlichting? Kan beperking van onderlinge concurrentie niet plaats vinden door een samenwerking van elkander vroeger bestrijdenden, uit eigen kracht, of door den nood gedwongen? Staan in ons land niet reeds machtige maatschappijen stevig gegrondvest en bestand tegen te verwachten aanvallen? Bestaan niet reeds verbonden in verschillende bedrijven, die de mogelijkheid bieden de buitenlandsche concurrentie te weerstaan, althans in de eerstkomende jaren? Zeker, er is roering in ons land, stil zitten doen wij niet, maar waar blijft bij de vorming van een dusdanig ontstaan monopolie, of kartel, of pool, of trust, het belang der gemeenschap, dat de regeering geroepen is te beschermen? SAMENWERKING: De samenwerking, de organisatie dus, in de bedrijven onderling kan haar groote voordeelen opleveren voor de gemeenschap: Het is mogelijk dat de uitdrukking voor bedrijfscombinaties „Kinder der Not” juist is. De onderlinge concurrentie kan zoo groot geworden zijn, dat het niet meer loonend is die artikelen voort te brengen, waaraan toch een algemeene behoefte gevoeld wordt. Een tijdig samenwerken kan veel kapitaalvernietiging voorkomen. Is echter een dergelijke onderlinge samenwerking geheel zonder gevaar voor de gemeenschap? Geeft het éénmaken van belangen niet een zóó groote macht, dat bij afwezigheid van regeeringsmaatregelen, die macht vanzelf aanleiding is, niet alleen tot productieverbetering en tot het beter balanceeren van kostprijs en verkoopprijs, maar ook tot misbruik bij het vaststellen van productiehoeveelheid en prijs? Concentratie van bedrijf is als zoodanig niet onvoordeelig voor de gemeenschap; goed doorgevoerd kan zij de productiekosten verlagen, daar zij in den regel de beschikking geeft over de krachten van meer specialisten. Zij voorkomt vaak kapitaalverlies door de macht, welke zij bezit goede denkbeelden in de practijk volledig te kunnen omzetten en doorzetten. Om die redenen ligt het dus op den weg der regeering samenwerking aan te moedigen, ook ligt het op haar weg die samenwerking te controleeren, daar zij anders al te spoedig leidt tot monopolies. Een monopolie in handen van anderen dan den staat heeft een antisociale strekking (in den ruimsten zin genomen). Is het nu zoo hersenschimmig in de toekomst bedrijfsconcentratie te verwachten? is dit een profetie, waarmede men reeds heden geen rekenschap heeft te houden? Voor velen is het geen profetie meer — maar — het is hoogst merkwaardig dit altijd weer te moeten hooren — in hùn bedrijf zal het nièt voorkomen. Het mf 5 geldt wellicht, neen vrij zeker voor de algemeene ontwikkeling der industrie — maar... en zij houden zich afzijdig: zóó redeneeren de meeste nijveren en houden zich aan '’t heden. ‘Toch zou men hen moeten vragen: waarom zou een enkel bedrijf een uitzondering maken op den regel? Wanneer ik een man recht zie afgaan op een muur, dan begrijp ik, dat hij onder zekere omstandigheden over dien muur heen kan klimmen; ook weet ik, dat hij de poort iets meer ter linkerzijde open ziet. Als toekomstbeeld kan ik mij niet denken een man, die zal trachten over een muur te klimmen, maar ik zie hem wel in gedachten zijn richting veranderen en- door de poort gaan. En als ik meerdere, vele menschen zich zie bewegen in de richting van het beletsel, dat zich op hun weg voordoet, dan zie ik met mijn geestesoog, niet één van die velen over den muur klauteren, maar allen door de poort gaan. Zeker, er bestaat in onze vaderlandsche geschiedenis een berijmde legende, hoe een boer door een beek bleef waden, zooals zijn voorvaderen ook altijd gedaan hadden, wanneer zij ter kerke togen, omdat hij de nieuw gebouwde brug te modern vond, maar gelukkig voor ons ras, de man bleef zonder navolgers. De maatschappij bouwt ten allen tijde tot eigen gerief „bruggen”, houwt tunnels, maakt poorten en van deze werkzaamheden maakt de maatschappij gebruik om over en door de moeilijkheden heen te komen. De maatschappij bouwt in de laatste jaren ongehoord groote bruggen om over ongehoord groote moeilijkheden heen te komen. De vraag van het heden is nu, bouwt Holland zelf mee aan deze bruggen, of zullen wij later over een anderman’s brug moeten loopen? Ziet, ons land is waterrijk (helaas soms te waterrijk) en onze Hollanders bouwen. daarover bruggetjes. Ieder wil over zijn eigen sloot komen, maar als de sloot te breed wordt; als niet alleen het persoonlijk belang, maar. ook het belang der gemeenschap een weg vraagt en dit ligt boven de krachten van het individu, dan is samenwerking in welken vorm dan ook, noodig. Goed, zegt de ouderwetsche Hollander, laten wij het dan maar met elkaar doen, doch laat het rijk er zoo mogelijk buiten. Het is dus duidelijk, dat belanghebbenden zich zullen vereenigen, zich zullen moeten vereenigen op den duur, om gezamelijk een tegenstand te overwinnen. Deze erkenning zou in Nederland al 3 een heele stap vooruit zijn, het komt er dus maar op aan, de overtuiging te doen postvatten bij de direct belanghebbenden, dat de tegenstand, dien het individu in de eerstkomende jaren zal ondervinden zóó groot zal worden, dat ieders eigen bruggetje hem niet brengen kan over den tot stroom geworden beek. Nu kan hij twee dingen doen. Hij kan zich houden aan den bestaanden toestand, zoolang het gaat en wanneer hij niet meer van zijn brug gebruik kan maken, dan kan hij er over gaan denken, wat dan te doen, Daar deze handelwijze voor het oogenblik is het volgen van de lijn van den minsten tegenstand, is het duidelijk, dat de overgroote meerderheid der menschen de teekenen des tijds zullen negeeren. „’t Houdt onzen tijd wel uit”, zeggen zij of „wat later komt zullen wij wel zien, ik heb het zoo kwaad nog niet ‘op '’t oogenblik”. De profetie is dan ook niet al te gewaagd, welke luidt: een groot deel van onze werkers zullen zich voorloopig niet vereenigen: zij zullen geen maatregelen nemen van te voren, om over de moeilijkheden in de toekomst heen te komen. Misschien zullen zij op den duur niet onder gaan, maar het kan er beel licht aan toe komen, want, waar in ons land in '’t algemeen gesproken de moeilijkheden met kleine middelen overwonnen kunnen worden, ook thans, met zuinigheid, met vlijt, daar is dit in het buitenland al lang niet meer het geval. Men bouwt daar bruggen voor het heden en voor de toekomst. Doch let nu wel òp, Nederlanders, wanneer zoo’n brug gebouwd is, staat de oprit niet op uw grondgebied. Gij zult er een ladder tegen op moeten plaatsen en beleefd vragen, of ge op die onbeholpen manier gebruik moogt maken van hun brug. Gij zult er niets te vertellen hebben; een bruggegeld moet ge betalen, zooals het den buitenlander zal believen te heffen. Of wilt ge doen als de boer in de legende en dan maar geen gebruik er van maken, doch met waterlaarzen door de overstroomde beek wandelen ? In het kort, gij zult in dienst komen van het buitenland, als ge uniet organiseert, — en als gij tegen economische slavernij maar niet opziet en vooral U maar niet daartegen verzet, dan .…. zult ge niet geheel ten gronde gaan — alleen met uw hooggeroemde zelfstandigheid is het dan uit. Luistert wel: eerst wilt gij niet van samenwerking hooren, omdat ge „zelfstandig” wilt blijven als individu en omdat ge zelfstandig wilt blijven op die bij voorkeur aanbevolen wijze, zult ge later verplicht zijn te dansen naar — IO — het pijpen van het buitenland, omdat ge uw zelfstandigheid als natie economisch niet hebt weten te handhaven! Gij wilt liever geknecht worden door den vreemdeling, dan samengaan met Uws gelijken, Uw landgenooten! Ofschoon internationalisme op den duur der nijverheid zooveel voordeelen oplevert, dat wij dien kant tóch opdrijven, zoo ís de weg, die daarheen voert, voor onze tegenwoordige denkwijze toch nog niet overal aangewezen. Waaraan thans gewerkt moet worden, dat is aan de schakel, welke hedt: nationale eenheid in het bedrijf! Alleen dan zullen de groote bruggebouwers (indien wij dat werk niet zelf alleen kunnen of willen doen) bij het ontmoeten van een goed georganiseerden nationalen tegenstand rekening met ons moeten houden uit eigen belang. Wie nu in Nederland eenige pogingen gedaan heeft om samenwerking tot een gemeenschappelijk economisch doel in de nijverheid tot stand te brengen, weet uit de practijk alle antwoorden, die hij met zijn voorstellen uitlokt. „Mijnheer, wie is U?’ Deze vraag wordt U in gedachten of in werkelijkheid gedaan, al naar mate van Uw algemeene bekend- of onbekendheid. Het kiezen van een organisator is dan ook werkelijk, wil men tot een resultaat komen, van het allergrootste belang. Hij kàn zijn de eerste onder zijns gelijken of nog beter iemand van erkende capaciteiten, welke bij het samenwerken als zoodanig in het geheel niet geïnteresseerd is, een bank, een rechtsgeleerde, een trust, kantoor of wie dan ook. De eerste onder zijns gelijken zal in den regel geen animo gevoelen om zijn schipperende collega's op sleeptouw te nemen en zijns gelijken zullen hem allicht van eigenbelang verdenken, wellicht is het oordeel: „past op, wij worden de dupe van onzen collega, als wij zijn voorstellen aannemen,” of wèl: „'t schijnt hem toch niet zoo goed te gaan als wij meenden.” En of hij nu al zegt; „heeren, op den duur is samenwerking noodig. Onze moeilijkheden zullen grooter worden. Wij zullen ons verzwakken door onderlinge toomlooze mededinging, tegenover het buitenland, dat bezig is zich te concentreeren en in staat is ons elk afzonderlijk dood te drukken, door betere arbeidsverdeeling dan bij ons elk afzonderlijk mogelijk is, of door kapitaalkracht, of door regeeringssteun, of door monopolies”. Helaas, de argwaan in het hart der collega's zal moeilijk te dooden zijn; helaas, en misschien, terecht, en zoo zal geen samenwerking il — verkregen worden, dan als laatste noodmaatregel — wanneer het allen langdurig slecht gaat. Is het nu wel noodig, dat de bedrijfscombinaties nu juist moeten zijn „Kinder der Not”? Is het wenschelijk, dat de concurrentie zoo veel kapitaal vernietigt, alvorens samenwerking mogelijk wordt ? Is het juist, dat een regeering deze kapitaalvernietiging slechts lijdzaam moet aanzien en geen vinger mag uitsteken om dit verlies te voorkomen, althans geen poging aanwenden deze verspilling van energie te doen ophouden en de krachten der onderdanen aan te doen wenden niet tot onderlinge en zelf-vernietiging maar tot verhoogde productie. Dat de regeering zich zou bemoeien met de kwestie van samenwerking in het bedrijf zou vroeger hoogst onwaarschijnlijk geklonken hebben en toch — de laatste jaren, en vooral de laatste maanden hebben ander licht op dit vraagstuk geworpen dan voorheen; op dit vraagstuk, welks oplossing de algemeene landsbelangen zoo zeer kan schaden of bevorderen al naar mate het wordt aangevat. Merken wij op, hoe de regeeringen in het buitenland worstelen met de bedrijfscentralisaties, die zonder haar tot stand zijn gekomen en die, ofschoon zij groote voordeelen voor de gemeenschap met zich zouden hebben kunnen brengen, veranderd zijn of zich ontwikkeld hebben tot middelen om de gebruikers uit te buiten. Ziet, dan is de tijd niet ongeschikt voor onze regeering om in te grijpen, om thàns in te grijpen en is het niet zoo onlogisch dat wij naar onze regeering zien om te weten, of deze het initiatief zal nemen, vóór zij gesteld wordt voor veel moeilijker ingrijpen, bij woekeringen, die zij had kunnen voorkomen! ?) „Wat!” roept men mij toe: „Staatsexploitatie! Dat nooit!” Och, dit nooit, moet ik daarop antwoorden, is al zoo vaak te schande gemaakt — maar toegegeven, dat staatsexploitatie groote nadeelen met zich brengt, dan volgt ook uit mijn woorden niet, dat zij een pleidooi zijn vóór Staatsexploitatie. Integendeel, dit pleidooi geldt alleen voor een initiatief nemen en een contrôle uitoefening van de regeering bij bedrijfsconcentraties. „Och kom, wij kunnen wel buiten de regeering; zij valt ons al genoeg lastig: zij belemmert de vrije ontplooiing van onze energie al meer dan noodig en verstandig is!” Zie o.a. Ch, W. Smith. The World and its natural products cornered. [2 — Zeer juist schikt ge U ondanks tegenpruttelen in de lasten en verplichtingen, die de gemeenschap aan Uw bedrijf oplegt; is het eveneens zeer juist, dat ge van haar hùlp geen gebruik wilt maken? integendeel. Uw redeneering moet zijn: gij belet mij veel te doen, wat ik tot eigen voordeel zou kùnnen doen, welnu, help mij te verkrijgen, datgeen wat iK alleen niet kan bereiken, Verleen mij een contra-prestatie. Laten wij toch niet vergeten, dat het voor een groot deel de regeeringsvertegenwoordigers zijn, die aan de groote productiecentra steeds nieuwe levendigheid helpen toevoeren. Vergeten wij toch niet, dat de staat een economisch wapen (een gevaarlijk tweesnijdend wapen) heeft in de tarieven van invoer, uitvoer en doorvoer. Vergeten wij toch niet, dat onze regeering buitenlandsche octrooien toelaat. Kan niemand toch ontkennen, dat alle takken van bedrijf zich reeds thans tot de regeering künnen wenden en dat men dat ook vaak al doet om steun en voorlichting; dat die steun en voorlichting steeds welwillend verstrekt wordt, met den besten uitslag vaak; alleen is de regeering huiverig „zich op te dringen” vandaar dat menig nijveraar zich verbeeldt dat de regeering niets voor hem kan en wil doen. Waarom zouden die takken van bedrijf, die zich thans nog individueel te onafhankelijk achten, zich niet tot de regeering kunnen wenden en zeggen: „Ziet hier, ons bedrijf is gezond, maar in de toekomst zien wij die en die gemeenschappelijke bezwaren. Wij vragen leiding en steun om tot samenwerking te komen. Wij vragen dit aan de regeering, omdat deze geen „partij is en de kracht heeft ons in ons wettig streven te helpen en voor te lichten”. Het „hoe” is wel te vinden, wanneer de vakgenooten maar hun bezwaren voor heden en de toekomst kenbaar maken. Hetzij deze bestaan uit hooge rechten, waarvan zij de invoering duchten in de landen van hun afzetgebied; hetzij de aanvoer der grondstoffen niet vaststaat, hetzij het credietwezen verandering behoeft om elders te kunnen mededingen, hetzij een goede opleiding in een bepaald vak in Nederland ontbreekt of wat voor bezwaren of moeilijkheden dan ook. Werkelijk het gaat niet aan, maar te negeeren wat buitenlandsche regeeringen doen voor haar nijverheid dus veelal tègen onze nijverheid. Het gaat niet aan den stroom van producten af te wachten, die langzaam of snel met staatshulp en voorlichting beter of goedkooper geleverd kan worden dan de Nederlandsche nijverheid die kan voort- Is brengen zonder degelijk georganiseerd te zijn. Zeker het is een cedelijk standpunt te meenen, dat de regeeringen zich niet moesten bemoeien met de nijverheid, maar welke waarde heeft dit standpunt in de practijk? Buitenlandsche regeeringen bemoeien zich er nu eenmaal mee, geven er hun steun en volle aandacht aan om maar beter, om maar goedkooper op de wereldmarkten te kunnen concurreeren. Zeker, er is veel kunstmatigs bij, het is een gevaarlijke weg, maar — wij worden er maar de dupe van en wij behoeven toch ook niet alles te bewonderen en over te nemen wat het buitenland in dezen doet. Integendeel onze critische geest kan te gast gaan bij een studie der manieren, waarop staatshulp verleend werd en wordt in andere landen, maar daarom behoeven wij toch de oogen niet te sluiten voor de goede maatregelen, die elders genomen zijn om de nijverheid te bevorderen, hetzij door optreden tegen oneerlijke concurrentie, of door het vergemakkelijken van toevoer van grondstoffen, of door de bevordering van den afzet der producten. Het is slechts de onwetendheid onzer nijverheid omtrent buitenlandsche middelen, welke ons den tegenstand tegen het nemen van weer-maatregelen berokkent. Een, gedurende den oorlog gepubliceerd rapport van Sir William Ramsay (Daily Despatch en Sunday Herald) heeft de oogen der Britsche nijverheid geopend. Hij schreef: „In 1913 ontdekte ik, dat toen in Duitschland bestond, en voor zoover ik weet bestaat hij nog, een handelsraad, bestaande uit een twintigtal personen, die een eminente positie bekleedden, elk in zijn eigen omgeving, bankiers, handelaars, fabrikanten, rechtsgeleerden, technici, en staatslieden. Men stelde, en naar ik meen, doet men dit nog, voor dit college beschikbaar alle statistieken die betrekking hebben op handel en verkeer en zooals de generale staf van het leger plannen uitwerkte voor den oorlog, zoo werkte deze raad de plannen uit voor den handelsoorlog. De spoorwegen behooren voor een groot deel in Duitschland aan den staat, en ook de kanalen, zoodat de staat daar in de gunstige omstandigheid verkeert, voordeelen te kunnen toestaan bij het verkeer. !) De banken staan in betrekking door middel van de Duitsche Bank met de Rijksbank en achter de Rijksbank staat het geheele krediet van f Merkwaardig is het, dat de Amerikanen een afzonderlijk lichaam „The interstate Commerce” commissie hebben ingesteld om juist die bevoorrechtingen bij het vaststellen van vrachten onmogelijk te maken, daar zij unfair geacht worden. _ id den Staat. Wanneer de raad het nu noodig oordeelt, geven de banken voorschotten. lo. voor het oprichten van fabrieksinrichingen; Zo. voor het noodige bedrijfskapitaal. Er werd veel gewaagd, sommigen meenen zelfs te veel gewaagd.” Sir William Ramsay haalt dan als voorbeeld aan de documenten, die indertijd gepubliceerd zijn door den voorzitter van de American Potash Buyers Committee op 31 Jan. 1911, getiteld: een antwoord aan het Duitsche Potasch syndicaat, Ìn het kort werd daarin gereleveerd, dat in 1909 een contract was afgesloten tusschen den vertegenwoordiger van de Ascherslebenwerke, waar de enorme afzettingen van potaschzouten worden verwerkt, en een vertegenwoordiger der Amerikaansche koopers van potasch, waarbij de condities van levering werden vastgesteld. Tien dagen nadat dit contract geteekend was, dreigde het Duitsche syndicaat, indien de condities niet veranderd werden, met het heffen van een export-recht door het Duitsche gouvernement. Op deze wijze zou het contract toch vervallen worden verklaard; indien niet goedschiks werd toegegeven, dan maar kwaadschiks. In 1910 werd werkelijk een dergelijk wetsontwerp ingediend bij den Bondsraad, toen de Amerikanen niet wenschten toe te geven; de Rijksdag nam de wet aan en de Amerikaansche contracten waren daarmede vervallen. Dit is een geval, waarin het Duitsche Rijk een directe inbreuk maakte op een contract van zijn onderdanen gesloten met zeer groote afnemers van een andere nationaliteit; men mag aannemen, dat dergelijke handelingen meer voorkwamen, doch daar zij niet handelden over zulke groote belangen, hebben andere gevallen niet die publiciteit verkregen als het te niet doen van het Potasch Contract. Sir Ramsay geeft een ander voorbeeld : Een zekere Engelsche firma bezat een vrij lucratief monopolie in een chemisch preparaat en wist dit een reeks van jaren te handhaven. Eenige jaren geleden bemerkte deze firma, dat de orders, die zij altijd voor vaste afnemers in Liverpool uitvoerde, ophielden en de bestellingen niet meer aan haar, maar aan een Duitsche firma waren opgedragen. Bij onderzoek bleek nu, dat ) De verbreking der leveringscontracten tijdens den oorlog komt daardoor in zen ander licht; het schijnt ook in vredestijd een gebruikelijke staatsinmenging geweest te zijn. voor dit. eene speciale artikel de vracht Hamburg — Liverpool verlaagd was. De firma in kwestie gaf er zich rekenschap van, dat zij bezuinigingen en verbeteringen moest aanbrengen om te kunnen blijven concurreeren. Dit gelukte haar. Een jaar later daalde de prijs van het Duitsche product zoo belangrijk, dat de Engelsch. man niet dan tegen verlies meer kon leveren. Het bleek, dat het Duitsche rijk een exportpremie betaalde aan den fabrikant. Dit in de schaal werpen van de staatsmacht om de onderdeelen der nijverheid te beschermen en te bevorderen, maakt het moeilijk de concurrentie te doorstaan. Het eene artikel vóór, het andere na, wordt op deze wijze onderhanden genomen: buitenlandsche nijveren worden doodgedrukt en Duitschland verkrijgt het monopolie. Meer voorbeelden zouden kunnen volgen over vracht-conferenties, over anilinestoffen, over reukwerken (een hoogst interessant artikel verscheen dezer dagen in de Revue des deux mondes over de wijze, waarop de Fransche parfumiers hun cliëntèle verloren in het Oosten). Toevallig zijn dit voorbeelden, ontleend aan strijdschriften tegen Duitschland daar de geallieerden er alles op zetten door publiciteit de oogen van hun onderdanen te openen, doch niemand zal willen en kunnen ontkennen, dat ook andere landen, al is het in eeneenigszins anderen vorm, dezelfde maatregelen nemen. Is het nu geen grenzenlooze zelfoverschatting, wanneer de Nederlandsche nijverheid meent het hoofd te kunnen bieden aan zulke machten; elke fabriek afzonderlijk nog wel! en dan zonder eenige staats. medewerking? 1) Waarlijk, samenwerking der verschillende takken van bedrijf onderling is urgent, \) Ik zeg toevallig zijn dit voorbeelden, ontleend aan strijdschriften tegen Duitschland, dat wil dit zeggen: persoonlijke sympathieën worden hierbij buitengesloten, wanneer andere rijken een pressie uitoefenen, welke met fairtrade niets te maken heeft, dan zijn wij verplicht daar eveneens bet juiste licht op te doen vallen. Niemand meer dan schrijver zelf is overtuigd van de heilzame wisselwerking van het internationale bedrijfsleven, Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede. Wat men in de laatste jaren ten opzichte van Duitschland in ons vaderland vergeten heeft is echter juist dit „onderzoeken.” De massa-suggestie van een volk van 80 millioen zielen op eenige uren afstands van onze woning heeft haar invloed în ons land doen kennen. Alles wat uit het Oosten kwam was acceptabel voor velen, voor de groote massa. Deze suggestie is voor ons land een gevaar, daardoor wordt de eenzijdige invloed op ons nationaal bestaan te sterk: _ i6 — Of men de samenwerking verkrijgt doordat een der betreffenden zich aan ’t hoofd stelt van een dergelijke beweging, of dat de verschillende bedrijven een onpartijdig organisateur aanstellen, of dat de Regeering zich direct of indirect met de nijverheid in verbinding stelt om dit doel te bereiken — het hoe komt er weinig op aan. — Is het niet bedroevend te zien, dat in de eerste dagen van den oorlog de regeering beslissingen nam omtrent de grondstoffen die een bepaalden tak van nijverheid noodig heeft, zonder het wenschelijk te achten de leiders dier nijverheid samen te roepen? „Zij zijn het toch nooit met elkander eens”. Dit moet wel de reden geweest zijn voor deze omissie, en misschien niet ten onrechte. Het denkbeeld, dat alleen samenwerking tegenover samenwerking, organisatie tegenover organisatie gesteld kan worden als strijdmiddel, staat den Nederlanders nog maar als een flauw onduidelijk en vèr afstaand beeld voor oogen. ° En toch, overal zien wij de macht der organisatie om ons heen, wij zien hoe beperking van onderlingen strijd, krachten Vrij maakt, die tegen den gemeenschappelijken vijand kunnen worden de eenzijdige invloed wordt de overheerschende invloed. Het is beter thans reeds het slechte van dezen invloed (waar hij zich toont in den vorm van oneerlijke concurrentie en massa-suggestie) uit ons land buiten te sluiten, dan te wachten tot een ondraaglijk drukken van onze economische en nationale verhoudingen, conflicten te voorschijn roept, Als een staaltje van massa-suggestie moge het navolgende dienen: Het bereiden van kunstmatige kleurstoffen buiten Duitschland is een onbegonnen zaak: de Duitsche industrie toegerust met de volmaaktste machines, in het bezit van belangrijke patenten, gedreven door een sedert jaren geschoolden staf van chemici. is niet te vervangen, Ziet hier een massa-suggestie. Toch heeft men tijdens den oorlog de aniline kleurstoffen-bereiding buiten Duitschland ter hand genomen. Men nam proeven met zekere soorten aardolie, waar men verwachte door afwezigheid van zwavelverbindingen gemakkelijker vesultaten te verkrijgen dan bij de bereiding dier stoffen uit koolteer. Men verkreeg een volkomen kleurlooze aniline-olie, die niet oxydeerde en men vroeg zich àf; wat nu! wat hebben wij nu gevonden! Deze stof moet toch een kleur aannemen. Duitschland heeft ons dit geleerd! — Nieuwe proeven. Resultaat: de geheele chemische industrie in Duitschland had nog nooit het zuivere product verkregen ; xende het blijkbaar niet en wist van de onzuiverheid niet af, die aan haar product onafscheidelijk verbonden is. Hieruit blijkt, dat de massa-suggestie den Nederlander en anderen vele jaren verhinderd had pogingen in het werk te stellen om aan een Duitsch monopolie een einde te maken. Ziet hier een voorbeeld van het gevaar van „overheerschende” invloeden. Zij werken verlammend op het initiatief. —_ 17 — aangewend. Helaas het is er al mede als met het Belgische devies: „Ilnion fait la force”, een devies, dat werd aangenomen nota bene, toen de banden tusschen België en Nederland waren verbroken. Ook wij nemen de woorden in den mond, maar handelen anders. Voor velen is „samenwerking” een holle klank, goed en mooi om te hooren op congressen of feestelijke gelegenheden! maar verder zonder beteekenis voor onze daden. Maar laat ons eens veronderstellen, dat men het denkbeeld van bedrijfsconcentratie wil uitwerken (en de voorbeelden daarvan zijn niet geheel afwezig ook in ons land) en laat ons eens aannemen, dat de organisator gevonden is, wat moet men dan doen? leder der aangeslotenen moet toch vooral zelfstandig blijven, dat is de eerste eisch, die gesteld wordt, de tweede eisch luidt: geen outsider zal de harmonie mogen verstoren. „Gij voelt wel mijnheer de organisator, als ik aan deze twee eischen vasthoud, dan lijdt Uw plan schipbreuk, ik heb U toch al gezegd … enz.” Volmaakt juist, maar daar zit nu net het verschil tusschen samenwerking en zelfstandigheid. Ziet eens hier: Ik zou haast willen zeggen, het is hier de strijd tusschen verstand en gemoed. Het verstand wil samenwerking; het gemoed bedankt er voor. Wij Nederlanders doen au fond vaak zaken met ons gemoed, wij, de bekend nuchtere zakenmenschen ! Welk buitenlander zou het willen gelooven, dat wij personen en zaken vaak zóó hopeloos dooréénmengen, dat onder de mom van zakelijkheid, zooveel persoonlijkheid verborgen was. Ons zelf verontschuldigen wij door te redeneeren, dat wij zaken doen met ons gemoed, omdat dit goed en nobel is, — geld is niet alles — wij hebben een conscientie en laten die in onze zaken soms tot haar recht komen. Wij laten een ander daarvan soms profiteeren. Zoo is de theorie, maar ons „gemoed” speelt ons daar in de practijk wel eens parten! Het blijkt ons egoïsme te zijn van niet het allermooiste soort — en zoo ook hier — wanneer Uw gemoed U zegt, dat het beter, nobeler, voor de gemeenschap preferabeler is, dat ge zelfstandig blijft, dan ligt daarin een kortzichtig eigenbelang. „Zoolang: ik het hoofd boven water kan houden, sluit ik mij „bij niemand aan. De kracht van de natie bestaat uit de sterkte en onafhankelijkheid der individuen !” # Ziet ge hier weer niet de ongelukkige combinatie van verstand Vaderlandsche Nijverheid. 