IbT4T z'er recerisis (peers van de Wetgeving op de beetwortelsuiker in de verschillende Productielanden in Europa en haar invloed op de Suikerproductie en Consumptie DOOR ” s HM. C. PRINSEN GEERLIGS. = . Overgedrukt uit De Indische Mercuur? AMSTERDAM — J.H. DE BUSSY — 1911. Weltwirtschafiiiches Archiv TT ma REET SN ode Tet Gij men A DD it (eer van de Wetgeving op de beetwortelsuiker in de verschillende Productielanden in Europa en haar invloed op de Suikerproductie en Consumptie DOOR » ’ ff. C. PRINSEN GEERLIGS. = = : Overgedrukt uit „De Indische Mercuur’, AMSTERDAM — J.H. DE BUSSY — 1911. Weltwirtschefilickes Archiv ù f ak De . a in a - LC Wi ie ‘je _ VOORWOORD. Met het oog op de te verwachten wijzigingen, die in de Brusselsche Conventie zullen worden aangebracht, kwam het mij gewenscht voor de gevolgen die de wetgeving op de suiker in de verschillende Europeesche landen op de productie en consumptie van de beetwortelsuiker heeft gehad, in een klein bestek samen te vatten. Bij de beoordeeling van de raagstuiten, die eerlang onze aandacht zullen trekken, kan zulk eene tezamenvatting wellicht van nut zijn. f, CS. PRINSEN GEERLIGS. AMSTERDAM, 30 November To. 0) m 9 95 Do, A e)] (JJ 9 Pd & oo << mm - ©Q ®) n-— <T _ MM m-(3 FRANKRIJK. — © n —_ ©”) p=De Fransche beetwortelsuikerindustrie, die in dit jaar deu honderdsten verjaardag herdenkt van het tijjdstip, waarop engevolge van de decreten van Napoleon in alle depariementen van het Keizerrijk beetwortelsuikerfabrieken moesten worden opgericht, ging wederom bijna geheel te niet, oen na de opheffing van het Continentale Stelsel de rietsuiker weder tot lagen prijs gekocht kon worden. Deze industrie, die door de bescherming en ondersteuning van verschillende regeeringen een snelle opkomst had gekregen en die zich door den ijver en de toewijding van vele fabrikanten en onderzoekers ontwikkeld had, zou echter door de verandeing, welke de val van Napoleon teweegbracht, niet geheel te niet gaan. Integendeel, men had ingezien, dat, hoewel het meerendeel van de fabrieken onmogelijk goede resultaten had kunnen opleveren, er andere waren, waar de verwerking van beetwortelen zeer goed met voordeel mogelijk was, ook daar, waar de suiker ait Amerika vrij kon binnenkomen. Onder den invloed van de nevelen van Napoleon had men in het geheele land beetwortelen aangeplant en in allerijl machinerieën opgesteld en was mel groote haast, zonder kennis of ondervinding aan het werk ge gaan en zelfs had: men getracht suiker te fabriceeren in tijden, waarop de beetwortelen reeds geheel bedorven waren. Het noodzakelijke gevolg was, dat de meeste fabrieken òf in het geheel geen, òf zulke slechte suiker afleverden, dat eene finantiëele mislukking daarvan het ‘gevolg was en dat over het algemeen na het jaar T8T4 een groot wantrouwen in de beetwortelsuiker á ES 0) 3 ° xl G 2 — o _ oo »] DL F9] U) an) ON „> N 1 kh, _ NM .3 T TT fabrikatie ontstond. De Directeur-Generaal van Handel en Nijverheid in Frankrijk, Chaptal, bleef evenwel de aandacht van de prefecten op deze industrie vestigen, terwijl de scheikundige de Dombasle te Naricy een werk uitgaf, waarin hij duidelijke voorschriften voor eene rationeele verwerking van beetwortelen opstelde, hetgeen maakte, dat de zaak de aandacht bleef bezig houden. In het jaar 1815 bestonden er van de 334 fabrieken, die op bevel van het decreet van 1811 op Franschen bodem waren verrezen, nog ongeveer 100 en gemiddeld leverde dat land in de jaren tusschen 1816 en 1821 1000 ton beetwortelsuiker per jaar op. Deze industrie genoot een grooten steun, doordat de invoer van suiker uit het buitenland zwaar was belast, terwijl de inheemsche suiker geen rechten behoefde te betalen. In het jaar 1816 moest ruwe suiker uit de Fransche Koloniën 49.5 francs per too K.G. invoerrecht betalen en witte suiker 70 francs, terwijl suiker van anderen oorsprong go francs betaal-Je, welk bedrag in 1819 op 125 francs werd gebracht. Later verhoogde men de surtaxe op vreemde suiker nog meer, terwijl er van suiker, die met andere dan Fransche schepen aangevoerd werd, ook nog eene extra belasting verschuldigd was. Daar, niettegenstaande deze differentiëele rechten, de Fransche Kkolonisten nog klaagden, werd de raffinage van Fransche koloniale suiker in Frankrijk met bestemming van het product naar het buitenland mogelijk gemaakt, doordat er van raffinade bij uitvoer iz0 francs per 100 K.G. invoerrecht gerestitueerd werd. Deze restitutie werd eveneens toegestaan voor uitgevoerde inheemsche suiker, die in het geheel geen recht had betaald, zoodat daardoor Frankrijk een uitvoerpremie van 120 francs per 1oo K.G. beetwortelsuiker betaalde. Het laat zich hooren, dat dientengevolge de oprichting en uitbreiding van de suikerfabrieken niet op zich liet wachten, zoodat reeds in 1836 ongeveer één derde van de in Frankrijk geraffineerde suiker uit beetwortelsuiker bestond. Het uitbetalen van de premie werd voor de schatkist hoe langer hoe bezwarender en daarom werd in het jaar 1837 de inheemsche suiker met een accijns belast, die eerst lager was dan bet invoerrecht op de koloniale suiker, maar reeds in 1843 werd een wet aangenomen, waarbij langzamerhand beide suikers met elkander gelijk werden gesteld, hetgeen in 1847 volkomen tot stand kwam. In het jaar 1860 bedroeg het recht op ruwe suiker 54 ‘rancs 1) per 100 K.G. en werd toen verlaagd tot 30 fÍrcs., zoodat de accijns met 24 fÍrcs. per zoo K.G. voor ruwe suiker Jaalde, equivalent met 28.08 frcs. voor geraffineerd. De schat kist kon evenwel het groote gemis aan inkomsten, dat door de verlaging van de rechten werd teweeggebracht, niet dragen en daarom werd reeds in 1862 het recht op 42 frcs. gebracht, zoodat er slechts eene vermindering van fÍrcs. 