18 — en gemoed in ‘deze woorden? Woorden, die elk organisator steeds te hooren krijgt. Zeker, wanneer anderen zich nief verzenigden, en U op den duur Uw afzetgebied en Uw grondstoffen niet zouden kûnnen afnemen (en dus züllen afnemen), zeker, blijft dan zelfstandig en voert desnoods den kleinen strijd. Meent echter niet, dat ge in dien kleinen strijd geen kracht, geen geld verspilt, die door samenwerking bespaard zouden blijven. Uw krachten, Uw capaciteiten zoudt ge met meer voordeel voor de gemeenschap kunnen aanwenden, wanneer ge die geheel kondet wijden aan de verbetering van de voortbrenging, dat zou ook U persoonlijk geen windeieren leggen! Zoo zal bij concentratie van bedrijf Uw stem noch uw zelfstandigheid verloren gaan — indien zij waard zijn behouden te blijven. Gij zult alleen niet meer zoo geheel kunnen handelen zonder iemand rekenschap te geven van Uw daden. Gij zult Uw plannen, Uw daden, Uw woorden beter moeten overwegen en formuleeren. Gij zult meer verplicht zijn de gevolgen daarvan in aannemelijke cijfers vooruit vast te leggen, gij zult meer overleg moeten plegen. In ernst, zou het een nadeel voor U, voor Uw onderneming zijn, gegevens uit te wisselen met collega's? Het gaat in zaken om cijfers; kan men zijn daden vertolken in cijfers, dan is er toch wel tot overeenstemming te komen, dan kan wrijving zoo goed als voorkomen worden bij samenwerking; zijn Uw cijfers juist, dan behoeft ge niet bevreesd te zijn op de vingers getikt te zullen worden. Zijn Uw cijfers de beste, welnu dan zijt gij de leider. Here is a fair chance voor alle medewerkers! Gij ziet, Uw gemoedsbezwaren blijken niets anders te zijn dan angstgedachten, niets dan de vrees, dat anderen Uw daden zouden kunnen afkeuren. Gij zijt niet zeker, dat gij met de beste . cijfers zult kunnen aankomen ! „Maar de outsiders dan — zoolang er één outsider is, doe ik „niet mee!” Aan dezen stroohalm hecht ge thans nog Uw tegenstand. Schijnbaar heeft Uw tegenwerping reden van bestaan. Schijnbaar zeg ik, want bij nader onderzoek blijkt, dat ge niet begrijpt wat samenwerking beoogt. Samenwerking is geen half samengaan — er is verschil tusschen werken en gaan. Half samengaan is het vaststellen van prijzen voor bepaalde producten zonder meer. Jiet de „broederlijk samengaande syndicaatsdeelnemers, de kar- — 19 —_ tellisten of hoe ge ze noemen wilt, elkander bij de haren grijpen! Werkelijk een kartell beoogt geen samenwerking; een kartel kan op zijn best een goed georganiseerde tolheffing zijn in particuliere handen. De kartellisten wèrken niet samen — òògsten op zijn best samen. En wij weten het bij het deelen van erfenissen, soms is er vrede en vriendschap tusschen de treurende deelenden, vaak is er ongenoegen. Welk voordeel heeft de gemeenschap van het bestaan van dergelijke willekeurige overeenkomsten als kartells? Neen „samen werken” is niet „samen gaan”. Bij concentratie van bedrijf moet de gemeenschap wèl voordeel hebben. Fiet onmiddellijk gevolg toch van concentratie zal zijn specialiseering en het vaststellen van standaardwerk en gegevens. Elk der deelnemers zal aangewezen worden die producten te maken, die zijn omstandigheden veroorloven het best en het billijkst te maken. Door verdeeling van arbeid wordt elk bedrijf ingericht op massa-productie '). Het gemeenschappelijke kapitaal veroorlooft voor die massaproductie de meest gunstige omstandigheden te scheppen. Elk der vroeger zelfstandige deelnemers zal zijn kennis en ervaring, zal al zijn „cijfers”, ter beschikking moeten stellen en alweer, de cijfers zullen bij vergelijking onomstootelijk aanwijzen, wààr bezuinigd kan worden en hoeveel, waar het best en waar het goedkoopst geproduceerd wordt en hoe. Voor gemeenschappelijk wetenschappelijk onderzoek is het gebruik van speciale krachten een loonende prijsfactor, een gunstige factor, die maar al te zeer bij den enkeling in de nijverheid moet worden gemist. Als men samenwerkt, zoekt men niet meer naar hetgeen een ander reeds gevonden heeft. Men behoeft niet meer een in verhouding te groote som te besteden om onopgeloste vraagstukken tot klaarheid te brengen; de kosten aan die oplossingen verbonden drukken niet op de productie van den-enkeling alleen, maar worden verdeeld over de productie der gemeenschappelijke bedrijven. Het openen van nieuwe markten, de oplossing van het geheele vraagstuk der innerlijke handelspolitiek en organisatie vergt in verhouding minder kosten dan wanneer elk bedrijf deze zelfstandig ter hand neemt, De Engelsche Stoomvaart Maatschappijen richten gezamenlijk een nieuwe scheepswerf op, waar schepen gebouwd worden van slechts een paar typen. Men volgt hetzelfde systeem bij het bouwen der schepen, dat Ford in de automobiel-industrie heeft toegepast, massa-productie. 20 — Ziet ge, dat wordt verstaan onder samenwerking ! Het is geen doorjaan op den ouden weg, maar het is een zich nieuwe banen scheppen! Ziet ge tegen het wèrk op? Is dat Uw „gemoedsbezwaar ?”’ | Waar blijft nu Uw outsider? Waar kan hij méér besparen dan gij met Uw collega's te zamen? en zoo hij al besparen kan in enkele opzichten, zal hij dan ten slotte toch goedkooper en beter kunnen produceeren en distribueeren dan een lichaam, dat in alle opzichten modern geoutilleerd is? Wanneer met concentratie van bedrijf niet beoogd wordt vermindering van productiekosten, dan deugt deze concentratie economisch gesproken niet, dan is concentratie geen zegen voor de menschheid, maar een belemmering van de voorziening der gemeenschap, een belemmering, die tot een ramp kan voeren — vandaar dat het de plicht is van de regeering een oog in ‘t zeil te houden bij hetgeen alom plaats zal moeten grijpen en reeds hier en daar heeft plaats gegrepen in ons land. Niemand, dan alleen de deelnemer zelf, zal een pool, een kartel, kunnen verdedigen als een nuttige sociale bedrijfscombinatie. Tegen deze vorm speciaal trede de regeering regelend op. Wanneer het een Nederlander meer zou kosten dan een Belg, om zijn goed naar de Londensche markt vervoerd te krijgen, dan zou zulk een samengaan van de Nationale scheepvaart geen nationale welvaart bevorderen; wanneer er ergens een monopolie ontstaat, bij voorbeeld bij de kustvaart, zooals in Amerika en in sommige koloniale gebieden, dan houdt dit de ontwikkeling van het land, dat zoo door de scheepvaart bediend wordt, tegen en wanneer de regeering dit monopolie sanctionneert en er zelf eenige voordeelen uit trekt, dan is dat een politiek gevaarlijke en een economisch verkeerde daad, die zich eenmaal zal wreken. Het is dus het goedkooper werken, het goedkooper produceeren en distribueeren alleen, wat bij bedrijfsconcentratie van belang is voor de maatschappij en wat gij door samenwerking uitsluitend moet beoogen; dat dit resultaat te bereiken is, wie zal het ontkennen? en ziet hier dan tevens Uw vrees voor den outsider tot nul gereduceerd. Op Uw gelaat zie ik reeds, dat ge toch nog wel een oorzaak kunt bedenken, waardoor dit goedkooper werken illusoir wordt. Het is de overkapitalisatie niet waar? Daarin ligt een moeilijkheid. Wie kan verwachten, dat de 21 —_ deelnemers, aan de nieuwe onderneming verbonden, hun zaken zullen inbrengen voor een appel en een ei, dat zij niet zullen trachten binnen te halen, wat er binnen te halen is, dat zij niet zullen overvragen en afdwingen? Indien dit werkelijk geschiedde, de inbreng wèrd te hoog getaxeerd, welnu, de algemeene bedrijfsonkosten, de rente over een te groot kapitaal, kunnen het bedrag, dat op de productiekosten wordt uitgewonnen, te niet doen, ja zelfs in omvang overtreffen. Dit zij volmondig toegegeven. De schatting, het bepalen der inbrengwaarde, levert uit den aard der zaak vele moeilijkheden op — doch mag men uit het feit, dat deze moeilijk. heden soms verkeerd worden opgelost, een wapen smeden tegen het systeem van samenwerking? Omdat de taxatie moeilijkheden oplevert, is er daarom geen goede oplossing voor te vinden? Werkt men geheel met onbekenden? Laat eens zien, ieder heeft toch zijn boeken, zijn cijfers. Of neen, laat die boeken en die cijfers voorloopig nièt zien! Weest voorzichtig! het plan tot samenwerking zou ter elfder ure nog kunnen mislukken, neen, neen voorloopig geen dwarskijkers in Uw zaak! Neen, gij hebt volkomen gelijk, men moet U kunnen aantoonen, dat ge „er beter van wordt” als ge U aansluit, zonder dat men, Uw cijfers kent. Daartegen bestaan geen practische bezwaren, wanneer ge maar één ding niet uit het oog wilt verliezen, nl, dat een combinatie geld moet opbrengen, rendable moet zijn, niet op papier, in een prospectus, maar in de praktijk. Gij kunt maar niet inbrengen en met de ontvangen duiten er „uitloopen”; de combinatie moet naar redelijke verwachting een voldoende rente afwerpen van het kapitaal, dat er in gestoken is, als wij het daar maar over eens zijn! Uw zaak heeft dus een bepaalde waarde, die ge zelf kunt berekenen en gebaseerd is op een zekeren rentestandaard. Al naar gelang de deelnemers dit zelf als juist beoordeelen (in elk bijzonder geval) kan de waarde van elken inbreng omgerekend worden naar de in een zeker aantal jaren gemaakte gemiddelde winst, m.a.w. men kapitaliseert de winst en bepaalt daarnaar de inbrengwaarde. Wat toch zal het beloop van de zaak zijn? Er zal nieuw kapitaal moeten worden verkregen; men zal moeten aantoonen, dat de som van allen inbreng, door het bedrijf rentegevend gemaakt kan worden: geen theoretische beschouwingen kunnen hiertoe dienen, maar daartoe dienen als grondslag de werkelijk verkregen me DD a uitkomsten van elk der deelnemende bedrijven afzonderlijk. Op deze wijze kunt ge tot een overeenstemming komen, vóór ge Uw boeken ter contrôle Uwer woorden behoeft open te leggen. De discussie wordt dan ook veel eenvoudiger, veel rustiger. Het gaat dan alleen maar over het gemeenschappelijk vaststellen van de manier, waarop de winst in de afgeloopen jaren berekend mag worden, welke afschrijvingspercentages als standaard moeten worden aangenomen, etc. en ten slotte over de hoegrootheid van het in uitzicht te stellen dividend. Zijn de deelnemers tot overeenstemming gekomen over deze regelen, waarnaar de taxatie zal plaats hebben, dan kan ieder voor zich uitrekenen, wat zijn bedrijf waard is voor de combinatie niet alleen, maar ook voor zichzelf. Op deze manier bieden toch nog enkele takken van bedrijf moeilijkheden, zoo zal het afschrijvingspercentage bij het mijnbedrijf niet zoo eenvoudig voor alle mijnen gelijk zijn vast te stellen, doch dit neemt niet weg, dat bij 99 van de 100 bedrijfstakken, deze aangegeven manier van taxeeren zeer goed mogelijk is. Is een bedrijf er toe overgegaan in goede jaren abnormaal veel af te schrijven, dan kan zijn winst hooger teruggerekend worden. Is er te kort afgeschreven? Werd bij normale afschrijving te weinig of niet verdiend? Ja, voor dergelijke zaken kan een combinatie geen geld over hebben, of hoogstens zóó veel, dat de gemaakte winst weer evenredig wordt aan den inbreng. Niet rendeerende zaken in een combinatie in te brengen kan onder'omstandigheden toch nog gewenscht zijn, alleen moet onomstootelijk vaststaan, dat de zaak voor den inbrengprijs wèl rendeerend kan werken. De organisator zegt dus aan de belanghebbenden : „Toont mij aan, dat ge gemiddeld per jaar bij een door mij aan te geven afschrijvings- en onkostenpercentage winst maakt; zegt mij, hoeveel dit is en kapitaliseert de winst naar een door mij vast te stellen percentage; of omgekeerd, wanneer wij Uw bedrijf tegen een bepaalde som inbrengen, moet ge ons kunnen aantoonen, dat wij daarmede een zeker winstpercentage kunnen behalen, zonder iets aan het bedrijf te veranderen. !) Wat wij zullen uitzuit} Het spreekt vanzelf, dat andere wijzen eveneens voeren tot het vormen van gemeenschappelijke belangen, b.v. door de onderlinge participatie in het kapitaal van de samenwerkende lichamen, zooals bij de Mij. tot Expl. van Petroleumbronnen in NN. enz. Het principe van taxatie als boven aangegeven, zal toch deugdelijk zijn bij alle soorten van samenvoeging van belangen, zoodat volstaan kan worden met de behandeling alleen van het principe, waarop elke taxatie moet berusten. 23 nigen door concentratie en specialiseering van het geheele bedrijf is de extra winst, die wij in ons prospectus in uitzicht mogen stellen aan de deelnemers in het nieuwe gemeenschappelijke kapitaal” „Het „uitkoopen” van een onderneming berust op vraag en aanbod; hiervoor is geen regel te stellen. Bij werkelijke samenwerking en eerlijke kapitaliseering komt „uitkoopen” niet voor. Uitkoopen gaat wel samen met pogingen tot monopoliseeren, het uit den wegruimen van een concurrent, om daarna de prijzen te kunnen verhoogen. Van Rockefeller wordt verteld, dat hij altijd een aannemelijk bod deed voor de onderneming, die hij wenschte mede te betrekken in zijn combinaties. Bij weigering wist zijn koopmanschap de middelen te vinden tot dwingen. Zonder dat hij overvraagd werd, ging hij er niet toe over te strijden. Uitkoopen dient dan ook alleen in overweging genomen te worden, wanneer er kwestie kan zijn, dat een monopolie tegenover de verbondenen gesteld wordt. Gij ziet wel, ge verliest als enkeling bij samenwerking de macht te doen wat U goeddunkt en zijt daar tegenover verplicht te doen wat met cijfers kan worden aangetoond het beste te zijn. Maar zoo ge dit een verlies durft noemen — ge wint er in andere opzichten bij. Op het oogenblik kunt ge niet vóór- of achteruit zonder veel geldelijke opofferingen. Wilt ge Uw bedrijf te eeniger tijd verkoopen of liquideeren, wilt ge het uitbreiden, overal ontmoet ge de moeilijkheden Uwer inantieele positie. Gij moet daarbij practisch gesproken een niet gangbaar artikel verhandelen. Misschien is het geluk met U; ge vindt een kooper, ge liquideert zonder al te veel verlies, ge vindt een bank of particulier, die U geld geeft, ook al lukt U dat een of meer keeren, bedenkt, dat zoolang er geen handel is op de beurs in de aandeelen van Uw onderneming, dat ge dan toch eigenlijk een koopman zijt in ongeregelde goederen. ) Wegen deze kapitaalszorgen niet bij U? Hoe is het in 't bedrijf gestoken kapitaal voor Uw vrouw en kinderen weer te cealiseeren? Zij kunnen het in het bedrijf laten, kunt ge zeggen, ) Het lijstje Nationale Industrieele ondernemingen, waarvan de koersen geregeld gepubliceerd worden in uw dagblad, telt niet meer dan IO of 12 namen. _ 24 —_ maar wat zijn de gevolgen in de practijk? Laat ons de zaak niet te somber inzien en alleen constateeren, dat Uw nabestaanden beter af zijn met een nalatenschap, bestaande uit ten allen tijde verhandelbare aandeelen, dan, wanneer zij gedeeltelijk bezitters zijn van een onderneming, waarvan gij niet langer aan 't hoofd staat. Wilt ge uitbreiden? Het kost U veel geld nieuw kapitaal te krijgen, àls ge het op redelijke voorwaarden verkrijgen kùnt. ÚÜw bedrijf is verlost van een kwellenden band en gij kunt Uw arbeid wijden aan een der onderdeelen van het bedrijf, waar Uwe capaciteiten U geschikt toe maken, als ge met anderen wilt samenwerken, waardoor deelname van het publiek in het gemeenschappelijk kapitaal bereikt kan worden. Dat de geldmiddelen een voorname rol spelen in de enkele bedrijven, zoowel als in de combinaties van bedrijven, behoeft wel geen betoog, en dat het laatste woord in zake geldverschaffing voor de industrie nog niet gesproken is blijkt wel uit de presidentieele rede van Lord Incheape op de jaarvergadering van de Engelsche bank op 27 Jan. 1916 uitgesproken. Hij is een groot tegenstander van het denkbeeld, dat de Engelsche bankiers het voorbeeld behoorden te volgen van de Deutsche Bank, door het financieeren van en aandeel nemen in nijverheidsondernemingen over de heele wereld. Zulke ondernemingen behooren te worden gedreven met het kapitaal, dat voor dit bepaalde doel is bijeengebracht, volgens zijn meening. Het is wel duidelijk, dat de Deutsche Bank de voordeelen, zoowel als de nadeelen van haar politiek ondervindt. Voor de verschillende ondernemingen, die door de bank gefinancieerd worden, zou men kunnen aannemen, dat de voordeelen grooter zijn, dan de nadeelen. Wat de bank betreft, deze verdeelt door deelname in verschillende ondernemingen, haar risico; doch in tijden van algemeene malaise zal blijken, dat zij genoodzaakt wordt gelden te verstrekken, om deze ondernemingen te steunen, op voorwaarden, die niet overeenkomen met een gezond credietbeginsel. Door deelname direct, wordt het risico als bank veel grooter, dan wanneer dit lichaam slechts als credietinstelling gewerkt had. Aangelokt door de resultaten in het buitenland, misschien ook door invloed van het buitenland op een meer directe wijze, bestaat er in ons land een neiging bij enkele bankinstellingen om zich direct in de Nederlandsche industrie te interesseeren. — 25 —_ Zij krijgen daarvoor van het publiek een goede aanteekening. Vervelend is de grief geworden, dat het Nederlandsche kapitaal zich wel voor twijfelachtige papieren interesseerde in Amerika en dat er voor de inheemsche nijverheid geen belangstelling was. Men heeft echter steeds vergeten, dat de inheemsche nijverheid niet met voldoend groote kapitalen aan de markt kwam om een handel in de aandeelen mogelijk te maken. ’t Was alles incourant goed, terwijl de buitenlandsche stukken, van welk gehalte ook, toch ten allen tijde met winst of verlies, doch in elk geval direct realiseerbaar waren. Zoodra Nederlandsche aandeelen toegelaten worden en verhandeld op niet alleen de Nederlandsche, maar ook op de buitenlandsche beurzen, zal de belangstelling voor de Nederlandsche nijverheidsondernemingen bij ons eigen publiek grooter zijn dan voor buitenlandsche, en terecht. Dit is de natuurlijke, de groote weg, die gevolgd zal dienen te worden door de Nederlandsche nijverheid. De gelukkige plaatsingen van kleine uitgiften zijn geen bewijzen daartegen. Hun invloed is te gering, gerekend tegenover de groote kapitalen, die steeds ter belegging beschikbaar komen en juist nu zoo overvloedig aanwezig zijn. NIJVERHEIDS-CREDIETBANK. Wil men de Duitsche bankmethode niet volgen en toch de nijverheid behoeden voor ‘de hooge renten voor opgenomen gelden en de lage renten voor deposito's, dan kan men misschien den uitweg kiezen, dien de middenstand heeft ingeslagen met regeeringshulp, en een (cöoperatieve) nijverheids-credietbank trachten tot stand te brengen. _ De fout van de bestaande Middenstands-credietbanken lijkt mij tot nog toe, de neiging, die bij die instellingen bestaat, evenals bij de boerenleenbanken, om de tarieven te aanlokkelijk te maken. Ik vraag mij af, of het niet beter zou zijn de tarieven gelijk te houden met die, in het vrije bedrijf geldig. Men kan dan later, als er winst is gemaakt, na voldoende reserveering, deze ponds-pondsgewijze verdeelen onder credietnemers èn deposanten. De huid van den beer wordt dan niet verkocht, vóór de jacht is afgeloopen. Vooral de vrij zekere kans op een hoogere deposito-rente, — 26 zou ongetwijfeld veel kapitaal naar deze banken doen toevloeien. Alleen toch door het verkrijgen van deposito's kan het normale bankbedrijf, het kassiersbedrijf, in bijzondere gunstige omstandigheden komen, de marge tusschen deposito-rente en de tarieven voor geleende gelden is vrij wel zuivere winst voor de bank; zoolang de deposito-rente nu laag blijft, bestaat er geen aanleiding voor den belegger, met zijn tijdelijke kasmiddelen deel te nemen aan de werkzaamheden der bank. Het bezwaar nu voor alle particuliere bankinstellingen is wel, dat de deposito-gelden dadelijk, hoogstens met eenige maanden, opzegbaar zijn. Wanneer de banken deze gelden dus zouden gebruiken om daarmede lange credieten te geven, of zelfs deze gelden zouden gaan vastleggen in nijverheidsondernemingen, dan wordt dit een zóó gevaarlijk spel, dat in werkelijkheid dan ook geen bank dit zal doen. Hier kan de deposito-rente nooit hoog zijn. Als nu ten slotte òf het Rijk òf de Nederlandsche Bank de teruggave der deposito-gelden ten allen tijde garandeert, zooals bij de Middenstands credietbanken, wordt de zaak anders. Het Rijk zou voor een Duitsche werking van het bankbedrijf niet te vinden zijn en terecht, daar de banken daardoor van bestemming zouden veranderen. Een andere vraag is, of het Rijk niet bereid zou zijn een (coöperatieve) nijverheidsbank te steunen, die tot doel heeft zaken op langen termijn mogelijk te maken. Wat den middenstand is toegestaan zal men der nijverheid bezwaarlijk kunnen weigeren. Een dergelijke nijverheidsbank zou niet tevens een emissiebank behoeven te zijn, doch zou behalye het verstrekken van crediet op langen termijn, ongetwijfeld veei goed werk kunnen verrichten door het verschaffen van betrouwbare en goedkoope informaties, door het bevorderen van de samenwerking der zelfde soort bedrijven, etc. In het algemeen zal de bank een nationaal karakter moeten hebben. Voorop zal moeten worden gesteld het onafhankelijk maken der Nijverheid van zooveel mogelijk buitenlandsche factoren. Die industrieën komen het eerst in aanmerking om deel te nemen in de bank, welke haar grondstoffen ten allen tijde kunnen verkrijgen uit eigen land of koloniën, en die ook, waar wel de mogelijkheid, doch nog niet het feit bestaat, dat de grondstoffen uit rijk of overzeesche bezittingen of kolonien verkregen kunnen worden. Het ligt op den weg van de nijverheidsbank in dien zin een stoot te geven en mede te werken ons eigendom tot _— 27 — volledige exploitatie te brengen. Dat dit voor ons land een zaak van primair belang is, kan wel niet worden ontkend. Wanneer toch Nederland zelf zijn bezit niet exploiteert, zal een ander volk dit doen; de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen is een verplichting tegenover de menschheid in 't algemeen, die de bezitter moet nakomen, op straffe van te eeniger tijd van zijn bezit vervallen verklaard te worden. Dit is een economische wet. Om een voorbeeld te noemen: De stroom vreemdelingen naar onze koloniën kan slechts gekeerd worden door eigen intensieve exploitatie dier koloniën. Waar is op het oogenblik de organisatie, die dit doel als grondgedachte in practijk brengt, (niet te hooi en te gras er aan mede werkt, al naar gelang de gelegenheid zich voordoet,) maar die met ruimen blik een plan ontwerpt, dat stelseimatig en wetenschappelijk wordt gevolgd en dit tot volledige uitvoering brengt? Wanneer nu door samenwerking de nijverheid beschikt over standaardgegevens en door uitwisseling van arbeidsmethoden en kostprijsberekening in staat is te overzien tegen welke prijzen en bij welke hoeveelheden de goederen geproduceerd kunnen worden, dan zal een systematisch plan van export moeten worden uitgewerkt. Niet dan waardeerend kan gesproken worden over de wijze, waarop onze consuls alle inlichtingen van algemeenen aard verstrekken, die hun gevraagd worden. Zooals de toestand op het oogenblik is, valt het niet te ontkennen, dat er vele vragen ‘zijn, die men een consul niet mag stellen, wanneer men export-relaties wil aanknoopen. Krachtens hun ambt zijn zij niet bevoegd die vragen te beantwoorden, trouwens alle inlichtingen worden buiten verantwoordelijkheid verstrekt. ’) Wanneer de nijverheid dus wil uitvoeren, dan zal zij de beschikking hebben over haar oude relaties, en voor nieuwe relaties zal zij zich tot de officieele vertegenwoordigers van het Rijk in den vreemde moeten richten. Nu komen echter de moeilijkheden. Niet alleen de credietwaardigheid van agenten, maar ook de credietwaardigheid der klanten en de mogelijkheid crediet te verleenen moet worden onderzocht, en dat niet éénmaal, doch een voortdurende contrôle zal daar noodig zijn, een contrôle, die tijdig waarschuwt, waar en wanneer gevaar zal dreigen. M. a. w. !) Tijdens het drukken werd de nieuwe voorgestelde regeling dezer materie pas bekend. —_— 28 — de Nederlandsche nijverheid zal gesteund moeten worden door banken, die niet alleen adviseerend zullen optreden bij het aanknoopen van nieuwe verbindingen, doch de oogen wijd zullen moeten openhouden en ten slotte indirect het crediet zullen moeten verleenen, dat de kooper vraagt. Waar het hier om gaat is toch zoo eenvoudig. Laat ik een voorbeeld noemen uit de practijk. Een oude gevestigde drukkerij, niet groot van omvang, particulier bezit, breidt zich uit; het weekblad is een dagblad geworden, de advertenties nemen toe — in één woord — de courant kan niet meer op tijd uitkomen, er moet een nieuwe pers komen. Leveranciers van persen zijn bekend en weldra liggen twee offertes ter tafel, die beoordeeld moeten worden; de eene offerte is een „Yankee” de andere een „Mof”. In deze betiteling ligt opgesloten: „Wat drommel waarom maken wij zelf geen persen !” doch dit ter verklaring van deze benamingen alleen. De Duitscher komt zelf en zegt: „das Geschäft kann ja leicht gemacht werden, Sie brauchen nicht gleich zu zahlen, das können wir schon machen. Sie brauchen nur Akzept zu zeichnen und innerhalb zwei oder drei Jahren ist die Presse gezahlt, wir rechnen nur fünf Prozent. Ach, wir werden leicht zur Vereinbarung kommen”. Ziet, dat is mooi, men behoeft niet naar zijn bankier te gaan en crediet aan te vragen, dat òf berust op Crediethypotheek, of als op accept verleend, steeds kan worden ingetrokken. Maar laten wij den Amerikaan toch ook eens laten praten, of neen, daartoe krijgt de man niet eens gelegenheid, hij moet dadelijk antwoorden op de vraag: „Do you accept bills?”’ „Oh no, I only take cash, but my press is cheaper and has many advantages”. Goede man, dat is bijzaak, de verkoopconditie is hoofdzaak. Indien ik twee, drie jaar met de machine werk en het daarmede verdiende gebruik om mijn accepten gelijdelijk af te lossen, dan is dat voor mijn zaak beter dan wanneer ik mij bij mijn kassier of bankier in schulden steek. Zoo redeneert de drukker, de kooper. En de fabrikant der snelpers? Wel, hem is het om het even. Zijn bank geeft hem baar geld of crediet op zijn accepten, hij legt geen kapitaal vast. De slotsom is deze: een land, dat exporteeren wil, moet de beschikking hebben over bankhulp. Dat verklaart de tallooze filiaaloprichtingen van banken in overzeesche landen. Dat verklaart, waarom de Amerikanen in Rusland beginnen banken op te richten in verschillende handelscentra’s: eerst dàn, — 29 _ na een behoorlijke organisatie van het bankwezen, is export naar Rusland mogelijk. Zou het anders zijn in de Levant? Durft een kooper daar niet één, twee jaren crediet vragen of afdwingen? en is het elders anders? Het is een schoone leuze: „cash only”, en als een ieder zich daaraan hield, zou de industrie er baat bij vinden; dat geloof ik wel, maar men houdt er zich niet aan. Dit is een feit, dat onder de oogen gezien moet worden. Zeker, men kan er tegenover stellen : tegen cash kan ik goedkooper leveren, mijn producten zal ik beter maken — maar wat zal dat geven? Ik kan gerust aannemen, dat ik mijn klanten verlies, wanneer een ander op crediet gaat leveren, en van er als nieuweling „in te komen” is in den regel geen sprake. Het spreekt vanzelf, dat er artikelen zijn, die toch gekocht moeten worden, dat er toch wel cash wordt verhandeld, maar zal er niet vandaag of morgen een mededinger komen, die de afnemers doet bezwijken voor het verleenen van crediet? Evenmin behoeft het ontkend te worden, dat exporteurs vaak deze credietverschaffing als voornaam deel hunner werkzaamheden tot stand brengen, doch is dat voor de nijverheid wel zoo voordeelig? Een exporteur kijkt door een open raam op de buitenlandsche markt en vertelt aan de industrie wat daar voorvalt. Zal de exporteur nu aan de industrie vertellen, dat de prijzen daar zoo loonend zijn, dat zij dus haar noteering daarnaar kan richten? Kom, wie gelooft dat? Als een handelaar niet probeerde tegen de laagste prijzen te koopen en tegen de hoogste te verkoopen, dan was hij geen handelaar. Neen, de exporteur zal altijd in vele gevallen zijn waarde houden voor de nijverheid, doch in vele andere gevallen zou een betere export-organisatie de nijverheid ten goede komen. Had de nijverheid nu een bank met eigen filialen in het buitenland, dan liep de geheele zaak anders. Er zou worden geïnformeerd, wat een bepaalde markt zou kunnen gebruiken, welke Nederlandsche nijveren daar reeds een deel van leverden, waarom het geheele kwantum, dat benoodigd was niet door die nijverheid geleverd werd, om dan zonder elkander concurrentie aan te doen, het ontbrekende in handen te brengen van hen, die goederen hebben aan te bieden. De behoeften der wereld zijn waarlijk groot genoeg om de geheele Nederlandsche nijverheid werk te geven. Het bederven van een markt, geschiedt door gebrek aan organisatie, door afgunst. — 30 — Dat een goede organisatie niet in één dag verkregen wordt, dat een goede organisatie onder de tegenwoordige omstandigheden onmogelijk is, dat alles neemt niet weg, dat de nijverheid mag verwachten te eeniger tijd met eigen oogen te kunnen zien op de buitenlandsche markten; dat onze consuls daarbij als adviseurs zeer groote diensten zullen kunnen bewijzen, ligt voor de hand. Nog eens, de directe bezwaren tegen een nijverheidsbank zijn groot. Niet alle ondernemingen zijn los van haar geldinstituten. In den beginne zullen het niet zijn de groote fabrieken, die zich aansluiten, maar indien de nijverheidsbank met haar vertakkingen voordeelen begint af te werpen, dan volgt de eene onderneming nà de andere. Ook de middenstands-credietbanken werken zich langzaam maar zeker in, tusschen de gelederen der groote detailzaken, en hoe kleiner begonnen wordt, hoe minder zwaarwegende leden in den aanvang medewerken, hoe beter, geleidelijker en onpartijdiger zal de groei zijn. Dat het verkrijgen van grondstoffen voor de industrie bij de nieuwe organisatie in het oog moet worden gehouden, spreekt wel vanzelf. Want daarmede zal een nijverheidsbank bij steunverleening rekening moeten houden: een industrie, welke niet ten allen tijde de beschikking heeft over grondstoffen; een industrie die afhankelijk is van octrooien in handen van anderen, is een altijd gevaarlijke onderneming. In- en uitvoerrechten, scheepsvrachten, monopolies en wat niet al kunnen zelfs in vredestijd zulk een bedrijf hinderen, zoo al niet onmogelijk maken. Vele dezer industrieën behouden dan ook een kunstmatig karakter en berusten niet op de exploitatie der natuurlijke rijkdommen, van den bodem, maar op de exploitatie der arbeidskrachten der bevolking. Waar men de exploitatie de arbeidskrachten niet kan laten samengaan met exploitatie der eigendommen, doch voor de grondstoffen en procédés afhankelijk is van anderen, waar het tot waarde brengen van arbeidskrachten hoofdzaak wordt, m.a. w. waar de industrie zuiver beschouwd wordt als werkverschaffing, daar gaat men — misschien noodgedrongen — den verkeerden weg op. Men schept een natie, die hunkert naar de rijkdommen van anderen, die deze niet zelf kunnen of willen exploiteeren. !) Dergelijke industrieën berusten dan of op een betere scholing der werkkrachten, òf in ’t algemeen op betere bedrijfstoestanden, Y Dit vormt den grondslag voor het imperialisme. dan die, welke gevonden worden in het land van voortbrenging, òf op voordeelen door de regeering aan haar verstrekt in allerlei vormen. En al mogen tijdelijke omstandigheden en kunstmatige maatregelen een ander beeld doen ontstaan, de goede, oude economische regel, dat in het land der grondstoffen, de fabrikage van de daaruit te verkrijgen artikelen het voordeeligst zal kunnen plaats hebben, heeft nog niet afgedaan. ’) Wanneer de regeering, op welke wijze dan ook, eventueel een concentratie van bedrijf zal steunen, zal dit dan toch in hoofdzaak bepaald moeten blijven tot bedrijven, die in Nederland en Koloniën voortgebrachte grondstoffen verwerken. Laten wij toch dankbaar zijn in een land te wonen, waar de bodem zoo vruchtbaar is en nog zooveel meer vruchtdragend gemaakt kan worden, dat daarin voor een groot deel der bevolking een bestaan kan worden gevonden. Laten wij toch dankbaar zijn ons land te zien in handen van kleine grondbezitters; boeren, tuinders, hoveniers, waar intensieve cultuur meer voordeel oplevert dan grootbedrijf, waar de samenwerking zich bepaalt tot gemeenschappelijken inkoop en verkoop en gezamenlijke studie en het gezamenlijk openen van nieuwe markten en maken van reclame. Laat ons toch geen industrieën kunstmatig kweeken, waar ons de grondstoffen ontbreken. Zij worden, als eigen land, noch koloniën, die grondstoffen op den duur kunnen leveren, tot een last en waartoe de pogingen zouden leiden om haar op de been te houden bij een of andere buitenlandsch débäcle is niet te voorzien. Wil men wijzen op een Nederlandsche bloeiende industrie b.v. de katoen-industrie, om deze meening te bestrijden, dan vraag ik: waarom tracht Groot-Brittanje dan de cultuur van katoen in eigen hof, in Egypte en elders, zoo hoog op te voeren, dat het onafhankelijk wordt van Amerika? Of dit gelukken zal, heeft met deze vraag niets te maken. Mij is het een bewijs voor hetgeen ik schreef over de grondstoffen voor de industrie. Waarom tracht men over de geheele wereld tabak te verbouwen, die het Delidekblad kan vervangen? — Elke industrie moet trachten zich } Begint Australië niet nu zelf de koper- en loodertsen, vroeger naar Duitschland uitgevoerd, te verwerken? gebeurt hetzelfde niet in Zweden en in Spanje? En de steenkolenteer in Engeland, wordt die daar niet nu verwerkt door de British Dyes ! Maakt Edison niet nu zijn eigen carbolzuur uit de grondstoffen, lie vroeger naar Duitschland gingen om verwerkt te worden ? — 32 — onafhankelijk te maken van een monopolie, dat in handen is van zen ander. Het spreekt wel vanzelf, dat het gevaar minder wordt, wanneer men voor het verkrijgen van grondstoffen niet aangewezen is op één voortbrenger, doch men vergete niet, dat in den huidigen concurrentiestrijd het monopoliseeren van een artikel, het middel is om den strijd ook vol te houden, om te overwinnen, om zoo hoog mogelijke winsten te maken. MONOPOLIES. Dat ook hier weer, vrijwel alleen regeeringshulp een dam kan opwerpen tegen monopolies, lijkt mij onbetwistbaar. Het monopoliseeren toch bestaat niet alleen uit het „corneren”’ van grondstoffen en producten in ’t algemeen ), doch het is ook zeer in de hand gewerkt door de octrooiwetgeving. — Na veel tegenstribbelen hebben wij toegegeven, dat wij geen „roofstaat’’ meer mochten zijn. Het werk, &e denkkracht, de vinding van den enkeling, kwam ons niet toe zonder cijnsbetaling. De ethische richting overwon. Maar niemand had de gevolgen voorzien, die voortkwamen uit verleenen van octrooi. De gevolgen blijken nu te zijn, dat de octrooihouders, (toch bijna nooit de persoonlijke uitvinders), monopolisten geworden zijn. Zij zijn begonnen heele takken van nijverheid te monopoliseeren, beschermd als zij waren voor een bepaalden tijd door de regeeringen, door hun internationaal geregistreerde patenten. Een gezaghebbend man, door mij naar zijn meening gevraagd omtrent dit punt, antwoordde mij : „Octrooien — ik acht ze zelfs niet ethisch, omdat de wijze van uitvoering, niet het denkbeeld (de kern) beschermd wordt. Voor een klein land zijn octrooien funest. Voor een groot land bestaan er middelen tot afweer; zooals het eischen dat een octrooi in het land zelf wordt geëxploiteerd in een mate, waarbij de behoefte in het land zelf bevredigd wordt” Dat de octrooiwetgeving een geweldigen invloed uitoefent op de industrie blijkt wel, uit de discussies. die over dit onderwerp in Engeland worden gevoerd. Reeds lang vóór den oorlog voelde men daar den strop om den hals — er was geen ontkomen meer aan — afdoende heeft Y 'Termijnhandel. daar allerminst geholpen het voorschrift van exploitatie in eigen land. Elke nieuwe uitvinding in Duitschland belemmerde de Britsche nijverheid steeds meer en meer. Daartegen hielp geen „flink aanpakken” geen „kapitaal beschikbaar stellen” geen „verbetering van vakonderwijs” — de regeering moest tegen eigen onderdanen zeggen: gij moogt dit of dat niet maken en of dan al werd aangetoond, dat zonder verbreking der octrooiwetten een industrie ten doode opgeschreven stond — de regeering kon hier niet helpen. Van het allergrootste belang is het dan ook te volgen, welke veranderingen in de octrooi-wetgeving verlangd en afgedwongen zullen worden. ‘Tijdens den oorlog wordt door de Britsche regeering verlof verleend tot het gebruik maken van buitenlandsche octrooien, met dien verstande, dat de gebruiker later een zekere vergoeding zal moeten toestaan aan den octrooihouder. De regeering zal deze vergoeding later vaststellen. Misschien zal déze regeling een basis kunnen vormen, waarop een nieuwe octrooiwetgeving is op te bouwen, welke een monopoliseering voorkomt. Dit zou dus zijn een verplichting het octrooi voor ieder beschik. baar te stellen tegen een door onpartijdigen vast te stellen vergoeding. Dus dwanglicenties direct bij octrooi-verleening. STAATSTOEZICHT. Dit geheele pleidooi voor staatsinmenging in de nijverheid van ons vaderland, zal veel tegenkanting ondervinden. „Staatsdwang en staatstoezicht hebben een bitteren bijsmaak”, voegt men mij toe; ik zou daarachter willen plaatsen het woord „verkregen”’. De gemiddelde nijveraar geeft zich geen rekenschap van hetgeen de regeering doet om hem te steunen, hij ziet slechts de wettelijke voorschriften, die hem in zijn pogingen belemmeren (of schijnbaar belemmeren). Veel van den bitteren bijsmaak zal verdwijnen, wanneer hij in nauwer verband wordt gebracht met de regeering en zijn wenschen en belangen door de regeering bestudeerd en zoo mogelijk bevorderd ziet. Laat de regeering toch niet zoo fatsoenlijk bescheiden zijn en haar licht niet zoo onder de korenmaat houden ! Welk beeld zal de toekomst in ons vaderland opleveren? Een van het buitenland geheel afhankelijk Nederland, omringd en geëxploiteerd door monopolisten, òf, eene met de regeering en Vaderlandsche Nijverheid. —_ 34 — onderling samenwerkende nationale nijverheid? Het zal van ons zelf, van onze eigen regeering afhangen, welk beeld werkelijkheid zal worden. Op twee omstandigheden zij het veroorloofd nog eens nader het licht te doen vallen. om juist de onmisbaarheid der regeeringsmedewerking in een scherp daglicht te stellen. Ten eerste op de nadeelen, die ontstaan kunnen bij vrije (?) bedrijfsconcentratie en ten tweede op de industrieele en commercieele strijdwijze, zooals die na den oorlog zeker gevoerd zal worden. ANTITRUSTWETGEVING. De nadeelen van trustvorming liggen in het feit, dat, eenmaal een machtige positie bereikt hebbende, de trust meer aandacht zal wijden aan hooge verkoopprijzen, dan aan bezuinigingen in de kostprijsfactoren; dat trust zal eindigen in monopolie, — ten overvloede herhaal ik dit nog eens. Ís men er tot nog toe niet in geslaagd de monopolies te bestrijden, wanneer hun handelwijzen anti-sociaal worden? Veelal neemt men dit aan. De Sherman act van 1890 zou zonder gevolgen gebleven zijn? De Sherman act, hoe luidt die? Ziet, dat is een vraag, die niet zoo gemakkelijk is te beantwoorden in den tegenwoordigen tijd. In ons land zijn tallooze boeken over de Sherman act verkrijgbaar, maar de. tekst is moeilijk verkrijgbaar; is bij vrijwel allen onbekend. Gaat het dan wel aan, om zoo positief te verklaren, dat pogingen tot bestrijding van trusts toch op niets uitloopen? Wordt dit niet zen redeloos napraten? Door de welwillende toezending van de Afdeeling Handel, van het Departement van Landbouw, Nijverheid en Handel, was ik in de gelegenheid o.a. kennis te nemen van de boodschap van den President der Vereenigde Staten over the Anti-trust Statute 1911, terwijl de heer bibliothecaris der Handels-Hoogeschool mij de teksten verschafte der Sherman act en de naderhand in 1914 aangenomen aanvullingen. Zeer zeker ligt het niet op mijn weg mij te verdiepen in buitenlandsche wetgevingen, wel ligt het op mijn weg op het nut te wijzen van een studie van die wetgevingen, die ten slotte de eerlijke industrie zullen moeten beschermen. Uit die boodschap klinkt volstrekt geen wantrouwen of gemis aan vertrouwen in den Sherman act. Zeker, President Taft vraagt uitbreiding, betere definities, die noodig 35 — gebleken zijn om het Statute vlugger en beter ter uitvoering te kunnen brengen; „supplemental legislation needed — not repeal or amendment” heet het daarin. Ook lijkt het mij van veel belang er nog eens op te wijzen, dat de president federal incorporation aanbeveelt. lt is possible to frame a statute, that while it offers protection to a Federal company against harmful vexations and unnecessary invasion (inmenging) by the States, it shall subject it to reasonable taxation and control by the States with respect to its purely local business. Hieruit blijkt m.i, dat de buitenlandsche handel der bedrijfscombinaties vrijgelaten wordt. Of het buitenland last heeft of belemmerd wordt door een Amerikaansche trust, gaat buiten den wetgever daar om. Het ligt dus voor de hand, dat de trusts landen tot veld van actie zullen uitzoeken, die zich niet wettelijk daar tegèn verweren. Een anti-trustwetgeving zou dus Nederland moeten beschermen tegen binnen, zoowel als tegen buitenlandsche combinaties, waar zij anti-sociaal handelen, niet later doch thans reeds. In zijn Trustproblem schrijft Durand: Difficult as it may be to break up trusts already formed and firmly knit together, there seems no serious difficulty in preventing by law the formation of new trusts. Indeed, it is noteworthy, that since the government began somewhat actively to bring proceedings under the Sherman act, almost no trusts have been organised. Een der groote voordeelen der combinaties zou zijn de mogelijkheid om tot een vaststelling te komen van de verhouding tusschen arbeid en arbeidsloon, het z.g. standaardloon voor bepaald werk en toch wordt dit niet toegegeven, integendeel vele werk. lieden verklaren, dat van hun standpunt uit trustvorming grieven met zich brengt. Die grieven zijn vaag, maar houden verband met lage loonen, langer arbeidsduur, grooter afhankelijkheid, geestdoodender werk. Deze grieven besprak ik reeds vroeger in de brochure Handleiding bij de invoering van het Taylorsysteem. !) In ons land met zijn geringe industrieele ontwikkeling zullen de lage loonen geen overwegenden factor vormen ten kwade. Andere bedrijven nemen nog steeds arbeidskrachten op, zoodat op zich zelf bedrijfssamen-} Max Packer, Handleiding bij de invoering van het Taylor-Systeem (Wetenschappelijke werkwijze). ZE. E. Kluwer, Deventer. 36 — werking in een bepaalden tak van industrie nog geen loonsverlaging in uitzicht stelt. In tegendeel, waar een deel der concurrentie is weggevallen zal althans de mogelijkheid grooter zijn. loonsverhooging toe te staan; daarenboven ziet een goed georganiseerd lichaam de kwestie der loonen meer in verband met kostprijs, dan een kleine onderneming, die nog maar altijd meent, dat lage loonen aan lage productiekosten gelijk zijn. Ongetwijfeld komt bij arbeidsspecialiseering een juister verband tusschen die twee en zal duidelijk worden, dat hoog loon den kostprijs kan verlagen, vergeleken bij de oude uurloontarieven. In dagbladen en vaktijdschriften is de arbeidsmethode van Taylor besproken en hier en daar is er den nadruk gelegd op het uitbuitend karakter, dat de invoering met zich mede bracht. Ook hier weer gooide men gaarne het kind met het badwater weg, maar zoo gemakkelijk zal dit niet gaan en de strijd tegen het stelsel zal wel alleen’ gaan loopen over eventueel misbruik, dat door het Taylorsysteem aan te wenden of toe te passen, van de positie van den werkgever gemaakt kan worden. Taylor wilde zelf géén lager loonen, géén langer werkuren, géén overwerken. Integendeel, hij heeft gevraagd: op welke wijze kan ik tegemoet komen aan de redelijke eischen van den arbeider zonder de producten (die hij voor een groot deel toch weer zelf moet koopen en ge- of verbruiken) duurder te maken en Taylor heeft die methode van werken gevonden. Wanneer dit ontkend wordt, is dit uit onverstand of met oneerlijke bedoelingen. “4 ‚# Wat waar is, dat is het monotone in het grootbedrijf; daartegen zullen korter werkuren moeten opwegen. Vergeten wij daarbij toch niet, dat de fabriek een noodzakelijk kwaad is, men gaat er niet heen als naar een leerschool voor vakonderwijs of als naar een plaats van ontspanning voor geest en lichaam. „Mijn werken is spelen” mag lieflijk klinken in den mond van den dichter, maar men vergete nooit, dat het een uitdrukking is, passend in een gedicht, doch niet in het werkelijke harde leven. „Wenn gute Reden sie begleiten, dann flieszt die Arbeit munter fort! Ik zou den dichter gaarne eens aan het hoofd gezien hebben van een fabriekslokaal met eenige honderden vrouwen en meisjes. 37 — DUMPING. Het laatste punt, waarop de aandacht gevestigd moge worden, is de strijdwijze, waarvan onze industrie, na den oorlog zal hebben te lijden, indien daartegen niet tijdig maatregelen genomen worden. Het is het z.g. „dumpen”. Het dumpen bestaat uit het op een bepaalde markt aanbieden van producten beneden kostprijs, met het doel overtoevoer te voorkomen op andere markten, of om ongewenschte concurrenten het bedrijf onmogelijk te maken, of om nieuwe markten te winnen, of oude verloren gegane markten te herwinnen. Na den oorlog zullen de volken weer aan het werk moeten gaan. Want zou er geen arbeidsgelegenheid bestaan, dan kwamen hongersnood en revolutie en anarchie Europa nog verder verwoesten. Er zal dus gewerkt worden. Er moet weer buitenlandsch geld in het land komen door den exporthandel, en de nationale bronnen van rijkdom en welvaart zullen naarstig geëxploiteerd moeten worden. De groote vraag is maar; waarheen met de producten, die eigen landzaat niet kan of niet wil koopen ? Allereerst daarheen, waar geen hooge inkomende rechten de goederen tegenhouden, vervolgens of tevens daarheen, van waar zij gedistribueerd kunnen worden, zonder dat de nationaliteit het koopen daarvan afschrikt — dus naar neutrale landen zonder hooge invoerrechten — naar Nederland in het bijzonder! De Nederlandsche handel zal er van profiteren en de bemiddelaarsprovisie dankbaar opstrijken. Vergeten wij echter niet, dat het meer is voorgekomen, dat „de Moor verdwijnen moest, nadat hij zijn tijdelijke roeping vervuld” had! Wie of wat zal den buitenlander beletten hier zelf zijn kantoor te openen en een firmanaam aan te nemen, die goed Nederlandsch klinkt? Wanneer de goederen hier worden aangeboden beneden kostprijs, is dit een economisch voordeel, dat wij met beide handen zullen aanvaarden. Wanneer het echter die artikelen geldt, welke hier te lande ook gemaakt worden of kunnen gemaakt worden, waarvoor althans de grondstoffen voorhanden zijn, dan is het een benadeeling der inheemsche nijverheid door unfaire concurrentie. Een nadeel, dat alleen kan worden bezworen, òf door hooge inkomende rechten, òf door een anti-dumping wetgeving, zooals die bestaat in Canada en Australië. Ook de beschouwing dier wetten op zichzelf ligt niet op mijn —_ 38 — weg, het gelukte mij niet de teksten in ons vaderland te vinden, wèl weer verhandelingen daarover; ten slotte was het wederom de Afdeeling Handel, die mij deze verschafte. | Wellicht is deze verhandeling in vele opzichten onjuist, onvolledig, onlogisch of slecht gesteld. Toch heb ik gemeend op papier te mogen zetten, wat er omgaat in de nijverheid ; welke wenschen, welke verwachtingen, welke moeilijkheden voor haar opdoemen; aan anderen, meer bevoegden, het gaarne overlatend de juiste vormen voor’ regeeringssteun te vinden, zoo zi die nuttig en mogelijk achten. Voor de ontwikkeling van de vaderlandsche nijverheid in komende jaren zal onontbeerlijk zijn: {9 Samenwerking van gelijksoortige bedrijven, niet ontaardend in monopolies. de Verweer tegen binnen- en buitenlandsche unfaire sek van concurrentie en tegen unfaire concurrentie. Geld tegen matige rente, dat niet ten allen tijde opzegbaar is. Eigen vertegenwoordigers op buitenlandsche markten. MAX PACKER. No. 1812B MEMORANDUM. DEPARTMENT OF CUSTOMS, CANADA. OTTOWA, 24th August 1914. To Collectors of Customs and others concerned: New Regulations under the Customs Dumping Clause. The Regulations heretofore made as to exemptions ‘ from Customs Special duty (or dumping duty) under paragraph 7 of Section 6 of the Customs Tarif, 1907, as set forth in Memo. 1407 B, 1506 B and Memo. No. 1652 B, are repealed and the following Regulations are made and established in place thereof — in effect Ist September, 1914, viz: — Under the Special duty provisions of the Customs Tarif, the Special duty (or dumping duty) is not to apply in the following cases, Viz: — a. Wben the difference between the fair market-value and the selling-price of the goods to the importer in Canada does not exceed five per cent, of their fair market-value. Provided that the whole difference shall be taken into account for Special duty purposes when exceeding five per cent. Provided further that Special duty or dumping duty under the Customs Tarif shall without Exemption allowance apply to articles of a class or kind made in Canada, when admitted free of ordinary duty and shall also apply without exemption allowance to round rolled wire rods of iron or steel. W.S, JOHN M. DOUGALD, Commissioner of Customs. ee 40 — The Dumping Clause of the Tariff and „Regulations thereunder.” The Provisions of the Customs Tarif, 1907, in regard Special Duty or Dumping Duty are as follows: to Sec. 6. In the case of articles exported to Canada of a class or kind made or produced in Canada, if the export or actual selling-price to an importer in Canada be less than the fair market-value of the same article when sold for home consumption in the usual and ordinary course in the country whence exported to Canada at the time of its exportation to Canada there shall, in addition to the duties otherwise established, be levied, collected and paid on such article, on its importation into Canada, a special duty (or dumping duty) equal to the difference between the said selling-price of the article for export and the said fair market-value thereof for home consumption; and such special duty (or dumping duty) shall be levied, collected and paid on such article although it is not otherwise dutiable. Provided that the said special duty shall not exceed fifteen percent ad valorum in any case; Provided also that the following goods shall be exempt from such special duty, viz: Goods whereon the duties otherwise established are equal to fifty per cent ad valorum; Goods of a class subject to excise duty in Canada; Sugar refined in the United Kingdom; Binder twine or twine for harvest binders manufactured from New Zealand hemp, istle or tampico fibre, sisal grass or sunn, or a mixture of any two or more of them, of single ply and measuring not exceeding six hundred feet to the pound. Provided further that excise duties shall be disregarded in estimating the market-value of goods for the purposes of special duties when the goods are entitled to entry under the British Preferential Tariff. 2. „Export-price” or „selling-price” in this section shall be held to mean and include the exporter’s price for the goods, exclusive of all charges thereon after their shipment from the place whence exported directly to Canada. 4 _— 3. If at any time it appears to the satisfaction of the Governor in Council, on a report from the Minister of Customs, that the payment of the special duty by this section provided for is being evaded by the shipment of goods on consignment without sale prior to such shipment, the Governor in Council may in any case or class of cases authorize such action as is deemed necessary to collect on such goods or any of them the same special duty as if the goods had been sold to an importer in Canada prior to their shipment to Canada. 4 If the full amount of any special duty of customs is not paid on goods imported, the customs entry thereof shall be amended and the deficiency paid upon the demand of the Collector of Customs. 5. The Minister of Customs may make such regulations as are deemed necessary for carrying out the provisions of this section and for the enforcement thereof. 6. Such regulations may provide for the temporary exemption from special duty of any article or class of articles, when it is established to the satisfaction of the Minister of Customs that such articles are not made or sold in Canada in substantial quantities, and offered for sale to all purchasers on equal terms, under like conditions, having regard to the custom and usage of trade. 7. Such regulations may also provide for the exemption from special duty of any article when the difference between the fair market-value and the selling-price thereof to the importer as aforesaid amounts only to a small percentage of its fair market-value. Regulations by Order in Council and the Department of Customs respecting Invoices, Entries, and Special Duty or Dumping Duty. i. Invoices in duplicate properly certified shall be delivered at the Custom-house with the Bills of entry for all imported goods. 2. Every such invoice shall contain a sufficient and correct description of the goods, and in respect of goods sold by the exporter shall show in one column the actual price at which the articles have been sold to the importer, and in a separate column 42 —_ the fair market-value of each article as sold for home consumption in the country of export. 3, The „price” and „value” of goods in every case aforesaid are to be stated as in condition packed ready for shipment at the time when, and at the place whence, the goods have been exported directly to Canada. 4. When the value of goods for duty purposes is determined by the Minister of Customs under the provisions of the Custom Act, by reason of the goods being exported or imported under unusual conditions, the value so determined shall be held to be the fair market-value thereof. 5. In making Customs Entry the „Special Duty” may be shown by itself in the „net duty” column of the entry on the line below the article subject to Special duty or on the line below continuous numbers of articles subject to Special duty. 6. Goods of a class or kind made in Canada are subject to special duty, when sold for exportation to Canada at a less price than for home consumption in the country of export, whether such goods be otherwise free of duty or subject to specific or ad valorum duties — with the exceptions stated in Clause 6 of the Tariff as herein before quoted. 7. By regulations in force from Ist. September 1914. — Under the Special Duty provisions of the Customs Tariff, the Special duty (or dumping duty) is not to apply in the following cases, viz: — When the difference between the fair market-value and the selling-price of the goods to the importer in Canada does not exceed five per cent of their fair market-value. Provided that the whole difference shall be taken into account for Special duty purposes when exceeding five per cent. Provided further that Special duty or dumping duty under the Customs Tarif shall without exemption allowance apply to articles of a class or kind made in Canada when admitted free of ordinary duty and shall also without exemption allowance apply to round rolled wire rods of iron or steel. 8. Bonafide samples admitted without Special duty. — Articles of merchandise for use bonafide as samples for sale of similar goods are to be admitted without Special duty — (Subiect, however, to ordinary duties as heretofore.) 9. Advance in Market-value after purchase of goods by importer not subject to Special duty. — The amount to any advance in the market-value of goods between the time of their purchase by the importer and the date of their exportation to Canada shal! not be subject to Special duty after 9th November 1914, provided the goods have been exported in the usual course and the actual date of purchase established to the satisfaction of the collector by contracts or other sufficient documents produced for his inspection and attested to. Provided, however, in respect of goods subject to an ad valorem duty, that the ordinary duty shall be collected (as heretofore) on the fair market-value of the goods as at the time of their direct exportation to Canada— under the provisions of sections 40 and 41 of the Customs Act (Revised Statutes of Canada, 1906, Chapter 48). 10. Rule to be observed (for Special Duty purposes only) in comparing „Fair Market-value with „Export-price”. — In computing the difference for special Duty purposes between the „Fair Market-value” in the country of export and the „Selling-price to the importer in Canada” the fair market-value of goods is to be estimated on the usual credit basis, except when the article is universally sold in the country of export for cash only, in which case the fair market-value is to be estimated on a cash basis; Provided that a bonafide discount for cash not exceeding two and one-half per cent when allowed and deducted by the exporter on his invoice may be allowed in estimating the fair market-value of goods for duty purposes. EXAMPLES: 1. Hats sold for Home Consumption at $ 100.— on credit, subject to 7°/, cash discount, would be liable to Special duty if sold to purchaser in Canada on usual credit at $93.— but wouid not be liable to Special duty if sold to a purchaser in Canada for $ 93.— cash. 2. Machinery sold for Home Consumption at $ 100.— on credit, subject to 2'/9/, Cash discount, would not be liable to Special Duty if sold to a purchaser in Canada for $93,— cash, as the „difference” does not exceed 5°/, after raising the Cash-price ($93.—) by 2!/,%/ to its Credit equivalent. JOHN M. DOUGALD Commissioner of Customs. FEDERAL LAWS RELATING TO TRUSTS AND ALLIED MATTERS. SHERMAN ANTLTRUST LAW. Approved JULY 2nd, 1890. An act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopolies. - | Sec. 1. Every contract, combination in the form of trust or otherwise, or conspiracy, in restraint of trade or commerce among the several States, or with foreign nations, is hereby declared to be illegal. Every person who shall make any such contract, or engage in such a combination or conspiracy, shall be deemed guilty of a misdemeanor, and, on conviction thereof, shall be punished by fine not exceeding five thousand dollars, or by imprisonment not exceeding one year, or by both said punishments, in the discretion of the Court. Sec, 2. Every person who shall monopolize, or attempt to monopolize, or combine or conspire with any other person or persons, to monopolize any part of the trade or commerce among the several States, or with foreign nations, shall be deemed guilty of a misdemeanor, and, on conviction thereof shall be punished by fine not exceeding five thousand dollars, or by imprisonment not exceeding one year, or by both said punishments. in the discretion of the Court. Sec. 3. Every contract, combination in form of trust or otherwise, or conspiracy, in restraint of trade or commerce in any Territory of the United States or of the District of Columbia, or in restraint of trade or commerce between any such Territory and another, or between any such Territory or Territories and any State or States or the District of Columbia, or with foreign nations, or between the District of Columbia and any State or States or foreign nations, is hereby declared illegal. Every person who shall make any such contract or engage in any such combination or conspiracy shall be deemed guilty of a misdemeanor, and, on con- — 45 — viction thereof, shall be punished by fine not exceeding five thousand dollars, or by imprisonment not exceeding one year, or by both said punishments. in the discretion of the Court. Sec, 4. The several [circuit courts] ’) of the United States are hereby invested with jurisdiction to prevent and restrain violations of this act; and it shall be the duty of the several district-attorneys of the United States, in their respective districts, under the direction of the Attorney-general, to institute proceedings in equity to prevent and restrain such violations. Such proceedings may be by way of petition setting forth the case and praying that such violation shall be enjoined or otherwise prohibited. When the parties complained of shall have been duly notified of such petition the Court shall proceed, as soon as may be, to the hearing and determination of the case; and pending such petition and before final decree, the Court may at any time make such temporary restraining order or prohibition as shall be just in the premises. Sec. 5. Whenever it shall appear to the Court before which any proceeding under section four of this act may be pending, that the ends of Justice require that other parties should be brought before the Court, the Court may cause them to be summoned, whether they reside in the district in which the Court is held or not; and subpoenas (dagvaarding) to that end may be served in any district by the marshal thereof. Sec. 6. Any property owned under any contract or by any combination or pursuant to any conspiracy (and being the subject thereof) mentioned in section one of this act, and being in the course of transportation from one State to another, or to a foreign country, shall be forfeited to the United States, and may be seized and condemned by like proceedings as those provided by law for the forfeiture, seizure, and condemnation of property imported into the United States contrary to law. Sec. 7. Any person who shall be injured in his business or property by any other person or corporation by reason of anything forbidden or declared to be unlawful by this act may sue therefor in any [circuit court] of the United States in the Ï The Circuit Courts have been abolished and their Jurisdiction conferred on the District Courts. 46 — district in which the defendant resides or is found, without respect to the amount in controversy, and shall recover threefold the damages by him sustained, and the costs of suit, including a reasonable attorney’s fee. Sec. 8. The word „person” or „persons” wherever used in this act shall be deemed to include corporations and associations existing under or authorized by the laws of either the United States, the law of any of the Territories, the laws of any State, or the laws of any foreign country. (26 Statutes at Large, 210). I: ANTLTRUST ACT OF 1914. Approved OCTOBER 15, 1914, Chap. 212 An act to supplement existing laws against unlawful restraints and monopolies, and for other purposes. Sec. 1. „Antitrust laws” as used herein, includes the act ontitled „An Act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopoiies” approved July second, eighteen hundred and ninety; sections seventy-three to seventy-seven, incluse, of an Act entitled „An Act to reduce taxation, to provide revenue for the Government, and for other purposes”, of August twentyseventh, eighteen hundred and ninety-four; an Act entitled „An Act to amend sections seventy-three and seventy-six of the Act of August twenty-seventh, eighteen hundred and ninety-four, entitled „An Act to reduce taxation to provide revenue for the Government, and for other purposes”, approved February twelfth, nineteen hundred and thirteen; and also this Act „Commerce” as used herein, means trade or commerce among the several States and with foreign nations, or between the District of Columbia or any Territory of the United States and any State, Territory, or foreign nation, or between any insular possessions or other places under the jurisdiction of the United States, or between any such possessions or place and any State or Territory of the Ünited States or the District of Columbia or any foreign nation, or within the District of Columbia or any insular possession or other place under the jurisdiction of the United States: PROVIDED, That nothing of this Act contained shall apply to the Philippine Íslands. The word „person” or „persons” wherever used in this Act shall be deemed to include corporations and associations existing under or authorized by the laws of either the United States, the laws of any of the Territories, the laws of any State, or the laws of anv foreign country. Sec. 2. It shall be unlawful for any person engaged in commerce, in the course of such commerce, either directly or indirectly to discriminate in price between different purchasers of commodities, which commodities are sold for use, consumption, or resale without the United States or any Territory thereof or the District of Columbia or any insular possession or other place under the jurisdiction of the United States, where the effect of such discrimination may be to substantially lessen competition or tend to create a monopoly in any line of commerce: PROVIDED, That nothing herein contained shall prevent discrimination in price between purchasers of commodities on account of differences in the grade, quality, or quantity of the commodity sold, or that makes only due allowance for difference in the cost of selling or transportation, or discrimination in price in the same or different communities made in good faith to meet competition: AND PROVIDED FURTHER, That nothing herein contained shall prevent persons engaged in selling goods, wares, or merchandise in commerce from selecting their own customers in bonafide transactions and not in restraint of trade. Sec. 3. It shall be unlawful for any person engaged in commerce. in the course of such commerce, to lease or make a sale or contract for sale of goods, wares, merchandise, machinery supplies, or other commodities, whether patented or unpatented, for use, consumption or resale within the United States or any Territory thereof or the District of Columbia or any insular possession or other place under the jurisdiction of the United States, or fix a price charged therefor, or discount from, or cebate upon, such price, on the condition, agreement or understanding that the lessee or purchaser thereof shall not use or —_ 48 _ deal in the goods, wares, merchandise, machinery supplies or other commodities of a competitor or competitors of the lessor or seller, where the effect of such lease, sale, or contract for sale or such conditions, agreement or understanding may be to substantially lessen competition or tend to create a monopoly in any line of commerce. Sec, 4. Any person who shall be injured in his business or property by reason of anything forbidden in the anti-trust laws may sue therefor in any district court of the United States in the district in which the defendant resides, or is found or has an agent, without respect to the amount in controversy, and shall recover threefold the damages by him sustained, and the cost of stiit, including a reasonable attorney’s fee. Sec, 5. A final judgment or decree hereafter rendered in any criminal prosecution or in any suit Or proceeding in equity orought by or on behalf of the United States under the antirust laws to the effect that a defendant has violated said laws shall be prima facie evidence against such defendant in any suit or proceeding brought by any other party against such defendant ander said laws as to all matters respecting which said judgment or decree would be an estoppel (belemmering) as between the parties thereto: PROVIDED, This Section shall not apply to consent judgments or decrees entered before any testimony has been aken: PROVIDED FURTHER, This section shall not apply to consent judgments or decrees rendered in criminal proceedings or suits in equity, now pending, in which the taking of testimony has been commenced but has not been concluded, provided such judgments or decrees are rendered before any further testimony is taken. Whenever any suit or proceeding in equity or criminal prosecution is instituted by the United States to prevent restrain or punish violations of any of the anti-trust laws, the running of the Statute of limitations in respect of each and every private right of action arising under said laws and based in whole or in part on any matter complained of in said suit or proceeding shall be suspended during the pendencv thereof. Sec. 6. The labor of a human being is not a commodity or article of commerce. Nothing contained in the anti-trust laws hall be construed to forbid the existence and operation of labor. 44 — agricultural or horticultural organisations, instituted for the purposes of mutual help, and not having capital stock or conducted for profit, or to forbid or restrain individual members of such organisations from lawfully carrying out the legitimate objects thereof; nor shall such organisations, or members thereof, be held or construed to be illegal combinations or conspiracies in restraint of trade. under the anti-trust laws. Sec. 7. No corporation engaged in commerce shall acquire, directly or indirectly, the whole or any part of the stock or other share-capital of another corporation engaged also in commerce, where the effect of such acduisition may be to substantially lessen competition between the corporation whose stock is so acquired and the corporation making the acquisition, or to restrain such commerce in any section or community, or tend to create a monopoly of any line of commerce. No corporation shall acquire, directly or indirectly, the whole or any part of the stock or other share capital of two or more corporations engaged in commerce where the effect of such acquisition, or the use of such stock by the voting or granting of proxies or otherwise, may be to substantially lessen competition between such corporations, or any of them, whose stock or other share-capital is so acquired, or to restrain such commerce in any section or community, or tend to create a monopoly of any line of commerce. This section shall not apply to corporations purchasing such stock solely for investment and not using the same by voting or otherwise to bring about, or in attempting to bring about, the substantial lessening of competition. Nor shall anything contained in this section prevent a corporation engaged in commerce from causing the formation of subsidiary corporations for the actual carrying on of their immediate lawful business, or the natural and legitimate branches or extensions thereof, or from owning and holding all or a part of the stock of such subsidiary corporations when the effect of such formation is not to substantially lessen competition. Nor shall anything herein contained be construed to prohibit any common carrier subject to the laws to regulate commerce from aiding in the construction of branches or short lines so located as to become feeders to the main line of the company so aiding in such construction or from acquiring or owning all or any part Vaderlandsche Nijverheid. of the stock of such branch-lines, nor to prevent any such common carrier from acquiring and owning all or any part of the stock of a branch or short line constructed by an independent company where there is no substantial competition between the company owning the branch-line so constructed and the company owning the main-line acquiring the property or an interest therein, nor to prevent such common carrier from extending any of its lines through the medium of the acquisition of stock or otherwise of any other such common carrier where there is no substantial competition between the company extending its lines and the company whose stock, property, or an interest therein is so acquired. Nothing contained in this section shall be held to affect or impair any right heretofore legally acquired: PROVIDED, That nothing in this section shall be held or construed to authorize or make lawful anything heretofore prohibited or made illegal by the anti-trust laws, nor to exempt any person from the penal provisions thereof or the civil remedies therein provided. Sec, 8. From and after two years from the date of the approval of this act no person shall at the same time be a director or other officer or employee of more than one bank, banking-association or trust-company, organized or operating under the laws of the United States, either of which has deposits, capital surplus, and undivided profits aggregating more than $ 5.000.000.— ; and no private banker or person who is a director in any bank or trust company, organized and operating under the laws of a State, having deposits, capital, surplus and undivided profits aggregating more than $5.000.000.—, shall be eligible to be a director in any bank or banking-association organized or operating under the laws of the United States. The eligibility of a director, officer, or employee under the foregoing provisions shall be determined by the average amount of deposits, capital, surplus, and, undivided profits as shown in the official Statements of such banks, bankingassociation, or trust-company filed as provided by law during the fiscal year next preceding the date set for the annual election of directors, and when a director, officer, or employee has been elected or selected in accordance with the provisions of this Act it shall be lawful for him to continue as such for one year thereafter under said election or employment. No bank, banking-association or trust-company, organized or —_ 51Ìl — operating under the laws of the United States, in any city or incorporated town or village of more than two hundred thousand inhabitants, as shown by the last preceding decennial census of the United States, shall have as a director or other officer or employee any private banker, or any director or other officer or employee of any other bank, banking-association or trust-company located in the same place: PROVIDED, That nothing in this section shall apply to mutual saving-banks not having a capital stock represented by shares: PROVIDED FURTHER. That a director or other officer or employee of such bank, banking-association, or trust-company may be a director or other officer or employee of not more than one other bank or trust-company organized under the laws of the United States or any State where the entire capital stock of one is owned by stockholders in the other: AND PROVIDED FURTHER, That nothing contained in this section shall forbid a director of class A of a Federal reserve bank, as defined in the Federal Reserve Act from being an officer or director or both an officer and director in one member bank. That from and after two years from date of the approval of this Act no person at the same time shall be a director in any two or more corporations, any one of which has capital, surplus, and undivided profits aggregating more than $ 1.000.000.