12 verkregen werd. Evenwel daalde juist in dien tijd de prijs van de suiker zeer belangrijk en wel, zonder het recht mee te rekenen, van 93 fÎrcs. in 1859 tot 61 frcs. in 1861, zoodat de totale prijsvermindering 32 + 12 = 44 fres. per 100 K.G. bedroeg. De uitwerking van deze buitengewoon groote prijsdaling was, dat de consumptie, die vóór dezen 135.000 ton bedragen had, in het jaar 1863 tot 253.000 ton gestegen was, dus bij een prijsvermindering van 93+54=147 fÎrcs. tot 61+42=103 fÍrcs. of 30 pCt. gestegen met een hoeveelheid van 36 pCt. in drie jaren tijds. Hoewel in het daaropvolgende jaar de prijs van de suiker weder aanmerkelijk steeg en er tijdelijk eene vermindering van de consumptie geconstateerd werd, bleef, zoolang de accijns niet verhoogd werd, het suikerverbruik stijgen, zoodra de prijs van het artikel weer op zijn normale hoogte gekomen was. De vermeerdering van het gebruik was zoowel toe te schrijven aan den aanwas van de bevolking, als van de meerdere welvaart en de koopkracht van de ingezetenen, daar per hoofd ‘het gebruik van suiker van het jaar 1863 tot 1869 van gemiddeld 6.7 K.G. tot 7.3 K.G. toegenomen is. Na 1870 werd de accijns met horten Y Vele van de nu volgende gegevens voor de Fransche consumptie zijn ontleend aan Albert Delatour: Les variations de la consommation des produits taxés. en stooten tot 65.52 frcs. per 100 K.G. verhoogd, hetgeen op de stabiliteit van de markt en op het suikerverbruik een zeer nadeeligen invloed uitoefende. Doordat er gestadig verhooging van de rechten in uitzicht werd gesteld en even dikwijls de hoop gekoesterd werd, dat men de belasting zou verminderen, kochten de kooplieden nu eens met groote voortvarendheid in om op andere oogenblikken hunne inkoopen tot de geringst mogelijke hoeveelheid te beperken om niet met grooten, tegen hoogen prijs gekochten voorraad suiker te blijven zitten, wanneer het recht verminderd zou worden. Toen in het jaar 1875 de opdrijving van de rechten tot een eind was gekomen, kon men den toestand goed overzien en toen bleek het, dat de accijns van 42 tot 65,52 fÍrcs. voor de ruwe suiker was gestegen, dus met 55 pCt., hetgeen een stijging van den totalen suikerprijs met 24 pCt. had veroorzaakt. Het cijfer van de consumptie per hoofd was gedurende al die jaren hetzelfde gebleven, nl. 7.3 K.G., hetgeen, het verlies aan inwonersgetal door het afstaan van Elzas en Lotharingen in aanmerking nemende, met een totaal van 264.000 ton overeenkwam. In plaats van de gestadige vermeerdering van het suikerverbruik, dat in de jaren voor 1870 was geconstateerd, moest men nu ontwaren, dat het stationnair gebleven was, waartoe, behalve de minder gunstige toestanden na den oorlog, ook de verhoogde accijns bijgedragen zal hebben. In 1880 werd de accijns tot 40 francs per 100 K.G. geraffineerde suiker verlaagd en tevens daalde toen ook de wereldprijs van dit artikel, zoodat de prijs, met inbegrip van rechten, van 41 res. in 1879 in 1883 tot 103 daalde of met 27 pCt. in vier jaren. In denzelfden tijd nam het gebruik met niet minder dan met 38 pCt. toe, maar toen gebeurde er iets, dat aan de tot nog toe gevolgde wijze van accijnsheffing een einde zou maken en zoowel Frankrijk als de andere Europeesche staten in een zonderlingen toestand van verwarring op suikerwetgevend gebied ‘bracht, dat eerst in 1903 tot een goed einde is gekonen. Sedert de eerste jaren van de tweede helft van de vorige eeuw had Frankrijk een aanzienlijken uitvoer van suiker aan te wijzen gehad, waartegenover wel is waar een import van eigen en vreemde koloniale suiker stond, die de Parijsche raffinaderijen van grondstof voor de bekende Parijsche brooden voorzag, maar er bleef toch een aanzienlijk surplus van uitvoer over, totdat dit in de eerste jaren na 1880 voor een tekort plaats maak: te, dat spoedig het cijfer van het vroegere surplus verre overtrof. Door het geringe verschil tusschen accijns en invoerrecht (de surtaxe) werd het zelfs mogelijk om met voordeel Duitsche suiker in Frankrijk te importeeren. Bij een eigen productie in 1883-34 van 474.000 ton en een invoer van eigen’ koloniale suiker van 76.000 ton, werd er niet minder dan 125.000 ton uit het buitenland lngevoerd, terwijl -de consumptie slechts ruim 400.000 ton bedroeg. Van die 125.000 ton kwamen er 47.000 op Duitsche en 15.000 op Oostenrijksche suiker en voornamelijk die invasie van eerstgenoemde, vergezeld van de plotselinge prijsdaling, bracht in Frankrijk de gemoederen, die nog niet van de in 1870 toegebrachte slagen bekomen waren, in hevige beweging. Onmiddellijk werd de surtaxe verhoogd om een verder binnenstroomen van vreemde suiker onmogelijk te maken, maar daar dit den Franschen fabrikanten niet genoeg was en zij hun uitvoer terug wilden veroveren, werden in Frankrijk vermomde uitvoerpremiën ingesteld. Er werd bij den grondslag voor de belasting een rendement aangenomen aan suiker, die uit de beetwortelen te krijgen zou zijn en waarover de verschuldigde belasting werd berekend. Wat men er meer uit kreeg was oorspronkelijk vrij, maar werd later, toen de schatkist er al te veel bij te kort kwam, laag belast. Het was dus voor de fabrikanten een groot voordeel, wanneer zij beetwortelen met hoog gehalte en hooge zuiverheid teelden en verwerkten om op deze wijze veel suiker boven het rendement te winnen, die dan, hetzij geheel vrij of uiterst laag belast was en bij uitvoer toch de volle restitutie erlangde, alsof werkelijk die suiker het geheele recht betaald had. Het rendement van suiker uit beetwortelen nam zeer snel toe, zoowel loor de verbetering in het gehalte van de grondstof als door Je geperfectioneerde fabrikatiemethoden en het is niet te verwonderen dat de nieuwe wetgeving althans dat succes had, dat Je Fransche suikeruitvoer onmiddellijk weer heroverd werd en lat land weer als groot suikerexporteur vermeld kon worden. Het is niet doenlijk met eenige juistheid aan te geven hoe groot in dien tijd inderdaad de suikeraccijns was. In naam was nij 64 frs. per 100 kilo witte suiker, dus hooger dan te voren, maar.inderdaad was het bedrag veel minder. Er werd zooveel meer suiker uit de grondstof verkregen, dan