— engaged in whole or part in commerce, other than banks, banking-associations, trust-companies and common carriers, subject to the Act to regulate commerce, approved February fourth, eighteen hundred and eighty seven, if such corporations are or shalí have been theretofore, by virtue of their business and location of operation, competitors, so that the elimination of competition by agreement between them would constitute a violation of any of the provisions of any of the antitrust laws. The eligibility of a director under the foregoing provision shall be determined by the aggregate amount of capital, surplus, and undivided profits, exclusive of dividends declared but not paid to stockholders, at the end of the fiscal year of said corporation next preceding the election of directors, and when a director has been elected in accordance with the provisions of this Act it shall be lawful for him to continue as such for one year thereafter. When any person elected or chosen as a director or officer or selected as an employee of any bank or other corporation subject to the provisions of this Act is eligible at the time of his election 52 — or selection to act for such bank or other corporation in such capacity his eligibility to act in such capacity shall not be effected and he shall not become or be deemed amenable to any of the provisions hereof by reason of any change in the affairs of such bank or other corporation from whatsoever cause, whether specifically excepted by any of the provisions hereof or not, until the expiration of one year from the date of his election or employment. Sec. 9. Every president, director, officer or manager of any firm, assocation or corporation engaged in commerce as a common carrier, who embezzles, steals, abstracts or willfully misapplies or willfully permits to be misapplied, any of the moneys, funds, credits, securities, property or assets of such firm, association or corporation, arising or accruing from, or used in, such commerce, in whole or in part, or willfuliy or knowingly converts the same to his own use or to the use of another, shall be deemed guilty of a felony and upon conviction shall be fined not less than $ 500.— or confined in the penitentiary not less than one year nor more than ten years, or both, in the discretion of the court. Prosecutions hereunder may be in the district-court of the United States for the district wherein the offence may have been committed. That nothing in this section shall be held to take away or impair the jurisdiction of the courts of the several States under the laws thereof; and a judgment of conviction or acquittal on the merits under the laws of any State shall be a bar to any prosecution hereunder for the same act or acts. Sec, 10. After two years from the approval of this Act no common carrier engaged in commerce shall have any dealings in securities supplies, or other articles of commerce, or shall make or have any contracts for construction or maintenance of any kind, to the amount of more than $ 50.000, in the aggregate, in any one year, with another corporation, firm, partnership or association when the said common carrier shall have upon its board of directors or as its president, manager or as its purchasing or selling-officer, or agent in the particular transaction, any person who is at the same time a director, manager, or purchasing Or selling-officer of, or who has any substantial interest in, such other corporation, firm, partnership or association, unless and — 55 o— except such purchases shall be made from, or such dealings shall be with, the bidder whose bid is the most favorable to such common carrier, to be ascertained by competitive bidding under regulations to be prescribed by rule or otherwise by the Interstate Commerce Commission. No bid shall be received unless the name and address of the bidder or the. names and addresses of the officers, directors and general managers thereof, if the bidder be a corporation, or of the members, if it be a partnership or firm, be given with the bid. Any person who shall, directly or indirectly, do or attempt to do anything to prevent any one from bidding or shall do any act to prevent free and fair competition among the bidders or those desiring to bid shall be punished as prescribed in this section in the case of an officer or director. Every such common carrier having any.such transactions or making any such purchases shall within thirty days after making the same file with the Interstate Commerce Commission a full and detailed statement of the transaction, showing the manner of the competitive bidding, who were the bidders, and the names and addresses of the directors and officers of the corporations and the members of the firm or partnership bidding ; and whenever the said commission shall, after investigation or hearing, have reason to believe that the law has been violated in and about the said purchases or transactions it shall transmit all papers and documents and its own views or findings regarding the transaction to the Attorney General. Íf any common carrier shall violate this section it shall be fined not exceeding $ 25.000: and every such director, agent, manager or officer thereof who shall have knowingly voted or directed the act constituting such violation or who shall have aided or abetted in such violation shall be deemed guilty of a disdemeanor and shall be fined not exceeding $ 5000.— or confined in fail not exceeding one year, or both, in the discretion of the court. Sec. 11. Authority to enforce compliance with sections two, three, seven and eight of this Act by the persons respectively subject thereto is hereby vested: in the Interstate Commerce Commission where applicable to common carriers, in the Federal Reserve Board where applicable to banks, banking-associations a 54 —_ and trust-companies, and in the Federal Trade Commission where applicable to all other character of commerce, to be exercised as follows : Whenever the commission or board vested with jurisdiction thereof shall have reason to believe that any person is violating or has violated any of the provisions of sections two, three, seven and eight of this Act, it shall issue and serve upon such person a complaint stating its charges in that respect, and containing a notice of a hearing upon a day and at a place therein fixed at least thirty days after the service of said complaint. The person so complained of shall have the right to appear at the place and time so fixed and show cause why an order should not be entered by the commission or board requiring such person to cease and desist from the violation of the law so charged in said complaint. Any person may make application, and upon good cause shown may be allowed by the commission or board, to intervene and appear in said proceeding by counsel or in person. The testimony in any such proceeding shall be reduced to writing and filed in the office of the commission or board. If upon such hearing the commission Or board, as the case may be, shall be of the opinion that any of the provisions of said sections have been or are being violated, it shall make a report in writing in which it shall state its findings as to the facts, and shall issue and cause to be served on such person an order requiring such person to cease and desist from such violations, and divest itself of the stock held, or rid itself of the directors chosen contrary to the provisions of sections seven and eight of this Act, if any there be, in the manner and within the time fixed by said order. Untill a transcript of the record in such hearing shall have been filed in a circuit court of appeals of the United States, as herein after provided, the commission or board may at any time, upon such notice and in such manner as it shall deem proper, modify or set aside, in whole or in part, any report or any order made or issued by it under this section. If such person fails or neglects to obey such order of the commission or board while the same is in effect, the commission or board may apply to the circuit court of appeals of the United States, within any circuit where the violation complained of was being committed or where such person resides or carries On business, for the enforcement of its order, and shall certify and 55 file with its application a transcript of the entire record in the proceeding, including all the testimony taken and the report and order of the commission or board. Upon such filing of the application and transcript the court shall cause notice thereof to be served upon such person and thereupon shall have jurisdiction of the proceeding and of the question determined therein, and shall have power to make and enter upon the pleadings, testimony and proceedings set forth in such transcript a decree affrming, modifying, or setting aside the order of the commission or board. The findings of the commission or board as to the facts, if supported by testimony, shall be conclusive. IE either party shall apply to the court for leave to adduce additional evidence, and shall show to the satisfaction of the court, that such additional evidence is material and that there were reasonable grounds for the failure to adduce such evidence in the proceeding before the commission or board, the court may order such additional evidence to be taken before the commission or board and to be adduced upon the hearing in such manner and upon such terms and conditions as to the court may seem proper. The commission or board may modify its findings as to the facts, or make new findings, by reason of the additional evidence taken, and it shall file such modified or new findings, which, if supported by testimony, shall be conclusive, and its recommendation, if any, for the modification or setting aside of its original order, with the return of such additional evidence. The judgment and decree of the court shall be final, except that the same shall be subject to review by the Supreme Court upon certiorari as provided in section two hundred and forty of the Judicial Code. Any party required by such order of the commission or board to cease and desist from a violation charged may obtain a review of such order in said circuit court of appeals by filing in the Court a written petition praying that the order of the commission or board be set aside, A copy of such petition shall be forthwith served upon the commission or board, and thereupon the commission or board forthwith shall certify and file in the Court a transcript of the record as herein before provided. Upon the filing of the transcript the court shall have the same jurisdiction to affirm, set aside, or modify the order of the commission or board as in the case of an application by the commission or board for the enforcement of its order, and the findings of the commission 56 — or board as to the facts, if supported by testimony, shall in like manner be conclusive. The jurisdiction of the circuit Court of appeals of the United States to enforce, set aside, or modify orders of the commission or board shall be exclusive. Such proceedings in the circuit court of appeals shall be given precedence over other cases pending therein, and shall be in every way expedited. No order of the commission or board or the judgment of the court to enforce the same shall in any wise relieve or absolve any person from any liability under the anti-trust Acts. Complaints, orders, and other processes of the commission Or board under this section may be served by any one duly authorized by the commission or board, either (a) by delivering a copy thereof to the person to be served, or to a member of. the partnership to be served, or to the president, secretary, or other executive officer or a director of the corporation to be served; or (b) by leaving a copy thereof at the principal office or place of business of such person; or (c) by registering and mailing a copy thereof addressed to such person at his principal office or place of business. The verified return by the person so serving said complaint, order, or other process setting forth the manner of said service shall be proof of the same, and the return postoffice-receipt for said complaint, order, or other process registered and mailed as afore said shall be proof of the service of the same. Sec. 12. Any suit, action, or proceeding under the anti-trust laws against a corporation may be brought notarly in the judicial district whereof it is an inhabitant, but also in any district wherein ît may be found or transacts business; and all process in such cases may be served in the district of which it is an inhabitant, sr wherever it may be found. Sec. 13. In any suit, action, or proceeding brought by or on behalf of the United States subpoenas for witnesses who are required to attend a court of the United States in any judicial district in any case, civil or criminal, arising under the anti-trust laws may run into any other district; PROVIDED, That in civil cases no writ of subpoena shall issue for witnesses living out of the district in which the court is held at a greater distance than one hundred miles from the place of holding the same without the permission of the trial-court being first had upon proper application and cause shown. af 37 — Sec, 14. Whenever a corporation shall violate any of the penal provisions of the anti-trust laws, such violation shall be deemed to be also that of the individual directors, officers, or agents of such corporation who shall have authorized, ordered, or done any of the acts constituting in whole or in part such violation, and such violation shall be deemed a misdemeanor, and upon conviction thereof of any such director, officer, or agent, he shall be punished by a fine not exceeding $5000.— or by imprisonment for not exceeding one year, or by both, in the discretion of the Court. Sec, 15. The several district courts of the United States are hereby invested with jurisdiction to prevent and restrain violations of this Act, and it shall be the duty of the Several district attorneys of the Ünited States, in their respective districts, under the direction of the Attorney General to institute proceedings in equity to prevent and restrain such violations. Such proceedings may be by way of petition setting forth the case and praying that such violation shall be enjoined or otherwise prohibited. When the parties complained of shall have been duly notified of such petition, the court shall proceed, as soon as may be, to the hearing and determination of the case; and pending such petition, and before final decree, the court may at any time make such temporary restraining order or prohibition as shall be deemed just in the premises. Whenever it shall appear to the court before which any such proceeding may be pending that the ends of justice require that other parties should be brought before the court, the court may cause them to be summoned wether they reside in the district in which the court is held or not, and subpoenas to that end may be served in any district by the marshal thereof. Sec. 16. That any person, firm, corporation, or association shall be entitled to sue for and have injunctive relief, in any court of the United States having jurisdiction over the parties, against threatened loss or damage by a violation of the antitrust laws, including sections two, three, seven, and eight of this Act, when and under the same conditions and principles as injunctive relief against threatened conduct that will cause loss or damage is granted by courts of equity, under the rules govering such proceedings, and upon the execution of proper bond against damages for an injunction improvidently granted and a showing that the danger of irreparable loss or damage is imme- — 58 —_ diate, a preliminary injunction may issue: PROVIDED, That nothing herein contained shall be construed to entitle any person, firm, corporation, or association, except the United States, to bring suit in equity for injunctive relief against any common carrier, subject to the provisions of the Act to regulate commerce, approved February fourth, eighteen hundred and eighty seven, in respect of any matter subject to the regulation, supervision, or other jurisdiction of the Interstate Commerce Commission. Sec. 17. No preliminary injuction shall be issued without notice to the opposite party. No temporary restraining order shall be granted without notice to the opposite party unless it shall clearly appear from specific facts shown by affidavit or by the verified bill that immediate and irreparable injury, loss, or damage will result to the applicant before notice can be served and a hearing had thereon. Every such temporary restraining order shall be indorsed with the date and hour of issuance, shall be fortwith filed in the clerk's office and entered of record, shall define the injury and state why it is irreparable and why the order was granted without notice, and shall by its terms expire within such time after entry, not to exceed ten days, as the court or judge may fix, unless within the time so fixed the order is extended for a like period for good cause shown, and the reasons for such extention shall be entered of record. In case a temporary restraining order shall be granted without notice in the contingency specified, the matter of the issuance of a preliminary injunction shall be set down for a hearing at the earliest possible time and shall take precedence of all matters except older matters of the same character: and when the same comes up for hearing, the party obtaining the temporary restraining order shall proceed with the application for a preliminary injunction, and if he does not do so the court shall dissolve the temporary restraining order. Upon two day's notice to the party obtaining such temporary restraining order the opposite party may appear and move the dissolution or modifcation of the order, and in that event the court or judge shall proceed to hear and determine the motion as expeditiously as the ends of justice may require. Section two hundred and sixty-three of an Act entitled „An Act to codify, revise, and amend the laws relating to the judi- 59 ciary”’, approved March third, nineteen hundred and eleven, is hereby repealed. Nothing in this section contained shall be deemed to alter, repeal, or amend section two hundred and sixty six of an Act entitled „An Act to codify, revise and amend the laws relating to the judiciary” approved March third, nineteen hundred and eleven. Sec. 18. Except as otherwise provided in section 16 of this Act, no restraining order or interlocutory order of injunction shall issue, except upon the giving of security by the applicant in such sum as the court or judge may deem proper, conditioned upon the payment of such costs and damages as may be incurred or suffered by any party who may be found to have been wrongfully enioined or restrained thereby. Sec. 19. Every order of injunction or restraining order shall set forth the reasons for the issuance of the same, shall be specific in terms, and shall describe in reasonable detail, and not by reference to the bill of complaint or other document, the act or acts sought to be restrained, and shall be binding only upon the parties to the suit, their officers, agents, servants, employees, and attorneys, or those in active concert or participating with them, and who shall, by personal service or otherwise, have received actual notice of the same. Sec. 20. No restraining order or injunction shall be granted by any Court of the United States, or a judge or the judges thereof, in any case between an employer and employees, or between employers and employees, or between employees, or between persons employed and persons seeking employment, involving, or growing out of, a dispute concerning terms or conditions of employment, unless necessary to prevent irreparable injury to property, or to a property right, of the party making the application, for which injury there is no adequate remedy at law, and such property or property right must be described with particularity in the application, which must be in writing and sworn to by the applicant or by his agent or attorney. And no such restraining order or injunction shall prohibit any person or persons, whether singly or in concert, Írom terminating any relation of employment, or from ceasing to perform any _ 60 — work or labor, or from recommending, advising or persuading others by peaceful means so to do; or from attending at any place where any person or persons may lawfully be, for the purpose of peacefully obtaining or communicating information, Or from peacefully persuading any person to work or to abstain from working; or from ceasing, to patronize or to employ any party to such dispute, or from recommending, advising, or persuading others by peaceful and lawful means so to do: or from paying or giving to, or withholding from, any person engaged in such dispute, any strike benefits or other moneys or things of value; or from peaceable assembling in a lawful manner, and for lawful purposes: or from doing any act or thing which might lawfully be done in the absence of such dispute by any party thereto; nor shall any of the acts specified in this paragraph be considered or held to be violations of any law of the United States. Sec. 21. Any person who shall willfully disobey any lawful writ, process, order, rule, decree, or command of any districtcourt of the United States or any court of the District of Columbia by doing any act or thing therein, or thereby forbidden to be done by him, if the act or thing so done by him be of such character as to constitute also a criminal offense under any Statute of the United States, or under the laws of any State in which the act was committed, shall be proceeded against for his said contempt as herein after provided. Sec. 22. Whenever it shall be made to appear to any districtcourt or judge thereof, or to any judge herein sitting, by the return of a proper officer on lawfull process, or upon the affidavit of some credible person, or by information filed by any districtattorney, that there is reasonable ground to believe that any person has been guilty of such contempt, the court or judge thereof, or any judge therein sitting, may issue a rule requiring the said person so charged to show cause upon a day certain why he should not be punished therefore, which rule, together with a copy of the affidavit or information, shall be served upon the person charged, with sufficient promptness to enable him to prepare for and make return to the order at the time fixed therein. If upon or by such return, in the judgment of the court, the alleged con- tempt be not sufficiently purged, a trial shall be directed at a time and place fixed by the Court: PROVIDED, HOWEVER, That if the accused, being a natural person, fail or refuse to make return to the rule to show cause, an attachment may issue against his person to compel an answer, and in case of his continued failure or refusal, or if for any reason it be impracticable to dispose of the matter on the return day, he may be required to give reasonable bail for his attendance at the trial and his submission to the final judgment of the court. Where the accused is a bodycorporate, an attachment for the sequestration of its property may be issued upon like refusal or failure to answer. in In all cases within the purview of this Act such trial may be by the court, or, upon demand of the accused, by a jury; in which latter event the court may impanel a jury from the jurors then in attendance, or the court or the judge thereof in chambers, may cause a sufficient number of jurors to be selected and summoned, as provided by law, to attend at the time and place of trial, at which time a jury shall be selected and impanched as upon a trial for misdemeanor; and such trial shall conform, as near as may be, to the practice in criminal cases prosecuted by indictment or upon information. If the accused be found guilty, judgment shall be entered accordingly, prescribing the punishment, either by fine or imprisonment, or both, in the discretion of the court. Such fine shall be paid to the United States or to the complainant or other party injured by the act, constituting the contempt, or may, where more than one is so damaged, be divided or apportioned among them as the court may direct, but in no case shall the fine to be paid to the United States exceed, in case the accused is a natural person, the sum of $ 1000.— nor shall such imprisonment exceed the term of six months; PROVIDED, That in any case the court or a judge thereof may, for good cause shown, by affidavit or proof taken in open court or before such judge and filed with the papers in the case, dispense with the rule to show cause, and may issue an attachment for the arrest of the person charged with contempt; in which event such person, when arrested, shall be brought before such court or a judge thereof without unnecessary delay and shall be admitted to bail in a reasonable penalty for his appearance to answer to the charge or for trial for the contempt; and thereafter the proceedings shall 62 — be the same as provided herein in case the rule had issued in the first instance. Sec. 23. The evidence taken upon the trial of any persons so accused may be preserved by bill of exceptions and any judgment of conviction may be reviewed upon writ of error in all respects as now provided by law in criminal cases, and may be affirmed, reversed, or modified as justice may require. Upon the granting of such writ of error, execution of judgment shall be stayed, and the accused, if thereby sentenced to imprisonment, shall be admitted in bail in such reasonable sum as may be cequired by the court, or by any justice, or any judge of any district court of the United States or any court of the District of Columbia. Sec. 24, Nothing herein contained shall be construed te relate to contempts committed in the presence of the court, Or so near thereto as to obstruct the administration of justice, nor to contempts committed in disobedience of any lawful writ, process, order, rule, decree or command entered in any suit or action brought or prosecuted in the name of, or on behalf of. the United States, but the same, and all other cases of contempts not specifically embraced within section twenty-one of this Act, may be punished in conformity to the usages at law and in equity now prevailing. Sec. 25. No proceeding for contempt shall be instituted against any person unless begun within one year from the date of the act complained of; nor shall any such proceeding be a bar to any criminal prosecution for the same act or acts; but nothing herein contained shall affect any proceedings in contempt pending at the time of the passage of this Act. Sec. 26. IE any clause, sentence, paragraph, or part of this Act shall for any reason be adjudged by any court of competent jurisdiction to be invalid, such judgment shall not effect, impair, or invalidate the remainder thereof, but shall be confined in its operation to the clause, sentence, paragraph, or part thereof directly involved in the controversy in which such judgment shall have been rendered. —nf 63 —_ I. TRADE COMMISSION ACT. Approved SEPTEMBER 26, 1914, Chap. 203. An Act to create a Federal Trade Commission, to define its powers and duties, and for other purposes. Sec. 1. A commission is hereby created and established, to be known as the Federal Trade Commission (herein after referred to as the commission), which shall becomposed of five commissioners, who shall be appointed by the President, by and with the advice and consent of the Senate. Not more than three of the commissioners shall be members of the same political party. | The first commissioners appointed shall continue in office for terms of three, four, five, six and seven years, respectively, from the date of tbe taking effect of this Act, the term of each to be designated by the President, but their successors shall be appointed for terms of seven years, except that any person chosen to fill a vacancy shall be appointed only for the unexpired term of the commissioner whom he shall succeed. The commission shall choose a chairman from its own membership. No commissioner shall engage in any other business, vocation or employment. Any commissioner may be removed by the President for inefficiency, neglect of duty or malfeasance in office. A vacancy in the commission shall not impair the right of the remaining commissioners to exercise all the powers of the commission. The commission shall have an official seal, which shall be iudicially noticed. Sec. 2, Each commissioner shall receive a salary of $ 10.000 a year, payable in the same manner as the salaries of the judges of the courts of the United States. The commission shall appoint a secretary, who shall receive a salary of $ 5000.— a year, payable in like manner, and it shall have authority to employ and fix the compensation of such attorneys, special experts, examiners, clerks and other employees as it may Írom time to time find necessary for the proper performance of its duties and as may be from time to time appropriated for by Congress. With the exception of the secretary, a clerk to each commis- sioner, the attorneys, and such special experts and examiners as the commission may from time to time find necessary for the conduct of its work, all employees of the commission shall be apart of the classified civil service, and shall enter the service under such rules and regulations as may be prescribed by the commission and by the Civil Service Commission. All of the expenses of the commission, including all necessary expenses for transportation incurred by the commissioners or by their employees under their orders, in making any investigation, or upon official business in any other places than in the city of Washington, shall be allowed and paid on the presentation of itemized vouchers thereof approved by the commission. Until otherwise provided by law, the commission may rent suitable offices for its use. The Auditor for the State and Other Departments shall receive and examine all accounts of expenditures of the commission. Sec, 3. Upon the organisation of the commission and election of its Chairman, the Bureau of Corporations and the offices of Commissioner and Deputy Commissioner of Corporations shall cease to exist: and all pending investigations and proceedings of the Bureau of Corporations shall be continued by the commission. Al clerks and employees of the said bureau shall be transferred to and become clerks and employees of the commission at their present grades and salaries. All records, papers, and property of the said bureau shall become records, papers and property Of the commission, and all unexpended funds and appropriations for the use and maintenance of the said Bureau, including any allotment already made to it by the Secretary of Commerce from the contingent appropriation for the Department of Commerce for the fiscal year nineteen hundred and fifteen, or from the departmental printing-fund for the fiscal year nineteen hundred and ffteen, shall become funds and appropriations available to be expended by the commission in the exercise of the powers, authority. and duties conferred on it by this Act. The principal office of the commission shall be in the city of Washington, but it may meet and exercise all its powers at any other place. The commission may, by one or more of its members, or by such examiners as it may designate, prosecute any inquiry necessary to its duties in any part of the United States. — 65 — Sec. 4. The words defined in this section shall have the following meaning when found in this Act, to wit: * „Commerce” means commerce among the several States or with foreign nations, or in any Territory of the United States or in the District of Columbia, or between any such Territory and any State or foreign nation, or between the District of Columbia and any State or Territory or foreign nation. „Corporation means any company Or association incorporated or unincorporated, which is organized to carry on business for profit and has shares of capital or capital stock, and any company or association, incorporated or unincorporated, without shares of capital or capital stock, except partnerships, which is organized to carry on business for its own profit or that of its members. „Documentary evidence”, means all documents, papers, and correspondence in existence at and after the passage of this Act. „Acts to regulate commerce” means the Act entitled „An Act to regulate commerce” approved February fourteenth, eighteen hundred and eighty seven, and all Acts amendatory thereof and supplementary thereto. „Antitrust acts” means the Act entitled „An Act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopolies”, approved July second, eighteen hundred and ninety; also the sections seventy three to seventy seven, inclusive, of an Act entitled „An Act to reduce taxation, to provide revenue for the Government, and for other purposes” approved August twenty seventh, eighteen hundred and ninety four; and also the Act entitled „An Act to amend sections seventy three and seventy six of the Act of August twenty seventh eighteen hundred and ninety four, entitled Än act to reduce taxation, to provide revenue for the Government, and for other purposes,” approved February twelfth. nineteen hundred and thirteen. Sec. 5. Ünfair methods of competition in commerce are hereby declared unlawful, The commission is hereby empowered and directed to prevent persons, partnerships, or corporations, except banks and common carriers subject to the Acts to regulate commerce, from using unfair methods of competition in commerce. Whenever the commission shall have reason to believe that any such person, partnership, or corporation has been or is Vaderlandsche Nijverheid, using any unfair method of competition in commerce, and if it shall appear“to the commission that a proceeding by it in respect thereof would be to the interest of the public, it shall issue and serve upon such person, partnership, or corporation a complaint stating its charges in that respect, and containing a notice of a hearing upon a day and at a place therein fixed at least thirty days after the service of said complaint. The person, partnership, or corporation so complained of shall have the right to appear to the place and time so fixed and show cause why an order should not be entered by the commission requiring such person, partnership, or corporation to cease and desist from the violation of the law so charged in said complaint. Any person, partnership, or corporation may make application, and upon good cause shown may be allowed by the commission, to intervene and appear in said proceeding by counsel or in person. ‘The testimony in any such proceeding shall be reduced to writing and filed in the office of the commission. If upon such hearing the commission shall be of opinion that the method of competition in question is prohibited by this Act, it shall make a report in writing in which it shall state its findings as to the fact, and shall issue and cause to be served on such person, partnership, or corporation an order requiring such person, partnership or corporation to cease and desist from using such method of competition. Until a transcript of the record in such hearing shall have been filed in a circuit court of appeals of the United States, as hereinafter provided, the commission may at any time, upon such notice and in such manner as it shall deem proper, modify or set aside, in whole or in part, any report or any order made or issued by it under this section. If such person, partnership or corporation fails or neglects to obey such order of the commission while the. same is in effect, the commission may apply to the circuit court of appeals of the United States, within any circuit where the method of competition in question was used or where such person, partnership, Of corporation resides or carries on business, for the enforcement of its order, and shall certify and file with its application a transcript of the entire record in the proceeding, including all the testimony taken and the report and order of the commission. Upon such filing of the application and transcript the court shall cause notice thereof to be served upon such person, partnership — 67 —_ or corporation and thereupon shall have jurisdiction of the proceeding and of the question determined therein, and shall have power to make and enter upon the pleadings, testimony, and proceedings set forth in such transcript a decree affirming, modifying, or setting aside the order of the commission. The findings of the commission as ‘to the facts, if supported by testimony, shall be conclusive. If either party shall apply to the court for leave to adduce additional evidence, and shall show to the satisfaction of the court that such additional evidence is material and that there were reasonable grounds for the failure to adduce such evidence in the proceeding before the commission, the court may order such additional evidence to be taken before the commission and to be adduced upon the hearing in such manner and upon such terms and conditions as to the court may seem proper. The commission may modify its findings as to the facts, or make new findings, by reason of the additional evidence so taken, and it shall file such modified or new findings, which, if supported by testimony, shall be conclusive, and its recommandation, if any, for the modification or setting aside of its original order, with the return of such additional evidence. The judgment and decree of the court shall be final, except that the same shall be subject to review by the Supreme Court upon certiorari as provided in section two hundred and forty of the Judicial Code. Any party required by such order of the commission to cease and desist from using such method of competition may obtain a review of such order in said circuit court of appeals by filing in the court a written petition praying that the order of the commission be set aside, A copy of such petition shall be forthwith served upon the commission, and thereupon the commission forthwith shall certify and file in the court a transcript of the record as herein before provided. Upon the filing of the transcript the court shall have the same jurisdiction to affirm, set aside, or modify the order of the commission as in the case of an application by the commission for the enforcement of its order, and the findings of the commission as to the facts, if supported by testimony, shall in like manner be conclusive. The jurisdiction of the circuit court of appeals of the United States to enforce, set aside, or modify orders of the commission shall be exclusive. _— 68 — Such proceedings in the circuit court of appeals shall be given precedence over other cases pending therein, and shall be in every way expedited. No order of the commission or judgment of the court to enforce the same shall in any wise relieve or absolve any person, partnership, or corporation from any liability under the anti trust acts. Complaints, orders, and other processes of the commission under this section may be served by any one duly authorized by the commission, either (a) by delivering a copy thereof to the person to be served, or to a member of the partnership to be served, or to the president, secretary, or other executive officer or a director of the corporation to be served; or (b) by leaving a copy thereof at the principal office or place of business of such person, partnership, or corporation; or (c) by registering and mailing a copy thereof addressed to such person, partnership, or corporation at his or its principal office or place of business. The verified return by the person so serving said complaint, order, or other process setting forth the manner of said service shall be proof of the same, and a the return post office receipt for said complaint, order, or other process registered and mailed as afore said shall be proof of the service of the same. Sec. 6, The commission shall also have power. (a) To gather and compile information concerning, and to investigate from time to time the organization, business, conduct, practices and management of any corporation engaged in commerce, excepting banks and common carriers subject to the Act to regulate commerce, and its relation to other corporations and to individuals, assocations, and partnerships. (b) To require, by general or special orders, corporations engaged in commerce, excepting banks, and common carriers subject to the Act to regulate commerce, Of any class of them, or any of them, respectively, to file with the commission in such form as the commission may prescribe annual or special, or both annual and special, reports or answers to specific questions, furnishing the commission such information as it may require as to the organisation, business, conduct, practices, management, and relation to other corporations, partnerships, and individuals of the respective corporations filing such reports or answers in writing. Such reports and answers shall be made under oath, or EE 59 - otherwise, as the commission may prescribe, and shall be filed with the commission within such reasonable period as the commission may prescribe, unless additional time be granted in any case by the commission. (c) Whenever a final decree has been entered against any defendant corporation in any suit brought by the United States io prevent and restrain any violation of the Anti-trust Acts, to make investigation, upon its own initiative, of the manner in which a decree has been or is being carried out, and upon the application of the Attorney-General it shall be its duty to make such investigation. It shalÍ transmit to the Attorney-General a report embodying its findings and recommendations as a result of any such investigation, and the report shall be made public in the discretion of the commission. (d) Upon the direction of the President or either House of Congress to investigate and report the facts relating to any alleged violations of the Antitrust Acts by any corporation. (e) Upon the application of the Attorney-General to investigate and make recommendations for the readjustment of the business of any corporation alleged to be violating the Anti-trust Acts in order that the corporation may thereafter maintain its organization, management, and conduct of business in accordance with law. (f) To make public from time to time such portions of the information obtained by it hereunder, except trade secrets and names of customers, as it shall deem expedient in the public interest; and to make annual and special reports to the Congress and to submit therewith recommendations for additional legislation; and to provide for the publication of its reports and decisions in such form and manner as may be best adapted for public information and use. (9) From time to time to classify corporations and to make rules and regulations for the purpose of carrying out the provisions of this Act. (h) To investigate from time to time, trade conditions in and with foreign countries where associations, combinations, or practices of manufacturers, merchants, or traders, or other conditions, may effect the foreign trade of the United States, and to report to Congress thereon, with such recommendations as it deems advisable, — 70 — Sec. 7. In any suit in equity brought by or under the direction of the Attorney-General as provided in the Anti-trust Acts, the court may, upon the conclusion of the testimony therein, if it shall be then of opinion that the complainant is entitled to relief, refer said suit to the commission, as a master in chancery, to ascertain and report an appropriate form of decree therein. The commission shall proceed upon such notice to the parties and ander such rules of procedure as the court may prescribe, and upon the coming in of such report such exceptions may be filed and such proceedings had in relation thereto as upon the report of a master in other equity causes, but the court may adopt or reject such report, in whole or in part, and enter such decree as the nature of the case may in its judgment require. Sec, 8. The several departments and bureaus of the Government when directed by the President shall furnish the commission, upon its request, all records, papers, information in their possession relating .to any corporation subject to any of the provisions of this Act, and ‘shall detail from time to time such officials and emplovees to the commission as he may direct. See. 9. For the purpose of this Act the commission, Or its duly authorized agent or agents, shall at all reasonable times have access to, for the purpose of examination, and the right to copy any documentary evidence of any corporation being investigated or proceeded against; and the commission shall have power to require by subpoena the attendance and testimony of witnesses and the production of all such documentary evidence relating to any matter under investigation. Any member of the commission may sign subpoenas and members and examiners of the commission may administer oaths and affirmations. examine witnesses, and receive evidence. Such attendance of witnesses, and the production of such documentary evidence, may be required from any place in the United States, at any designated place of hearing. And in case of disobidience to a subpoena ‘the commission may invoke the aid of any court of the United States in requiring the attendance and testimony of witnesses and the production of documentary evidence. Any of the district courts of the United States within the jurisdiction of which such inquiry is carried on may, in case of 71 po contumacy or refusal to obey a subpoena issued to any corporation or other person, issue an order requiring such corporation or other person to appear before the commission, or to produce documentary evidence if so ordered, or to give evidence touching the matter in question; and any failure to obey such order of the court may be punished by such court as a contempt thereof. Upon the application of the Attorney-General of the United States, at the request of the commission, the district courts of the Ünited States shall have jurisdiction to issue writs of mandamus commanding any person or corporation to comply with the provisions of this Act or any order of the commission made in pursuance thereof. The commission may order testimony to be taken by deposition in any proceeding or investigation pending under this Act at any stage of such proceeding or investigation. Such depositions may be taken before any person designated by the commission and having power to administer oaths. Such testimony shall be reduced to writing by the person taking the deposition, or under his direction, and shall then be subscribed by the deponent. Any person may be compelled to appear and depose and to produce documentary evidence in the same manner as witnesses may be compelled to appear and testify and produce documentary evidence before the commission as herein before provided. Witnesses summoned before the commission shall be paid the same fees and mileage that are paid witnesses in the courts of the United States, and witnesses whose depositions are taken and the persons taking the same shall severally be entitled to the same fees as are paid for like services in the courts of the United States. No person shall be excused from attending and testifying or from producing documentary evidence before the commission or in obedience to the subpoena of the commission on the ground or for the reason that the testimony or evidence, documentary or otherwise, required of him may tend to criminate him or subject him to a penalty or forfeiture. But no natural person shall be prosecuted or subjected to any penalty or forfeiture for or on account of any transaction, matter, or thing concerning which he may testify, or produce evidence. documentary or otherwise, before the commission in obedience to a subpoena issued by it; PROVIDED, That no natural person so testifying shall be exempt from prosecution and punishment for perjury committed in so testifying. _ 72 — Sec, 10. Any person who shall neglect or refuse to attend and testify, or to answer any lawful inquiry, or to produce documentary evidence, if in his power to do so, in obedience to the subpoena or lawful requirement of the commission, shall be guilty of an offense and upon conviction thereof by a court of competent jurisdiction shall be punished by a fine not less than $ 1000, nor more than $ 5000, or by imprisonment for not more than one year, or by both such fine and imprisonment. Any person who shall willfully make, or cause to be made, any false entry or statement of fact in any report required to be made under this Act, or who shall willfully make, or cause to be made any false entry in any account, record, or memorandum kept by any corporation subject to this Act, or who shall willfully neglect or fail to make, or to cause to be made, full, true, and correct entries in such accounts, records, or memoranda of all facts and transactions appertaining to the business of such corporation, or who shall willfully remove out of the jurisdiction of the United States, or willfully mutilate, alter, or by any means falsify any documentary evidence of such corporation, or who shall willfully refuse to submit to the commission or to any of its authorized agents, for the purpose of inspection and taking copies, any documentary evidence of such corporation in his possession or within his control, shall be deemed guilty of an offence against the United States, and shall be subject, upon conviction in any court of the United States of competent jurisdiction, to a fine of nott less than $ 1000 nor more than $ 5000 or to imprisonment for a term of not more than three years, or to both such fine and imprisonment. If any corporation required by this Act to file any annual or special report shall fail so to do within the time fixed by the commission for filing the same, and such failure shall continue for thirty days after notice of such default, the corporation shall forfeit to the Únited States the sum of $ 100 for each and every day of the continuance ofsuch a failure, which forfeiture shall be payable into the Treasury of the United States, and shall be recoverable in a civil suit in the name of the United States brought in the district where the corporation has its principal office or in any district in which it shall do business. It shall be the duty of the various district attorneys, under the direction of the Attorney-General of the United States, to prosecute for the recovery of 73 — forfeitures. The costs and expenses of such