waarvoor de belasting betaald werd, dat de fabrikanten zeer goed de suiker onder den prijs konden verkoopen, dien zij voor de eigenlijke productie van deze waar hadden uitgegeven en door concurrentie gedreven, geschiedde dit ook werkelijk. Daar de grootte van het ‘belastbare rendement bij verschillende wetswijzigingen veranderd werd en natuurlijker wijze het vrije of laag belaste axcedent ieder jaar sterk afwisselde, naar gelang van de hoeveelheid en het gehalte en de kwaliteit van de ter verwerking komende beetwortelen, is het onmogelijk eenig peil te trekken op het bedrag van de werkelijk voor de geconsumeerde suiker vetaalde rechten. De Brusselsche Conventie van 5 Maart 1902, die met I September 1903 van kracht werd, maakte aan dezen toestand een einde, doordat tengevolge van de daarin opgenomen bepaingen de grondslag van de belastingheffing uitsluitend de ge produceerde ruwe of witte suiker zou zijn en dus alle vermomde premiën geheel moesten vervallen, terwij de open premiën evenzens werden afgeschaft. Het was te voorzien, dat de afschaffing van de premiën voor Frankrijk het gevolg zou hebben, dat de uitvoerhandel in suiker een groot deel van het verkregen terrein zou verliezen en ten einde in plaats daarvan het binnenlandsche afzetgebied te verruimen besloot de Regeering tot een zeer groote accijnsvermindering van de suiker. Zij was daartoe in staat gesteld, door-Jat zij nu het voor de betaling van uitvoerpremiën benoodigd geweest zijnde geld in kas kon houden en verder doordat nu de accijns over alle werkelijk geconsumeerde suiker werd betaald en niet meer over het zooveel mindere wettelijke rendement uit de grondstof. Op 27 Januari 1903 werd dan ook de accijns van 64 francs tot 27 francs per 100 K.G. teruggebracht, hetgeen een verlaging van 40 pCt. in den door den Kleinhandel berekenden prijs voor geraffineerde suiker uitmaakte. De Fransche Minister van Financiën, Rouvier, voorspelde ten gevolge van deze vermindering in prijs een toeneming van de consumptie met zo pCt., maar de uitkomst overtrof deze schatting zeer aanmerkelijk. Er waren zelfs in het eerste jaar enkelen, die van eene stijging van de consumptie met 89 pCt. spraken, daar er volgens de statistieken van den accijns in ‚1903-04 699.030 ton suiker veraccijnsd waren tegen 371.II9 in 1902-03. Dit groote verschil was echter daaraan toe te schrijven, dat de fabrikanten en ‘kooplieden vóór den datum van 1 September 1903 wisten, ‘dat de accijns verlaagd zoude worden en dus in het jaar 1902-03 zooveel mogelijk suiker in entrepôt hielden en die eerst na 1 September 1903 ter veraccijnsing aangaven. Hier. door werd in ‘de laatste maanden van 1903 veel suiker in consumptie gebracht, die in normale jaren reeds vóór dien datum in de statistieken zou verschenen zijn. Het jaar 1904-05 was eveneens abnormaal, omdat tengevolge van eene groote droogte de Europeesche suikeroogst met t.200.000 tons verminderd was en de hooge suikerprijs zijn invloed op de consumptie deed gevoelen. Daarna ziet men een gestadige stijging in het verbruik aan suiker, dat in 1909 reeds 38 pCt. boven het gemiddelde van de drie laatste jaren vóór het sluiten van de Conventie heeft bedragen. 1900/01 .…..... 438.541 1906/07 ....... 374.803 1901/02... 431.992 1907/08 ....... 584.640 1902/03... 371.119 1908/09 ....... 604.335 1903/04....... 699.030 1909/10. .….... 606.261 1904/05 .…..... 542.314 19I0/Ii ....... 688.261 1905/06 ....... 583.549 Het aan accijns ontvangen bedrag, dat vóór de verlaging in 1903 gemiddeld 168.103.000 francs groot was, is, na om de reeds hooger gemelde redenen eerst in 1903-04 te zijn gestegen en in 1904-05 sterk te zijn gedaald, eerst aanmerkelijk lager gebleven dan voorheen, doch tengevolge van de vermeerderde consumptie stijgt het ieder jaar, om nu in 1gro het cijfer van 156.256.000 te hebben bereikt. De cijfers voor de enkele jaren zijn als volgt: 1902/03..... 143.652.000 frs. 1907/08... 160.156.000 frs. 1903/04..... I176.104.000 1908/09..... 162.476,000 1904/05... 138.305.000 , 1909/10..... 161.755.000 , 1905/06... 147.577.000 1910/II..... 182.234.000 1906/07. .... I52.579.000 Men is met. het behaalde succes evenwel nog niet tevreden en wil den accijns nog verder door dalen om het suikerverbruik nog meer te doen toenemen. In den afgeloopen zomer werd een wetsvoorstel aangekondigd om den accijns tot 15 Írancs terug te brengen en men is ervan verzekerd, dat de daardoor veroor zaakte derving van inkomsten zeer spoedig weer door de vermeer. derde consumptie goed gemaakt zal worden. De Fransche suikerindustrie beleeft geen gouden dagen. Zij was in de jaren na 1884 door Gouvernementshulp in staat gesteld om met voordeel suiker vcor den uitvoer te produceeren, zoodat het land boven eigen behoefte suiker voortbracht en die verzond. Na de Brusselsche Conventie is de uitvoer van Fransche suiker gestadig achteruitgegaan en heeft nu bijna geheel opgehouden, zoodat de industrie voornamelijk op de eigen markt is aangewezen. De cijfers van den uitvoer zijn als volgt: 1900/01 .…….... 688.145 ton. 1906/07 ...... 314.008 ton, 1901/02 .… ... 482.670 1907/08 ...... 281.289 , 1902/03 ...... 210.647 1903/09 ...... 215.636 , 1903/04 ...... 237.816 1909/10 ...... 235.920 1904/05 ...... 240.312 1910/11 ….... 146.342 1905/06 ...... 