prosecution shall be paid out of the appropriation for the expenses of the courts of the United States. Any officer or employee of the commission who shall make public any information obtained by the commission without its authority, unless directed by a court, shall be deemed guilty of a disdemeanor, and, upon conviction thereof, shall be punished by a fine not exceeding $ 5000, or by imprisonment not exceeding one year, or by fine and imprisonment, in the discretion of the court. See. 11, Nothing contained in this Act shall be construed to prevent or interfere with the enforcement of the provisions of the anti-trust Acts or Acts to regulate commerce, nor shall anything contained in the Act be construed to alter, modify, or repeal the said anti-trust Acts or Acts to regulate commerce or any part or parts thereof. IV. COMBINATIONS IN IMPORT TRADE. Act of August 27, 1894, Chap. 349. (Wilson tarriffact) as amended by Act of February 12, 1913, Chap. 40. Sec. 73. Every combination, conspiracy, trust, agreement, or contract is hereby declared to be contrary to public policy, illegal and void, when the same is made by or between two or more persons or corporations either of whom, as agent or principal, is engaded in importing any article from any foreign country into the United States, and when such combination, conspiracy, trust, agreement, or contract is intended to operate in restraint of lawful trade, or free competition in lawful trade or commerce, or to increase the market price in any part of the United States of any article or articles imported or intended to be imported into the United States, or of any manufacture into which such imported article enters or is intended to enter. Every person, who is or shall hereafter be engaged in the importation of goods or any commodity fromany foreign country in violation of this section _ 74 — of this Act, or who shall combine or conspire with another to violate the same, is guilty of a misdemeanor, and on conviction thereof in any court of the United States, such person shall be fined in a sum not less than one hundred dollars and not exceeding five thousand dollars, and shall be further punished by imprisonment in the discretion of the court, for a term not less than three months nor exceeding twelve months. Sec, 74. The several circuit courts of the United States are hereby invested with jurisdiction to prevent and restrain violations of section seventy-three of this Act; and it shall be the duty of the several district attorneys of the United States, in their respective districts, under the direction of the Attorney-General to institute proceedings in equity to prevent and restrain such violations. Such proceedings may be by way of petitions setting forth the case and praying that such violations shall be enjoined or otherwise prohibited. When the parties complained of shall have been duly notified of such petition, the court shall proceed, as soon as may be, to the hearing and determination of the case; and pending such petition and before final decree, the court may at any time make such temporary restraining order or prohibition as shall be deemed just in the premises. Sec, 75. Whenever it shall appear to the court before which any proceeding under the seventy-fourth section of this Act may be pending, that the ends of justice require that other parties should be brought before the court, the court may cause them to be súmmoned, whether they reside in the district ia which the court is held or not; and subpoenas to that end may be served in anv district by the marshal thereof. Sec. 76. Any property owned under any contract or by any combination, or pursuant to any conspiracy: and being the subject thereof, mentioned in section seventy-three of this Act, imported into and being within the United States, or being in the course of transportation from one State to another, or to or from a Territory or the District of Columbia, shall be forfeited to the United States, and may be seized and condemned by like proceedings as those provided by law for the forfeiture, seizure, and condemnation of property imported into the United States contrary to law. — 75 — Sec. 77, Any person who shall be injured in his business or property by any other person or corporation by reason of any thing forbidden or declared to be unlawful by this Act may sue therefor in any circuit court of the United States in the district in which defendant resides or is found, without respect to the amount in conttoversy, and shall recover threefold the damages by him sustained, and the costs of suit, including a reasonable attorney’s fee. (28 Statutes at Large, 570: 37 Statutes at Large, 667). V. USE OF THE PANAMA CANAL, Act of Aug. 24, 1913 Chap. 390 (Panama Canal Act.) Sec, 11. No vessel permitted to engage in the coastwise or foreign trade of the United States shall be permitted to enter or pass through said canal if such ship is owned, chartered, operated, or controlled by any person or company which is doing business in violation of the provisions of the Act of Congress approved July second, eighteen hundred and ninety, entitled „An Act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopolies” or the provisions of section seventy-three to seventy-seven, both inclusive, of an Act approved August twenty seventh, eighteen hundred and ninety-four, entitled „An Act to reduce taxation to provide revenue for the Government, and for other purposes”, or the provisions of any other Act of Congress amending or supplementing the said Act of July second, eighteen hundred and ninety, commonly known as the Sherman Anti-trust Act, and amendments thereto, or said sections of the Act of August twenty seventh, eighteen hundred and ninety-four. The question of fact may be determined by the judgment of any court of the United States of competent jurisdiction, in any cause pending before it to which the owner or operators of such ship are parties. Suit may be brought by any shipper or by the Attorney General of the United States. (37 Statutes at Large, 567). 76 VL. EXPEDITION OF PROCEEDINGS. Act of February 11, 1903 Chap. 544 as amended by Act of June 25, 1910, Chap. 428. See. 1. In any suit in equity pending or hereafter brought in any circuit court of the United States under the Act entitled „An Act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopolies” approved July second, eighteen hundred and ninety, „An Act to regulate commerce” approved February fourth, eighteen hundred and eighty-seven, or any other Act having a like purpose that hereafter may be enacted, wherein the United States is complainant, the Attorney-General may file with the clerk of such court a certificate that, in his opinion, the case is of general public importance, a copy of which shall be immediately furnished by such clerk to each of the circuit judges of the circuit in which the case is pending. Thereupon such case shall be given precedence over others and in every way expedited, and be assigned for hearing at the earliest practicable day, before not less than three of the circuit judges of said circuit, if there be three or more: and if there be not more than two circuit judges, then before them and such district judge as they may select: or, in case the full court shall not at any time be made up by reason of the necessary absence or disqualification of one or more of the said circuit judges, the Justice of the Supreme Court assigned to that circuit, or the other circuit judge or judges may designate a district judge or judges within the circuit who shall be competent to sit in said court at the hearing of said suit. In the event the judges sitting in such case shall be equally divided in opinion as to the decision or disposition of said cause, or in the event that a majority of said judges shall be unable to agree upon the judgment, order, or decree finally disposing of said case in said court which should be entered in said cause, then they shall immediately certify that fact to the chief Justice of the United States, who shall at once designate and appoint some circuit judge to sit with said judges and to assist in dertermining said cause. Such order of the Chief Justice shall be immediately transmitted to the clerk of the circuit court in which said cause is pending, and shall be entered upon the minutes of said court. Thereupon said case shall at once be set down for reargument and the parties thereto notified in writing by the clerk of said court of the action of the court and the date fixed for the reargument thereof. The provisions of this section shall apply to all causes and proceedings in all courts now pending, or which may hereafter be brought Sec. 2, In every suit in equity pending or hereafter brought in any circuit court of the United States under any of said Acts, wherein the United States is complainant, including cases submitted but not yet decided, an appeal from the final decree of the circuit court will lie only to the Supreme court and must be taken within sixty days from the entry thereof: PROVIDED, That in any case where an appeal may have been taken from the final decree of a circuit court to the circuit court of appeals before this Act takes effect, the case shall proceed to a final decree therein, and an appeal may be taken from such decree to the Supreme court in the manner now provided by law (32 Statutes at Large, 823; 36 Statutes at Large 854). VIL WITNESSES AND TESTIMONY. Act of February 25, 1903 Chap. 755 (Legislative, Executive and Tudicial Appropriation Act for the fiscal year 1904). Sec. 1. For the enforcement of the provisions of the Act entitled „An act to regulate commerce” approved February fourth eighteen hundred and eighty-seven, and all acts amendatory thereof or supplemental thereto, and of the Act entitled „An Act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopolies” approved July second, eighteen hundred and ninety, and all Acts amendatory thereof or supplemental thereto, and sections seventythree, seventy-four, seventy-five and seventy-six, of the Act entitled „An Act to reduce taxation, to provide revenue for the Government, and other purposes”, approved August twenty-seventh, eighteen hundred and ninety-four, the sum of five hundred thousand dollars, to be immediately available, is hereby appropriated, out of any money in the treasury not heretofore appropriated, to be expended under the direction of the Attorney-General in the employment of special counsel and agents of the Departement of Justice to conduct proceedings, suits and prosecutions under _ 78 — said Acts in the courts of the United States: PROVIDED, That no person shall be prosecuted or be subjected to any penalty or forfeiture for or on account of any transaction, matter or thing concerning which he may testify or produce evidence, documentary or otherwise, in any proceeding, suit or prosecution under said Acts: PROVIDED FURTHER, That no person so testifying shall be exempt from prosecution or punishment for perjury committed in so testifying (32 Statutes at Large, 904.) Act of June 30, 1906, Chap. 3920. Under the immunity provisions in the Act entitled „An Act in relation to testimony before the Interstate Commerce Commission” and so forth, approved February eleventh, eighteen hundred and ninety-three, in section six of the Act entitled „An Act to establish the Department of Commerce and Labor” approved February fourteenth, nineteen hundred an three, and in the Act entitled ‚An Act to further regulate commerce with foreign nations and among the States”, approved February nineteenth,- nineteen hundred and three, and in the Act entitled „An Act making appropriations for the legislative, executive, and judicial expenses of the Government for the fiscal year ending June thirtieth, nineteen hundred and four, and for other purposes”, approved Eebruary twenty-fifth, nineteen hundred and three, immunity shall extend only to a natural person, who in obedience to a subpoena, gives testimony under oath or produces evidence documentary Oor otherwise, under oath. (34 Statutes at Large, 798). ‚ Act of March 3, 1913, Chap.. 114. An Act Providing for Publicity in Taking Evidence under the Act of July second, eighteen hundred and ninety. In the taking of depositions of witnesses for use in any suit in equity brought by the United States under the Act entitled „An Act to protect trade and commerce against unlawful restraints and monopolies” approved July second, eighteen hundred and ninety, and in the hearings before any examiner or special master appointed to take testimony therein, the proceedings shall be open to the public as freely as are trials in open court: and no order excluding the public from attendance on any such proceedings shall be valid or enforceable. (37 Statutes at Large, 731). 79 mf THE COMMONWEALTH OF AUSTRALIA. THE AUSTRALIAN INDUSTRIES PRESERVATION ACT 1906 (No. 9 of 1906), as amended 1907 (No. 5 of 1908), 1909 (No. 26 of 1909), and 1910 (No. 29 of 1910). An Act for the Preservation of Australian Industries, and for the Repression of Destructive Monopolies. (Assented to 24th September, 1906.) PART I.-—PRELIMINARY. 1. This Act may be cited as the Australian Industries Preservation Act 1906. 2. This Act is divided into Parts as follows: PART [.— Preliminary. PART II.—Repression of Monopolies, PART III.—Prevention of Dumping. In this Act, unless the contrary intention appears— „Commercial Trust” includes a combination, whether wholly or partly within or beyond Australia, of separate and independent persons (corporate or unincorporate) whose voting power or determinations are controlled or controllable by— a the creation of a trust as understood in equity, or of a corporation, wherein the trustees or corporation hold the interests, shares, or stock of the constituent persons; or b an agreement; or c the creation of a board of management or its equivalent; or d some similar means; and includes any division, part, constituent person, or agent of a Commercial Trust. „Inadequate remuneration for labour” includes inadequate pay or excessive hours or any terms or conditions of labour or employment unduly disadvantageous to workers; „Person”’ includes corporation and firm and a Commercial Trust. „The Comptroller-General” means the Comptroller-General of Customs. „Answer questions" means that the person on whom the obligation of answering questions is cast shall to the best of his knowledge information and belief truly answer all questions on the subject mentioned that the Comptroller-General or the person named by him shall ask. „Produce documents” means that the person on whom the obligation to produce documents is cast shall to the best of his power produce to the Comptroller-General or to the person named by him all documents relating to the subject-matter mentioned. PART IL—REPRESSION OF MONOPOLIES. 4—1. Any person who, either as principal or as agent, makes or enters into any contract, or is or continues to be a member of or engages in any combination, in relation to trade or commerce with other countries or among the States— a in restraint of or with intent to restrain trade or commerce; or b to the destruction or injury of or with intent to destroy or injure by means of unfair competition any Australian industry the preservation of which is advantageous to the Commonwealth, having due regard to the interests of producers, workers, and consumers, is guilty of an offence. Penalty: £ 500.—, or, in the case of a continuing offence, 500.— for each day during which the offence continues. 2. Every contract made or entered into in contravention of this section shall be absolutely illegal and void. 3, It shall be a defence to a proceeding for on offence under paragraph (a) of sub-section (1) of this section, and an answer to an allegation that a contract was made or entered into in cestraint of, or with intent to restrain, trade or commerce, if the party alleged to have contravened this section proves— a that the matter or thing alleged to have been done in restraint of, or with intent to restrain, trade or commerce. was not to the detriment of the public, and that the restraint of trade or commerce effected or intended was not unreasonable. h 6.—1. For the purposes of section four and section ten of this Act, unfair competition means competition which is unfair in the — 8] — circumstances; and in the following cases the competition shall be deemed to be unfair unless the contrary is proved :— a If the defendant is a Commercial Trust: b If the competition would probably or does in fact result in an inadequate remuneration for labour in the Australian industry: If the competition would probably or does in fact result in creating substantial disorganization in Australian industry or throwing workers out of employment : Tf the defendant, with respect to any goods or services which are the subject of the competition, gives, offers, or promises to any person any rebate, refund, discount, or reward upon condition that that person deals, or in consideration of that person having dealt, with the defendant to the exclusion of other persons dealing in similar goods or services. Z. In determining whether the competition is unfair, regard shall be had to the management, the processes, the plant, and the machinery employed or adopted in the Australian industry affected by the competition being reasonable efficient, effective, and up-to-date. 7.—1. Any person who monopolizes or attempts to monopolize, or combines or conspires with any other person to monopolize, any part of the trade or commerce with other countries or among the States, is guilty of an indictable offence. / Penalty: £ 500.— for each day during which the offence continues, or one year's imprisonment, or both; in the case of a corporation, £ 1000.— for each day during which the offence continues. 2. Every contract made or entered into in contravention of this section shall be absolutely illegal and void. 3. The Attorney-General may elect, instead of proceeding by indictment for an offence against this section, to institute proceedings in the High Court by way of civil action for the recovery of the pecuniary penalties for the offence; in which case the action shall be tried before a Justice of that Court without a iurv. | 7a—l. Any person who, in relation to trade or commerce with other countries or among the States, either as principal or agent, in respect of dealings in any goods or services gives offers or promises to any other person any rebate, refund, discount, Váderlandsche Nijverheid. concession, or reward, for the reason, or upon the condition, zxpress or implied, that the latter person— a deals, or has dealt, or will deal, or intends to deal exclusively with any person, either in relation to any particular goods or services or generally; or deals, or has dealt, or will deal, or intends to deal, exclusively with members of a Commercial Trust, either in relation to any particular goods or services or generally; or does not deal, or has not dealt, or will not deal, or does not intend to deal, with certain persons, either in relations to any particular goods or services or generally; or is or becomes a member of a Commercial Trust, is guilty of an offence. Penalty: £ 500.—. 2. Every contract made or entered into in contravention of this section shall be absolutely illegal and void. 3. It shall be a defence to a prosecution under this section, and an answer to an allegation that a contract was made or entered into in contravention of this section, if the party alleged to have contravened this section proves that the matter or thing alleged to have been done in contravention of this section was not to the detriment of the public, and did not constitute competition which was unfair in the circumstances, and was not destructive of or iniurious to any Australian industrv. - 7b— Any person who, in relation to trade and commerce with other countries or among the States, either as principal or agent, refuses either absolutely or except upon disadvantageous conditians to sell or supply to any other person any goods or services for the reason that the latter person— a deals, or has dealt, or will deal, or intends to deal, with any person; or deals, or has dealt, or will deal, or intends to deal, with persons who are not members of a Commercial Trust; or is not a member of a Commercial Trust, is guilty of an offence. Penaltv: £ 500... 9, Whoever aids, abets, counsels, or procures, or by act or omission is in any way, directly, or indirectly, knowingly concerned in Or privy to— — 83 —_ a the commission of any offence against this Part of this Act; or b the doing of any act outside Australia which would, if done within Australia, be an offence against this Part of this Act, shall be deemed to have committed the offence. Penalty: £ 500 10.—(1.) The Attorney-General, or any person thereto authorized by him, may institute proceedings in the High Court to restrain by injunction after hearing and determining the merits and not by way of interlocutory order the carrying out of any contract made or entered into after the commencement of this Act or any combination which— a is in restraint of trade or commerce; or b is destructive or injurious, by means of unfair competition, to any Australian industry the preservation of which is advantageous to the Commonwealth, having due regard to the interests of producers, workers, and consumers. Provided that this section shall only apply to contracts or combinations in relation to commerce with other countries or among the States. 2. On the conviction of any person for an offence under this Part of this Act the Justice before whom the trial takes place shall, upon application by or on behalf of the Attorney-General or any person thereto authorized by him, grant an injunction restraining the convicted person and his servants and agents from the repetition or continuance of the offence of which he has been convicted. 10a.—(1) Any person who does any act or thing in disobedience of an injunction granted under this Part of this Act shall be guilty of an offence. Penalty: £ 500.— for each day during which the offence continues. 2. This section shall not be deemed to derogate from the power of the High Court, apart from this section, to enforce obedience to the injunction. 1.—1. Any person who is injured in his person or property by any other person, by reason of any act or thing done by that other person in contravention of this Part of this Act, or by reason of any act or thing done in contravention of any mare 84 —_ injunction granted under this Part of this Act, may, in the High Court, before a Justice without a jury, sue for and recover treble damages for the injury. 2. No person shall, in any proceeding under this section, be excused from answering any question put either viva voce or by interrogatory, or from making any discovery of documents, on the ground that the answer or discovery may criminate or tend to criminate him; but his answer shall not be admissible in evidence against him in any criminal proceeding other than a prosecution for perjury. 12. The jury panel for the trial of any offence against this Part of this Act, or for the trial of any action or issue under this Part of this Act, shall be taken from the list of special jurors if any) in the State or part of the Commonwealth in which the trial takes place. 13.—1. Proceedings for the recovery of pecuniary penalties for offences against this Part of this Act (other than indictable offences or offences against section fifteen b, section fifteen c, or section ffteen e, shall be instituted in the High Court by way of civil action and shall be tried before a Justice of that Court without B jury. 2. Anv offence against this Part of this Act committed by a person who has previously been convicted of any offence against this Part of this Act shall be an indictable offence, punishable on conviction by a penalty not exceeding £ 500.— or imprisonment for: any term not exceeding one year, or both; in the case of a <orporation, by a penalty not exceeding £ 1000.— 14.1. No proceeding for an indictable offence or for the recovery of penalties shall be instituted under this Part except by the Attorney-General or some person authorized by him. 2. No other proceeding shall be instituted under this Part without the written consent of the Attorney-General. 14a. In any proceeding for an offence against this Part of this Act, any indictment, information, statement of claim, conviction, warrant, or other process shall suffice if the offence is set forth as nearly as may be in the words of this Act. 14b. No person shall, in any proceeding for an offence against this Part of this Act, be excused from answering any question, put either viva voce or by interrogatory, or from making any discovery of documents, on the ground that the answer or discovery may tend to criminate him or make him liable to a penalty; but his answer shall not be admissible in evidence against him in any civil or criminal proceeding other than a proceeding for an offence against this Act or a prosecution for perjury. l4c. In any proceeding for an offence against this Part of this Act, wherein a combination or conspiracy or attempted combination or conspiracy in contravention of this Act is alleged, any book document paper or writing containing — a any minute note record or memorandum of any proceeding at any meeting of the persons or any of the persons alleged to have been parties or privy to the combination conspiracy or attempt, or any entry purporting to be a copy of or extract from any such book document paper or writing. shall, upon proof that it was produced by or came from the custody of those persons or any of them, or of a responsible officer or a representative of those persons or any of them, — () be admissible in evidence against those persons; and (ij) be evidence that the matter and things thereby appearing to have been done by those persons or any of them were so done, and that any person thereby appearing to have been present at the meeting was so present. L 14d. In any proceeding for an offence against this Part of this Act, any book letter document paper or writing, or anything purporting to be a copy of or extract from any book letter document paper or writing, containing any reference to any matter or thing alleged to be done in contravention of this Act, shall, upon proof that it was produced by or came from the custody of a person charged with the offence, or a responsible officer or a representative of that person, ‚— a be admissible in evidence against that person; and b be evidence of the matters and things thereby appearing, and that the book letter document paper or writing (or, in the case of a copy, that the original thereof) was written signed 86 — despatched and received by the persons by whom it purports to have been written signed despatched and received, and that any such copy or extract is a true copy of or extract from the original of or from which it purports to be a copy or extract. 15.1. Any person party to a contract or member of a combination or in any way concerned in carrying out the contract or the objects of the combination may— a lodge with the Attorney-General a statutory declaration by himself, or in the case of a corporation by some one approved of in that behalf by the Attorney-General setting forth truly fully and completely the terms and particulars of the contract, or the purposes objects and terms of agreement or constitution of the combination, as the case may be, and an address in Australia to which notices may be sent by the Attorney-General; and b publish the statutory declaration in the Gazette. 2. The Attorney-General may at any time send notice to the person above-mentioned (hereinafter called the declarant), to the address mentioned in the statutory declaration, that he considers the contract or combination likely to restrain trade or commerce to the detriment of the public, or to destroy or injure an Australian industry by unfair competition. 3. In any proceeding against the declarant in respect of any offence against section four of this Act, alleged to have been commited by him in relation to the contract or combination after the time the statutory declaration has been lodged and published, and before any notice as aforesaid has been sent to him by the Attorney-General, it shall be deemed (but as regards the declarant only and not as regards any other person) that the declarant had no intent to contravene the provisions of the section, if he proves that the statutory declaration contains a true full and complete statement of the terms and particulars of the contract, or the purposes, objects, and terms of agreement or constitution of the combination, as the case may be, at the date of the statutorv declaration and the date of the alleged offence. i5a. In any prosecution for an offence against sections four, seven, seven a, seven b, or nine of this Act the averments of the prosecutor contained in the information declaration or claim shall be deemed to be proved in the absence of proof to the contrary, but so that— a the averment in the information of intent shall not be deemed sufficient to prove such intent, and bin all proceedings for an indictable offence the guilt of the defendant must be established by evidence. 15b.—1. If the Comptroller-General believes that an offence has been committed agaïnst this Part of this Act, or if a complaint has been made in writing to the Comptroller-General that an offence has been committed against this: Part of this Act and the Comptroller-General believes that the offence has been committed, he may by writing under his hand require any person whom he believes to be capable of giving any information in relation to the alleged offence to answer questions and to produce documents to him or to some person named by him in relation to the alleged offence. 2. No person shall refuse or fail to answer questions or produce documents when required to do so in pursuance of this section. Penalty; £ 50.— 3. The Comptroller-General or any person to whom any documents are produced in pursuance of this section may take copies of or extracts from those documents. 4. No person shall be excused from answering any questions or producing any documents when required to do so under this section on the ground that the answer to the question or the production of the document might tend to criminate him or make him liable to a penalty; but his answer shall not be admissible in evidence against him in any civil or criminal proceeding other than a proceeding for an offence adainst this Part of this Act. 15c.—1. Whenever a complaint on oath has been made in writing to the Comptroller-General that any person or any foreign corporation or any trading or financial corporation formed within the Commonwealth has been guilty of any offence against this Part of this Act, the Comptroller-General, if he believes the complaint to be well founded, may, by writing, require any such person or foreign corporation or trading or financial corporation or any member, oflicer or agent of any such corporation, to — 88 —_ produce and hand over to him or to some person appointed by him in writing all books and documents relating to the subjectmatter of the complaint and all books and documents of any kind whatsoever wherein any entry or memorandum appears in any way relating to the subject-matter of the complaint. 2. Every person or foreign corporation, or trading or financial corporation, required by the Comptroller-General as aforesaid to produce to him or to some person appointed by him in writing any books or documents shall forthwith produce and hand over such books or documents accordingly. Penalty: £ 100.— | 3. The Comptroller-General or any person appointed by him in writing may inspect all books and documents produced in pursuance of this section and may make copies of or extracts from those books or documents. 15d. The Comptroller-General may impound or retain any book or document produced to him or to any person so appointed by him in pursuance of the preceding section, but the person or corporation otherwise entitled to such book or document shall in lieu thereof be entitled to a copy certified as correct by the Comptroller-General, and such certified copy shall be receivable in all Courts as evidence and of equal validity with the original. And until such certified copy is supplied the Comptroller-General may at such times and places as he shall think proper permit such person, or in the case of a corporation any person appointed for the purpose by the corporation, to inspect and take extracts from the books or documents so impounded or retained. 15e, No person shall disclose any information gained by him in the exercise of the powers conferred by the last three preceding sections except— a to the Attorney-General, or some person authorized by him; b to the Comptroller-General; c when giving evidence in any proceeding for an offence against this Part of this Act. Penalty: £ 50.—. meed 89 _ PART IIL—PREVENTION OF DUMPING. 16. In this Part of this Act— | „Justice means a Justice of the High Court; „The Comptroller-General” means the Comptroller-General of Customs; „Imported goods” and „Australian goods” include goods of those classes respectively, and all parts or ingredients thereof; „Produced” includes manufactured, and „Producer” includes manufacturer; „Trade” includes production of every kind;. „Industries shall not include industries in which in the opinion of the Comptroller-General or Justice as the case may be, the majority of workers do not receive adequate remuneration or are subject to unfair terms or conditions of labour or employment. 17. Unfair competition has in all cases reference to competition with those Australian industries, the preservation of which, in the opinion of the Comptroller-General or a Justice as the case may be, is advantageous to the Commonwealth, having due regard to the interests of producers, workers, and consumers. 18.—1. For the purposes of this Part of this Act, competition shall be deemed to be unfair, unless the contrary is proved, if— a under ordinary circumstances of trade it would probably lead to the Australian goods being no longer produced or being withdrawn from the market or being sold at a loss unless produced at an inadequate remuneration for labour; or the means adopted by the person importing or selling the imported goods are, in the opinion of the Comptroller-General or a Justice as the case may be, unfair in the circumstances; Or the competition would probably or does in fact result in an inadequate remuneration for labour in the Australian industry; or the competition would probably or does in fact result in creating any substantial disorganization in Australian industry or throwing workers out of employment; or the imported goods have been purchased abroad by or for the importer, from the manufacturer or some person acting for or in combination with him or accounting to him, at 90 — prices greatly below their ordinary cost of production where produced or market price where purchased; or the imported goods are imported by or for the manufacturer, or some person acting for or in combination with him or accounting to him, and are being sold in Australia at a price which is less than gives the person importing or selling them a fair profit upon their fair foreign market value, or their fair selling value if sold in the country or production, together with all charges after shipment from the place whence the goods are exported directly to Australia (including Customs duty). 2. In determining whether the competition is unfair, regard shall be had to the management, the processes, the plant, and ‘he machinery employed or adopted in the Australian industry affected by the competition being reasonably efficient, effective, and up-to-date. f 19.1. The Comptroller-General, whenever he has received a complaint in writing and has reason to believe that any person (hereinafter called the importer), either singly or in combination with any other person within or beyond the Commonwealth, is importing into Australia goods (hereinafter called imported goods) with intent to destroy or injure any Australian industry by their sale or disposal within the Commonwealth in unfair competition with any, Australian goods, may certify to the Minister accordingly. 2. The certificate of the Comptroller-General shall specify — a the imported goods; b the Australian industry and goods; c the importer; d the grounds of unfairness in the competition ; e the name, address, and occupation of any person (not being an officer of the public service) upon whose information he may have acted. 3. The Comptroller-General may add to his certificate a statement of such other facts as in his opinion ought to be specified to give the importer fair notice of the matters complained of. 4. The Comptroller-General shall, before making his certificate, give to the importer an opportunity to show cause why the certificate should not be made and furnish him with a copy og the complaint. >. On receipt of the certificate the Minister may— a by order in writing refer to a Justice the investigation and determination of the question whether the imported goods are being imported with the intent alleged; and if so, whether the importation of the goods should be prohibited either absolutely or subject to any specified conditions or restrictions or limitations; b notify in the Gazette that the question has been so referred; and c forward to the Justice a copy of the certificate. 20. From the date of the Gazette notice until the publication in the Gazette of the determination of the question by the Justice, goods the subject of the investigation shall not be imported unless the importer— gives to the Minister a bond with such sureties as the Minister approves, for such amount (not exceeding the true value of the goods for customs purposes) as the Minister considers just and reasonable by way of precaution in the circumstances, and conditioned to be void if the Justice determines the question in favour of the importer; or b gives such other security and complies with such other conditions as the Minister approves; and those goods shall, if imported in contravention of this section, be deemed to be prohibited imports within the meaning of the Customs Act 1901, and the provisions of that Act shall apply to the goods accordingly. 9 2,1. The Justice shall proceed to expeditiously and carefully investigate and determine the matter, and for the purp$se of the proceeding shall have power to inquire as to any goods, things, and matters whatsoever which he considers pertinent. necessary, or material. 2. For the purpose of the proceeding the Justice shall sit in open Court, and shall have all the powers of a Justice in the exercise of the ordinary jurisdiction of the High Court. He may, if he thinks fit, and shall on the application of either party, state a case for the opinion of the Full Court upon any question of law arising in the proceeding. And he may if he thinks fit, at any stage of the proceeding, refer the investigation and determination of the matter to the Full Court, which shall in that 92 case have all the powers and functions of a Justice under this Part of this Act. 3. The certificate of the Comptroller-General shall be primäá facie evidence of facts by sub-section 2. of section nineteen of this Act required to be specified therein. 4. In addition to the Comptroller-General and the importer the Justice may, if he thinks fit allow any person interested in importing imported goods to be represented at the investigation. 5. The Justice shall be guided by good conscience and the substantial merits of the case, without regard to legal forms or technicalities, or whether the evidence before him is in accordance with the law of evidence or not. 6. No person shall in any proceeding before a Justice be excused from answering any question or producing documents on the ground that the answer or production may criminate or tend to criminate him, but his answer shall not be admissible in evidence against him in any criminal proceeding other than a prosecution for perjury. 7. The Justice shall forward his determination to the Minister. 8. In the case of the following agricultural implements:— Ploughs of all kinds over 1%: cwt., tine harrows, disc harrows, grain drills, combined grain seed and manure drills, land rollers, cultivators, chaff cutters, seed cleaners, stripper harvesters, and any other implement usually used in agriculture, the Justice shall inquire into and determine the question whether the goods are being imported with the effect of benefiting the primary producers without unfairly injuring any other section of the community of the Commonwealth. ©. The determination of the Justice shall be final and conclusive and without appeal, and shall not be questioned in any way. 22.—1. Upon the receipt of the determination of the Justice, the Minister shall forthwith cause it to be published in the Gazette. 2. If the Justice determines that the imported goods are being imported with the intent alleged, and that their importation should be prohibited either absolutely or subject to any specified conditions or restrictions or limitations of any kind whatsoever— a the determination when so published shall have the effect of a proclamation under the Customs Act 1901 prohibiting the importation of the goods either absolutely or subject to _ 93 _ those conditions or restrictions or limitations as the case may be; and in that case the provisions of that Act shall apply to goods so prohibited; and the Justice may by order reduce the amount recoverable ander any bond given in pursuance of this Part of this Act to such sum as the importer satisfies him is reasonable and just in the circumstances. 23. The Governor-General may at any time, by proclamation, simultaneously with or subsequently to any prohibition under this Part of this Act, rescind in whole or in part, the prohibition or any condition or restriction or limitation on importation imposed therebv. A 24. In all cases of prohibition the determination of the Justice and any proclamation affecting the same shall be laid before both Houses of the Parliament within seven days after the publication in the Gazette, or, if the Parliament is not then sitting, within seven days afer the next meeting of Parliament. 25. The Justices of the High Court, or a majority of them, may make Rules of Court, not inconsistent with this Act, for regulating the proceedings before a Justice under this Part of this Act, and for carrying this Part of this Act into effect. 26.—1. Any person who wilfully— a makes to the Comptroller-General or to any officer of Customs any false statement in relation to any action or proceedings taken or proposed to be taken under this Part of this Act; or misleads the Comptroller-General in any particular likely to affect the discharge of his duty under this Act; shalí be guilty of an offence. Penalty: £ 100.— or Twelve months’ imprisonment. 2. Any person convicted under the last preceding sub-section may be ordered by the Justice to whom a question is referred under this Part of this Act to pay the whole or part of the costs incurred by the importer in whose favour the question is determined. Eenige belangrijke uitgaven voor Industrieelen. NANNO A. IMELMAN, w.i. Het Stoombedrijf, beknopte handleiding bij de studie van het geheele stoomwezen, voor machinisten en studeerenden. 3 flinke deelen in groot 4% formaat, met tabellen, 635 Afbeeldingen, uitslaande platen en groote gekleurde plaat van een stoomleidings-ontwerp eener electriciteitsfabriek. Prijs gebonden in één deel f 10.30; in drie aparte banden f 11.30; ingenaaid in drie deelen f 9. Elk deel is een afgerond geheel en ook afzonderlijk verkrijgbaar. Deel I: Stoomketels, met 155 duidelijke afbeeldingen en uitslaande platen. Prijs ingenaaid f 2.—; gebonden f 2.70. Deel IL. Stoomieidingen, met 130 duidelijke afbeeldingen en cen groote gekieurde plaat van een stoomleidings-ontwerp eener electriciteitsfabriek (70 XxX 47 cM). Prijs ingenaaid f 1.40; geb. f 2.10. Deel II. Stoommachines, met 35 tabellen en 350 duidelijke afbeeldingen en uitslaande platen. Prijs ingenaaid f 5.60; gebonden f6.50. Het complete werk is hoofdzakelijk bedoeld voor diegenen, die zich in korten tijd een begrip van het geheele stoombedrijf willen vormen. Niet slechts studeerenden hebben het noodig; ook de mannen van de praktijk, machinisten en monteurs, ook ingenieurs; zij kunnen er dàt in vinden, wat zij bij hun dagelijksche bezigheden noodig heben. Ook bij onderwijs aaa technische scholen (M.T.S.) kan 0. i. dit boek van nut zijn. Op verzoek sturen wij gaarne een uitvoerig geïllustreerd prospectus met de complete inhoudsopgave der drie deelen. De Technische Vraagbaak. Een handboek, bevattende een verzameling van gegevens, wenken en prijsberekeningen op technisch en bouwkundig gebied, bijeengebracht door IR. J. E. DE MEIJER c. i. Tweede belangrijk vermeerderde druk. Ruim 800 pagina's met 5 à 600 figuren. Prijs stevig gebonden f10.—. (Verschijnt in 1917). In dit bij uitstek handige werk vindt ieder fabrikant, bedrijfsleider, technicus, bouwkundige, architect, aannemer, enz. enz. met behulp van het uitgebreide alfabetische register, in éên boek vereenigd, de tallooze gegevens, wenken en prijsberekeningen, die hij in zijn praktijk noodig heeft en die hij anders moet zoeken in talrijke studieboeken, profielboeken, hulptafels, prijscouranten, beschrijvingen van stelsels, enz. enz. wat een groote tijdsbesparing beteekend. _ Prospectus met volledige inhoudsopgave op aanvrage. Het Viertalig Technisch Woordenboek, samengesteld onder leiding van TEN BOSCH N.JZN. e. i, met medewerking van vele deskundigen. Nederlandsch-Engelsch-Fransch-Duitsch, Ze druk, gebonden . f10.-Engelsch-Nederlandsch, met technische tolkplaten, gebonden . - 7. Duitsch-Nederlandsch, met technische tolkplaten, gebonden . , - 7. fransch-Nederlandsch, met technische tolkplaten, gebonden . 7. De prijs van het complete werk, 5 deelen, waarvan één band met 22 technische tolkplaten is f 25.—. ZeO0.Zz. E. E. KLUWER — UITGEVER — DEVENTER. Eenige belangrijke uitgaven voor Industrieelen. De ondervinding ‘leerde, dat er werkelijk behoefte bestond aan een zeer volledig Technisch Woordenboek. Zij, die met de Techniek in aanraking komen, willen in een boek die woorden jijeen hebben, welke zij dagelijks bij het verrichten van hun technischen arbeid jebruiken en die in gewone woordenboeken niet of slechts zelden zijn te vinden. Bij de samenstelling van dit boek is met dien eisch rekening gehouden. Per deel zijn de vertalingen opgenomen van pl.m. 40.000 technische woorden, erwijl bij de drie laatste deelen eenige technische tolkplaten worden gegeven met de benamingen der onderdeelen in vier talen. De heer R. A. VAN SANDICK ©. i, schreef in de Ingenieur: Wij gebruiken het Viertalig Woordenboek om zoo te zeggen dagelijks en wij schromen niet in het openbaar getuigenis af te leggen, dat het ons diensten heeft bewezen en nog steeds bewijst. Er staan een groot aantal technische woorden in, die men tevergeefs in zenige andere dictionnaire zoekt en die voor een groot gedeelte goed zijn weergegeven in de verschillende talen, Het werk is zonder twijfel onvolmaakt, maar het is desniettemin een nuttig hulpmiddel voor ieder, die met vertalingen van technischen aard te maken heeft. En ik aarzel dan ook geen oogenblik het verschijnen van dit werk te noemen; een zegen voor den Nederlandschen ingenieur. Welk Krachtswerktuig zal ik kiezen? Samengesteld door bet „Centraal Bureau voor Technische adviezen en Arbitrage,” met 6 grafische voorstellingen. Prijs f 0.30. Vergelijking tusschen Meetrische en Engelsche Maten en omgekeerd. Bewerkt door het Centraal Bureau voor Technische Adviezen, volgens de Table of Eguivalents of the Customary and Metric Weights and Measures from the National Bureau of Standards, Washington f 1.25. Een volledige omschrijving vindt U in onzen technischen catalogus op blz. 84. A. A.N. M. VAN VELZEN, De Automobiel. Aanschouwelijk uit- en inwendig voorgesteld door een groot beweegbaar model en in alle onderdeelen afgebeeld en verklaard, 4e uitgave, met vele afbeeldingen en een groote schematische voorstelling van een auto met de benamingen van 235 onderdelen in 4 talen, prijs f 3.25. Het werk ziet er keurig uit en is gedrukt op fraai kunstdrukpapier; het maakt een voeden indruk. u Men treft er in aan een openslaande plaat, die een duidelijke voorstelling geeft van ie plaatsing der verschillende samenstellende deelen van een auto; benevens een genummerde teekening met opgave in de 4 talen van alle onderdeelen, waaruit een automobielchassis is opgebouwd. De inhoud is beknopt gehouden en zakelijk, na lezing weet zonder twijfel iedere automobiel-bezitter zich een behoorlijk denkbeeld te vormen van de constructie van zijn auto en de werking der verschillende organen. De Industrieele Cids ZE. E. KLUWER …— UITGEVER — DEVENTER. UITGAVEN VAN ZE. E. KLUWER — DEVENTER Handleiding bij de invoering van het TAYLOR-SYSTEEM (WETENSCHAPPELIJKE WERKWIJZE) Ze DRUK DOOR MAX PACKER PRIJS f 0,30 Het is ons doel de gedachten van allen, die aan onze vaderlandsche industrie deelnemen, te vestigen op het Amerikaansche . systeem, waar wetenschap en ‘studie de plaats vervangt van bruten strijd, zonder gemeenschappelijke basis, waarover deze strijd gaat. VRAAG EN AANBOD, GRATIS NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR DE INDUSTRIE IN NEDERLAND. Het 3e blad is speciaal aan de Bouwkunde gewijd. Wekelijksche oplage 16.000 Exemplaren. De prijs der Advertentiën is van 1-6 regels f 1.50, elke regel meer 20 ct. groote letters naar plaatsruimte. Het blad ‘verschijnt Donderdags. — Advertentiën worden tot en met Woensdagavond uiterlijk aangenomen en kunnen telefonisch worden opgegeven (Telefoon interc. No. 194}. „VRAAG EN AANDOD” is het meest verspreide technische weekblad mn Nederland. Elk nummer bevat belangrijke bijdragen over Techniek. Industrie, Uitvindingen, Handel, het Bouwvak, etc, een interessant Vraagbord en een rubriek Octrooien. Het wordt wekelijks gratis toegezonden aan Fabrikanten, Bezitters van Stoomkracht, Gas-, Petroleum. of Electrische motoren, Poldergemalen, Architecten, Aannemers, Bouwkundigen, Handelaren op Technisch, Chemisch en Bouwkundig gebied, Geïmeentebesturen, ‚Stations. Stoombooten, Notarissen, de voornaamste Hotels, de voornaamste Koffehijsen en vaklieden. Voor porto en kruisbandkosten wordt É Im herekend,