366.601 „ » Wanneer de consumptie niet toeneemt, kan ook de industrie zich miet uitbreiden en waar alle buren tengevolge van de Brusselsche Conventie in beteren toestand gekomen zijn, is de Fransche industrie niet alleen niet vooruitgegaan, maar zelfs een weinig achteruitgekomen. Waar au de Regeering de Conventie heeft aangenomen, zoo verwachren vele Fransche fabrikanten ook van diezelfde Regeering hulp om de binnenlandsche consumptie uit te breiden. De verschil-‘ende in de laatste jaren gedane voorstellen om den accijns tot [5 francs te verlagen en verder om toe te staan, dat suiker vrij van accijns gebruikt zal mogen worden om tot alcohol te worden verwerkt of om in een hoeveelheid van 5 pCt. in het brood te worden gebakken, zijn de uitvloeisels daarvan. De prijs van alcohol wordt door de accijnsregelingen op het gedistilleerd zoo hoog, dat het voordeelig zou zijn witte suiker te doen vergisten en te distilleren, wanneer deze VIij van acciijns mocht worden verwerkt, en hoe zonderling dit ook uit een Jogpunt van economische techniek zou luiden, is er een verzoek aan de regeering gericht om dat toe te staan, waardoor dan de lcoholprijs zoodanig zou dalen, dat de branders niet meer den suikerfabrikanten de beetwortelen voor den neus zouden wegalen en tevens de prijs van suiker eene verbetering zou ondergaan. Door het legerbestuur zijn proeven genomen om in het voor de soldaten bestemde brood een deel van het meel door suiker te vervangen, welke proeven volgens de berichten goed voldaan hebben. Wanneer nu de bakkers vrijdom van accijns zouden krijgen van de suiker, die zij in het brood bakken, dan zou met net.0og op het groote broodverbruik in Frankrijk de consumptie van suiker zoodanig stijgen, dat de suikerindustrie zich weder krachtig zou kunnen uitbreiden om aan de vermeerderde vraag te voldoen, terwijl de aangevraagde vermindering van den accijns op voor andere doeleinden bestemde suiker met frcs. TO per 100 RK.G. evenzeer een zeer aanmerkelijke uitbreiding van het vebruik tengevolge zal hebben, De suikerproductie van Frankrijk is sedert het jaar 1883/84 als volgt geweest: Campagne. Werkende Productie als Van 100 fabrieken. witte suiker berekend. beetwortelen 1883/84. [834/85. ……. (8385/86... 1886/87... 1887/88... 1888/89... 1889/90. ..... 1890/91... 1891/92... 1892/93... 1893/94... 1894/95... 1895/96... 1896/97... 1897/98... 1898/99... 1899/1900... 1900/01... 1901/02... 1902/03... 1903/04... 1904/05. ..... 1905/06... 1906/07... 1907/08...... 1908/09... 1909/10...... i9To/t...... 483 449 413 391 375 380 373 377 368 368 370 367 356 358 344 344 399 334 332 319 292 270 292 273 255 251 244 239 406.007 272.962 265.084 434-043 344-744 412.523 699-365 615.242 577.821 523.316 514.788 704-454 593-646 668.545 730.067 737-302 869.200 1.040.294 1.051.930 776.118 727.267 562.736 984.671 682.851 656.832 723.081 733.301 650.493 5,55 5:99 7:83 8.86 9:53 9,77 [0,47 9,46 10,26 9,56 9,80 9,87 10,97 9,88 11,40 12,08 11,75 11,93 11,25 12,38 11,18 12,05 11,70 12,47 11,93 12,15 11,75 11,87 DUITSCHLAND. Nadat door de bescherming van Koning Friedrich Wilhelm van Pruisen de beetwortelsuikerfabrikatie op groote schaal mogelijk was geworden, bestond er omstreeks het jaar 1813 in Duitschland een veelbelovende suikerindustrie, die spoedig na de intrekking van het Continentale Stelsel weer verminderde, doch geenszins te niet ging. Omstreeks het jaar 1830 werd de industrie door de in de kultuur van de beetwortelen en in de fabrikatie aangebrachte verbeteringen meer en meer levensvatbaar, waartoe de omstandigheid krachtig medewerkte, dat er van buitensland aangebrachte suiker een invoerrecht van 54 Mark per too K.G. tuwe en 60 Mk. van witte suiker geheven werd, terwijl de binnensland geproduceerde suiker vrij van rechten was. 1) Bij uitvoer van uit ingevoerde rietsuiker bereide kandij werd een restitutie van 36 Mark per 100 K.G. verleend. In het jaar 1839 waren er dan ook reeds 152 suikerfabrieken in Duitschland werkzaam, die te zamen 220.282 ton ‘beetwortelen verwerkten en daaruit 12.660 ton suiker of 5.75 pCt. bereidden, tevens werd er 3.80 pCt. melasse geproduceerd. In het jaar 1840 werd er eene belasting op de verwerkte beetwortelen gelegd van 5 pfennige per 100 K.G. en daar in dat jaar het rendement 5.88 bedroeg stond dit gelijk met een accijús op de suiker van 85 pf. per 100 K.G., terwijl het invoerrecht op c4 Mark per 100 K.G. ruwe suiker bestaan Dleef. In (2 Verschillende van de hier aangehaalde cijfers zijn ontleend aan Ernst Glanz, Die Statistik des Zuckers in Deutschen Reich. Arrilheft 1911, Z. d. V.d. D. Z. S. t841 werd de belasting op de beetwortelen reeds op Io pf. ge: „racht, in 1843 op 30 pf., in 1851 op 6o pf. en in 1854 op tz0 pf. en in 1859 op 150 pf. Daar de rendementen in diezelfde jaren respectievelijk 6.13 pCt., 6.58 pCt., 7.25 pCt., 8.zo pCt. en 8.47 pCt. bedroegen, zoo staat dat gelijk met een accijns van respectievelijk 1.63, 4.54, 8.28, I4.64 en 17.70 Mark per 100 K.G. Het invoerrecht op ruwe suiker werd in 1842 op 48 en in 1862 op 36 Mark gesteld, terwijl dat op geraffineerde suiker tot het jaar 1862 op 60 Mark bleef gehandhaafd en daarna tot 44 Mark per 100 K.G. werd verlaagd. Dit groote verschil in rechten was dan ook oorzaak, dat er in het geheel geen geraffineerde suiker werd ingevoerd en dat de invoer van Tietsuiker, die in 1840 nog 50.824 ton en in 1845 zelfs nog 70.692 ton had bedragen, hoe langer hoe minder werd en in het jaar 1869 nog slechts z.965 ton groot was. In datzelfde jaar 1869 werkten er in Duitschland 296 suikerfabrieken, die te zamen 2.497.683 ton heetwortelen verwerkten, en daaruit 208.140 ton suiker wonnen of 8.33 pCt. Van die verkregen suiker werd 25.485 ton uitgevoerd, waarbij de betaalde accijns werd teruggegeven. Die Testitutie, welke in het jaar 1862 op 16.50 Mark per 100. K.G. was vastgesteld, was in het jaar 1865 op 17.zo gebracht en in 870 zelfs tot 18.80 Mark verhoogd. In het jaar 1862 bedroeg aet rendement, dat uit de beetwortelen verkregen was, 7.94 pCt. en de accijns op de beetwortelen 1.50 Mark per 100 K.G., zoodat de suiker met 18.90 Mark per 100 K.G. belast was en men bij uitvoer derhalve niet den vollen accijns terugkreeg. In :865 was het rendement 8.20 pCt. en de accijns 1.50 Mark per too K.G. beetwortelen, of 18.30 M. per 100 K.G. suiker, terwijl de restitutie bij uitvoer 17.20 Mark bedroeg, maar in 1870, toen iet rendement 8.40 pCt. bedroeg en de accijns op de beetwortelen op 1.60 M. was gebracht, kwam er een goede verhouding tusschen geheven accijns en restitutie tot stand, daar de eerste 19.09 M. bedroeg en de laatste 18.80. ‘Hierbij is de melasse geheel buiten rekening gelaten, zoodat deze in de hier gegeven beschouwingen als accijnsvrij is aangenomen. 7 Deze toestand van rust bleef geruimen tijd voortduren. De beetwortelen betaalden Mk. 1.60 per 100 K.G., het rendement bleef tusschen 8.13 en 8.60 schommelen, hetgeen met een ac: cjns van 19.68 tot 18.56 Mark per 100 K.G. suiker overeenkwam, bij uitvoer werd er Mk. 18.80 voor ruwe en Mk. 23 voor geraffineerde suiker vergoed, de invoer van suiker nam gestadig af; de productie en de consumptie in het land daarentegen gestadig toe, maar de eerstgenoemde in een eenigszins sneller tempo dan de laatste, zoodat er meer en meer suiker voor den uitvoer beschikbaar kwam. In de jaren na 1878 steeg deze zeer snel, terwijl het rendement aan suiker uit de beetwortelen eveneens met rassche schreden toenam, waardoor de per 100 K.G. suiker betaalde accijns daalde, maar de restitutie bij uitvoer voor datzelfde bedrag dezelfde bleef. Hoe meer dus van de geproduceerde suiker uitgevoerd werd, des te ongunstiger werd de toestand voor de schatkist, die meer en meer moest uitgeven, wat niet ten volle was binnengekomen. Het volgende staatje geeft voor de jaren 1875-76 tot 1887-88 de productie, den uitvoer, het rendement, het daaruit berekende bedrag van den betaalden accijns en het bij uitvoer teruggegeven restitutie bedroeg aan: (zie tabel biz. 18) Het gevolg van deze wanverhouding tusschen werkelijk betaalden accijns en bij den suikeruitvoer teruggegevenen was, dat de schatkist hoe langer hoe minder profijt van de rechten op suiker genoot. Vroeger had de invoer van suiker, die 54 Mark per Ioo K.G. ruwe en 60 Mark per 100 K.G. witte suiker betaalde, nog vrij veel opgebracht, maar aan den eenen kant was de hoeveelheid ingevoerde suiker sterk verminderd en aan den anderen kant was het invoerrecht op 24 Mark per 100 K.G. ruwe en 30 Mark per too K.G. witte suiker teruggebracht, zoodat deze belasting bijna niets meer opleverde. Hoewel het suikerverbruik sterk toenam en van 2.56 K.G. per hoofd van de bevolking gemiddeld in de jaren 1840-45 in 1870-75 gemiddeld tot 6.30 K.G. was gestegen en iedere binnenlandsche verbruiker het volle accijnsbedrag had betaald, ging er door de hooge res JAAR. 1875/76 1876/77 1877/78 1878/79 1879/80 1880/81 1881/82 1832/83 1883/84 1884/85 1885/86 1886/87 1887/88 Productie tonnen. |! 358.048 289.423 378.009 426.155 409.415 555.915 599.722 331.995 940.109 1.123.030 808.105 285.628 910.608 Uitvoer tonnen. 56.121 60.354 96.778 138.077 134.486 | 283.904 314.410 472.551 595.814 673-127 490.660 643-947 407.667 Rendement aan Suiker. Melasse. 960 8.15 9.24 9.21 8.52 8.70 9.56 9.51 10.54 10.79 11.43 11.87 12.08 3.22 3.13 3.00 2.89 2.75 3.61 2.40 2.24 2.33 2.50 255 2,60 2.62 5:20 SIM u . sio8 5x Ens od 9 ASH ong va. 18.59 19.63 17.3 17.38 18.78 18.19 16.74 16.82 15.18 14.82 14.00 14.331) 12.00 | Bij uitvoer gerestitueerd per 100 K.G. of — HE] 4 in Da _p.e 53o jn © on.s Vz 350 DD Ô Os 18.80 18.80 18.80 18.80 18.50 18.80 18.80 18.80 18.00 18.00 18.00 18.00 17.25 23. — 23.— 23. — 23.— 23. — 23. — 23.— hj 22.20 22.20 20 22. | 21.00 21.60 21.60 21.60 21.60 21.60 21.60 21,60 21.60 20.80 20.80 20.80 20.80 20,15 Restitutie van accijns bij uitvoer 8.888.608 Mark. 11.389.541 17.855.173 25.359-970 24.141.395 6.547.988 43-412.561 74-397.666 96.302.249 128.452.707 90.067.544 108.821.000 10:.568.000 De accijns op 100 beetwortelen werd den I Augustus 1886 van 1.60 Mark tot 1.70 Mark verhoogd, JAAR. 1875/76 1876/77 1877/78 1878/79 1879/80 1880/81 1881/82 1882/83 1883/84 1884/85 1885/86 1886/87 1887/88 Bedrag aan invoerrecht op suiker, Mark, 5.672.131 3.353.926 2.369.082 2.111.772 1.729.536 1.480.967 1.518.056 1.730.108 1.400.481 1.378.602 1.434.687 1.232.000 1.858.000 Bedrag van geheven accijns in Mark. 66.580.546 56,800.570 65.455-491 74.059.961 76.875.459 101.163.969 100.351.163 139-954-448 142.690.084 166.443.012 113.125.068 [41,213.000 118.387.000 Totaal ontvangsten. Mark, 72.252.677 60.154.496 67.824.573 76.17.733 78.604.995 102.644.936 101.869.219 141.684.556 144.090.565 t67.821.614 [14.559.755 (42.445-000 [20,245.000 Netto bedrag van de rechten na aftrek van de restitutie bij uitvoer. Mark. 63.364.069 48.764-955 49.969.400 50,811.763 54-463.600 46.069.948 58.456.658 67.286.890 4.788.316 39.368.907 24.492.2II 33.624.000 14.677.000 Dy op Gok, WED So Sass On, Zos 1.49 LT4 LIS T.I6 1.23 L,I2 1,29 149 L.05 0.86 0.53. 0.72 0.31 ‚569 3AagM JO varna MM Dig. EE naos a = 1.7 5.6 6.7 6.7 6.3 65,8 6.5 8.I 7:7 9.9 6.8 7:72 9.54 ‘ ce Ss ‚ v E2d Md LEX 23 DE) kh A ò zoËs BES & xj nie £ 54.50 gi. 58.— 56.50 68.50 62 62. — 56.— 52,50 36.40 47.80 38.50 48. — 7 titutie bij den belangrijken uitvoer zooveel van die opbrengst af, dat ten slotte de Staat in 1887-88 nog slechts ongeveer 12 pCt. van die opbrengst netto incasseerde, gelijk uit vorenstaande tabel (blz. 19) blijkt: Het had allen schijn alsof, wanneer de suikeruitvoer nog een weinig grooter zou worden, het aan restitutie uit te geven be-Jrag hooger zou worden dan al hetgeen aan invoerrecht en accijns op suiker zou worden ontvangen, zoodat de geheele door de binnenlandsche consumenten betaalde rechten aan premie voor de fabrikanten zouden worden besteed. Dit kon natuurlijk niet gedoogd worden en daarom werd met 1 Augustus 1888 de accijns op de verwerkte beetwortelen verlaagd tot 80 pfenninge de 100 K.G. en daartegenover een accijns op het product van 12 Mark per 100 K.G. witte suiker gelegd. Bij uitvoer werd nu voor ruwe suiker 8.50 Mark per 100 K.G. gerestitueerd, 10.65 voor geraffineerd boven 994 pCt. en 10 Mk. voor geraffineerd boven 93 pCt., terwijl in het jaar 1892 de rechten op de beetwortelen geheel werden afgeschaft, de accijns op verbruikte suiker op 18 Mark werd vastgesteld en een open uitvoerpremie van 1.25, 2.00 en 1.65 Mark per 100 K.G. respectievelijk van elk der drie assortimenten werd toegestaan. Het invoerrecht op suiker van iedere soort werd op 36 Mark per 100 K.G. gesteld, zoodat daarmede alle invoer van buiten voorgoed onmogelijk werd gemaakt en de binnenlandsche producenten een . onverbreekbaar monopolie genoten. In het jaar 1888-89 had het rendement van suiker uit de beetwortelen 11.96 bedragen en daar de grondstof met Mk. 0.80 per 100 K.G. belast was, gaf dit op 100 K.G. suiker een bedrag van 6.69 Mk. en dit vermeerderd met de 12 Mk. accijns op het product, bracht den totalen accijns voor dat jaar op 18.69 Mk. en voor de drie volgende jaren op dezelfde wijze berekend op 18.47, 18.62 en 18.63 Mark. In de verdere jaren tot 1896 was de vaste accijns 18 Mark en werd toen tot 20 Mark per roo K.G. verhoogd, terwijl, zooals gezegd is, het recht op de grondstof verviel. Het was nu door de belasting te heffen van het product en een vaste uitvoerpremie toe te staan, mogelijk geworden den toestand duidelijk te overzien, en het bleek nu, dat, ofschoon de binnenlandsche consument niet veel meer accijns betaalde dan voorheen, de schatkist netto veel meer ontving, zoodat de door de suikerfabrikanten direct genoten (bescherming aanmerkelijk verminderde. Het had in het jaar 1890 in het voornemen van de Duitsche Regeering gelegen aan de suikerfabrikanten alle voordeelen te ontnemen en het geheele bedrag van de belastingen in de schatkist te krijgen. Daarom werd dan ook besloten 3m de open uitvoerpremiën van tespectievelijk 1.25, 2 en 1.65 Mark slechts tot 1895 te laten bestaan en ze daarna geleidelijk te doen verminderen. Nu trof het slecht, dat juist in die jaren de landbouw een zeer gevaarlijke crisis doormaakte, tengevolge van de groote aanvoeren van Amerikaansch graan, dat tot zoo lagen prijs aan de markt kwam, dat de Europeesche landbouwer daar niet tegen concurreeren kon. Men was dus wel genoodzaakt andere gewassen te verbouwen en dan was ‘het voornamelijk de beetwortel, die het meest geschikt was om het graan te vervangen, zoodat noodwendig de daling van de korenprijzen eene verdere uitbreiding van de suikercultuur tengevolge had. De prijs van de ruwe suiker daalde dan ook in het jaar 1895 van 25.50 Mark tot 17 en onder die omstandigheden kon de Duitsche regeering er moeilijk toe overgaan de premiën te verlagen of af te schaffen en dat te meer, daar geen van de andere landen maar de geringste aanwijzing gaf dat voorbeeld te zullen volgen en de kans dus groot was, dat de vermindering van den Duitschen uitvoer het sein zou zijn voor de onmiddellijke uitbreiding van den uitvoer uit de overige landen, zonder dat de algemeene toestand er eenige verbetering door zou ondergaan. Onder den aandrang van de landbouwers werd dan ook de voorgenomen vermindering van de uitvoerpremie uitgesteld en later werd deze zelfs verhoogd tot z.50 Mark voor ruwe suiker, 3.55 Mk. voor geraffineerd boven 99+ pCt. en 3 Mark “° voor geraffineerd ‘boven 93 pCt., alles per 100 K.G. De bedoeling van deze zeer zware premie, ‚Kampfprämie”’ genoemd, was vooreerst om den suikeruitvoer nog meer te begunstigen en daardoor dien van andere landen te fnuiken, zoodat die den strijd moesten opgeven en Duitschland het veld laten behouden. Een tweede doel, dat met die verhooging beoogd werd, was de kosten zoover op te drijven, dat het voor menig land onmogelijk zou zijn den strijd vol te houden en hen dus zou dwingen loor gezamenlijk te werk te gaan, de premiën af te schaffen. De volgende tabel geeft de bedragen aan van den ontvangen accijns en van de uitvoerpremie, die door de verdubbeling inhet jaar 1895 aanmerkelijk toenam, zonder echter de vroegere bedragen te kunnen ‘bereiken. Tevens zijn eenige cijfers aangaande den prijs van ruwe onbelaste en geraffineerde belaste suiker opgegeven. Men ziet, dat de schatkist wel voer bij de verandering in het regime en in plaats van ruim 14 millioen Mark in 1887-88 t17.593.000 Mark in 1902-03 ontving, terwijl toch de accijns vrijwel dezelfde was gebleven. De fabrikanten ontvingen bij den uitvoer wel minder dan tevoren, doch ontvingen evenwel ieder jaar een zeer welkom geschenk door het bedrag van de uitvoerpremie, dat hen zonder eenige risico zeer gemakkelijk uit de schatkist toevloeide. Hiermede evenwel niet tevreden, wisten zij op voorbeeld van hunne Oostenrijksche vakgenooten het groote verschil, dat er tusschen den accijns en het invoerrecht bestond, tot hun voordeel aan te wenden. De accijns op in het land geproduceerde suiker bedroeg 20 Mark per 100 K.G. geraffineerd en het invoerrecht was bij de laatste regeling in-1895 op 40 Mark gebracht, zoodat het geheel ‚nmogelijk werd om suiker met eenige kans op voordeel in te voeren, en de fabrikanten zich dus niet over concurrentie met het buitenland op de binnenlandsche markt het hoofd behoefden te breken. Ten einde dit voor hen zoo gunstige monopolie te exploiteeten, sloten de gezamenlijke beetwortelsuikerfabrikanten en raf: STAAR. 1888/89 1889/90 1890/91 t891/92 1892/93 1893/94 1894/95 1895/96 1896/97 1897/98 1898/99 1899/00 1900/01 1901/02 1902/03 Totaal bedrag van de rechten op suiker. Mark. 10.17.000 142.475.0C0 154.116.000 146.653.000 86.666.000 93.632.000 100,752.000 122,108.000 112.456.000 137.530.000 144.060.000 159.:994.000 147.141,000 (44.332.000 [54,939.000 Uitvoerpremie. Mark. 80,076.000 61.960.000 78.356.000 74.61.000 34-451.000 1.401.000 5.038.000 18.407.000 25.562.000 36,659.000 34.827.000 33.270.000 31.450.000 40.739.000 37.346.000 Netto opbrengst van de rechten. Mark. 30.095.000 80.559.000 75.760.000 72.042.000 2.215.000 82.231.000 85.714.000 103.701.000 86.894.000 100.871.000 109,233.000 126,724.000 115.691,000 103,593.000 117,593.000 Netto opbrengst per hoofd v.d. bevolking. Mark. 0.62 1.64 1.52 1.43 1.03 1.60 1.65 1.97 1.63 1.86 1.99 2.27 2.04 1.80 2,01 | Consumptie per hoofd van de bevolking, KG. 7.19 IO.I2 10.54 10.58 10.98 [1.20 11.87 14.16 10.55 13.07 13.78 15.23 13.67 12,97 13.88 | Prijs van 100 K.G. suiker. Ruw onbelast. Geraffineerde met belasting. 35 29.90 32 — 37 28. — 25.20 17. — 22.— 19.80 20.20 20.85 20.25 20,30 15.10 18.20 57.50 56 55 59.50 55 53. 41.50 46. 46.50 46.50 47.50 47. 56.20 56.20 59.65 J4 finadeurs eene overeenkomst, ‚,Kartell’’ genaamd, waarbij zj de markt onder elkander verdeelden en een vasten inkoopsprijs voor ruwe en een vasten verkoopsprijs voor geraffineerde suiker vaststelden. De suikerfabrikanten verbonden zich, voor zoover het hun aandeel in de verzorging van de binnenlandsche* markt beireft, alleen te verkoopen aan raffinadeurs, die deel uitmaken van het kartell. In het binnenland mogen zij geen witte suiker verkoopen, maar zijn voor den verkoop van hetgeen van de productie overblijft, wanneer het binnenlandsche contingent verkocht is, geheel vrij. De raffinadeurs krijgen eveneens ieder een aandeel aangewezen in de verzorging van het binnenland met geraffineerde suiker en daar de ruwsuikerfabrikanten geen witte suiker mogen verkoopen en invoer van buiten onmogelijk is, kunnen zij door hun gemeenschappelijk optreden den prijs van geraffineerd zoo hoog stellen als zij zelf verkiezen. De gezamenlijke aangesloten ruwsuikerfabrikanten ontvangen van de raffinaderijen ter verdeeling volgens hun contingent onafhankelijk van den marktprijs van de suiker een vaste minimum som van 25.50 Mark voor iedere 100 K.G. geraffineerd, die voor de binnenlandsche consumptie wordt afgeleverd. Van dien prijs betaalt de kooper, dus de raffinadeur, den marktprijs vol gens de Maagdeburgsche noteering en het kartell betaalt het verschil tusschen deze en de 25.50 Mark, benevens 10 pCt. van het verschil voor de omrekening van ruwe in geraffineerde sulzer. Was de prijs te Maagdeburg b.v. 21.20 Mark per 100 K.G., dan betaalt het kartel] aan de suikerfabrikanten voor iedere 100 K.G. Mk. 25.50 — 21.20 = 4.30 Mk. + 10 pCt. = 4.73 Mark, die zij dus boven de wereldpariteit ontvangen. Het kartell kan die betaling zeer goed verrichten, aangezien het de eenige leverancier van witte suiker is en de prijs dus zoodanig kan verhoogen, dat vooreerst die premie aan de ruwsuikerfabrikanten uit de winst betaald kan worden, verder de kostbare or ganisatie zelve, den strijd tegen niet-leden van het kartell kan voeren en dan nog een niet onaanzienlijke winst voor de raf- finadeurs overlaat. Het kartell heeft in Duitschland van Juni 1got tot September 1903 gewerkt en het resultaat van dit werken op den suikerprijs is uit de tabel te zien, waar het verschil in prijs tusschen ruw en geraffineerd van 26.75 Mk. in 1899-00 bij eenzelfde hoogte van den accijns plotseling tot 35.90 in 1900-01, 41.00 in 1901-02.en 41.45 Mk. in 1902-03 steeg. Terwijl de prijs van de ruwe suiker na 1899-00 een ‘weinig daalde, steeg door de werking van het kartell de prijs van het geraffineerd in het binnenland met niet minder dan zo pCt., welk excedent onder de suikerfabrikanten en raffinadeurs verdeeld werd. Dit had natuurlijk een nadeeligen invloed op de suikerconsumptie, die aanmerkelijk daalde. De Brusselsche Conventie deed de uitvoerpremiën verdwijnen, en maakte door de groote vermindering van de surtaxe, die niet boven 4.80 Mk. per Too K.G. witte suiker mocht stijgen, een groot verschil van den prijs van het binnen- en buitenland onmogelijk, zoodat het kartell ontbonden werd en de groote prijsopdrijving van zelf ophield. Tevens verlaagde de Regeering den suikeraccijns van 20 Mark tot 14 Mark per 100 K.G. en stelde in 1908 eene verdere verlaging tot 10 Mark in uitzicht, zoodra de nieuwe belastingen een meerdere opbrengst van 35 millioen Mark zouden hebben opgeleverd. Dit is tot nog toe niet geschied en daardoor is de accijns in Duitschland nog op 14 Mark per 100 K.G. gebleven, terwijl het invoerrecht voor ruwe suiker 18.40 en voor witte 18.80 Mark bedraagt, met de strafbepalingen voor gepremiëerde suikers volgens de Conventie van Brussel. De dubbele verlaging van den suikerprijs door de nieuwe suikerwetgeving, eensdeels door de verlaging van den accijns en anderdeels door de verlaging van de surtaxe, die het kartell met zijne opdrijving van den prijs deed ontbinden, heeft op de consumptie ‘van de suiker in Duitschland zulk een grooten invloed gehad en haar zoodanig doen toenemen, dat het totale aan suikeraccijns ontvangen bedrag nu alweer dezelfde hoogte veeft bereikt als het vóór de verlaging van 30 tot 14 Mark bezat, en daar nu de geheele exportpremie vervallen is. is het netto ontvangen bedrag zooveel grooter geworden, gelijk onderstaande tabel aantoont. Totaal Uitgebedrag van stelde den accijns. premiën. Mark. Mark. IAAR. 1903/04 142.918.000 3.211.000 1904/05 121.792.000 58.000 1905/06 141.667.000 77.000 1906/07 146.382.000 35.000 1907/08 150.550.000 38.000 1908/09 157.719.000 69.000 1909/10 158.827.000 1910/11 161.706.000 Netto opbrengst v.d. suikeraccijns 24 gsi Ae In’) ©; 2ò Kn 129.707.000 2.18 19.13 I6 5 121.734.000 2.02 16.07 20.70 141.587.000 2.32 18.49 15.80 146.327.000 2.36 18.72 17.00 150,512.000 2.39 19.04 19.40 157.655.000 2.47 19.59 25.50 158.827.000 2.45 19.53 17.20 161.706.000 — — — 9 EE 7 a Prijs van suiker ner 100 K.G. ij M s s3 { n Eg [3] Ei 36 50 50.00 35.25 37.20 39-40 45:24 37-50 il RUSLAND. De eerste suikerraffinaderij in Rusland werd in het begin van de achttiende eeuw in Moskou 1) opgericht en verkreeg vergunning de ruwe suiker vrij van belasting in te voeren benevens et monopolie gedurende drie jaren van den verkoop. van geraffineerde suiker. Ook werd door de regeering beloofd, dat zoo de nieuwe raffinaderij moeilijkheden zou ondervinden, de invoer van geraffineerde suiker van over zee tijdelijk geheel verboden zou worden. Dit geschiedde dan ook inderdaad, maar reeds kort daarop werd het verbod veranderd in de heffing van een invoerrecht tot een bedrag van 1 5 pCt. van de waarde.. Daar de suiker toenmaals 5—8 roebel 2 per poed waarde had, kwam dit met een invoerrecht van 0.75— 1.20 roebel per poed overeen. Verder werd de oprichting van nieuwe raffinaderijen voor een ieder opengesteld, maar dan met de betaling van het volle recht 3p de ruwe suiker. Op het laatst van de achttiende eeuw werd in het Gouvernement Toela een kleine beetwortelsuikerfabriek opgericht, terwijl na het eerste vierde deel van de negentiende eeuw verschillende andere volgden. Deze genoten het voorrecht, dat niet alleen de voortgebrachte suiker vrij van rechten mocht worden verkocht, maar ook de brandewijn, die uit de stroop kon worden gestookt, mocht vrij van Techten worden afgeleverd en wel in verhouding van twee emmers 2) op een poed witte en van één emmer op een ”) De statistieken en vele andere gegevens van dit artikel zijn grootendeels ontleend aan W. D. Preyer, Die russische Zuckerindustrie, *} Zie over de equivalentie van Russische met metrieke maten en gewichten de tabel aan het einde van dit hoofdstuk, poed ruwe suiker. Bovendien werd het invoerrecht op suiker van buitenslands voortdurend verhoogd en wel van 0.75 roebel in 1819 tot 3.80 in 1841, zoodat de beetwortelsuikerfabrikanten mooie prijzen voor hun product konden bedingen. Hun aantal nam dan ook sterk toe, en waar er in 1825 nog slechts 7 ondernemingen in werking waren geweest, bedroeg hun aantal in het jaar 1840 niet minder dan 143, in 1844 206 en in 1848 zelfs 340. Hoewel de binnenlandsche suikerconsumptie ieder jaar steeg en de invoerrechten op de vreemde suiker, gelijk boven werd opgemerkt, ook verhoogd werden, veroorzaakte de sterk toegenomen binnenlandsche productie, waarvoor in het geheel geen accijns werd betaald, dat de schatkist van het vermeerderde suikerverbruik niet veel voordeel had. In het jaar 1831 bedroeg de invoer 1.453.650 poed met een invoerrecht van 2.80 roebel, waafdoor er netto 3.706.800 roebel ontvangen werden en in 1840 was deze slechts tot 1.799.740 poed gestegen, die met een invoerrecht van 3.80 roebel netto 5.778.410 roebel opbrachten. Daar het te voorzien was, dat bij de nog meerdere uitbreiding van de Russische suikerindustrie de schatkist van lieverlede al hare inkomsten uit de suikerbelasting zou moeten derven, werd in het jaar 1848 ook een zeer matige accijns van de in het land geproduceerde suiker geheven en wel tot een bedrag van 30 kopeken per poed suiker, die uit de verwerkte beetwortelen gewonnen zou kunnen worden en waarbij dan nog slechts een rendement van 3 pCt. suiker uit de grondstof als basis voor de berekening aangenomen werd. Later werd de belasting vooral voor de fabrieken, die meer dan 500 poed produceeren, verhoogd, doch bedroeg in 1854 toch nog niet meer dan 60 kopeken per poed, terwijl het wettelijk rendement nog steeds op 5 pCt. of 12 pond suiker per berkowitz verwerkte beetwortelen bleef gehandhaafd. Met het oog op de zoo lage belasting op de in het land geproduceerde suiker en de zooveel hoogere rechten op van buiten ingevoerde, is het duidelijk, dat waar de suikerconsumptie In het Russische rijk toenam, de industrie zich krachtig uitbreidde. U Wij vinden dan ook in het jaar 1859 reeds 432 fabrieken in werking of 98 meer dan ten tijde van de instelling van den accijns en in datzelfde tijdperk steeg de productie van 270.000 ‘ot 1.2 millioen poed. De toestand was voor de fabrieken ook veel gunstiger geworden doordat de verbeteringen, die in de kwaliteit van de grondstof en in de techniek waren ‘aangebracht, veel meer suiker uit den beetwortel deden winnen, dan het geringe bedrag, waarover de aanslag berekend en de belasting geheven werd. De meeste fabrieken maakten 5 PCt. suiker uit den beetwortel en enkelen zelfs 6% pCt., zoodat die eigenlijk slechts respectievelijk 36 en 38 kopeken per poed aan accijns oetaalden. De invoer van vreemde suiker daalde meer en meer en het recht bracht in 1859 slechts 2.8 millioen roebel op, tegen 8 millioen in 1848, zoodat de regeering ernstig bedacht was de belasting te verhoogen en na veel proefnemingen in het jaar r863 eene geheel nieuwe regeling ontwierp en invoerde. De grondslag van de belasting van de grondstof met een van le voren vastgesteld rendement werd, hoewel de ondervinding van de vorige jaren voldoende het onlogische van zulk eene regeing had aangetoond, ook bij de nieuwe regeling behouden, Al naar gelang van de technische inrichting van de fabrieken en van de omstandigheden van het klimaat en den landbouw wisselde het belastbare rendement tusschen 44 en 6 pCt. af; de oelasting werd tot zo kopeken per poed verlaagd, maar de nog steeds geldende vrijdom van accijns op den uit de afvalmelasse gestookten brandewijn kwam te vervallen. Het bleek al zeer spoedig, dat de berekening van de belasting naar den maatstaf van een vast rendement voor de schatkist zeer onvoordeelig was, want de fabrikanten brachten voortdurend zulke groote verbeteringen in hun grondstof en in hunne fabrikatiemethoden aan, dat zij zeer ver boven het belaste minimum kwamen en dus meer en meer suiker geheel vrij van accijns produceerden. De regeering beproefde wel met die verbeteringen gelijken tred te houden, door de belasting achtereenvolgens op 39, 50, 70 en 80 kopeken per poed te verhoogen, maar de tech- niek was de verhoogingen steeds voor en de fabrikanten proficeerden zeer veel van dien voorsprong. De nominale belasting van Bo kopeken bedroeg door het zooveel verbeterde rendement spoe: dig slechts in werkelijkheid 40 en daalde in 1880 zelfs tot 25, In het jaar 1881 werd dan ook dit stelsel, dat steeds last en onzekerheid had gegeven, verlaten en de belasting van het werkelijk voortgebrachte product geheven. Om iri het begin de industrie niet te veel te bezwaren, bedroeg de accijns in het eerste jaar 1881 50 kopeken per poed, in 1883 65 kopeken, in 1886 85 en in 1889 1 roebel, terwijl in het jaar 1894 bij gelegenheid van eene algemeene belastingverhooging de accijns op het bedrag van 1.75 roebel per poed werd gebracht, waarop hij zich nu nog bevindt. Het invoerrecht op suiker van buitenslands, dat tot het jaar :856 3,80 roebel bedragen had en toen tot 3 roebel voor zandsuiker was verlaagd en tot 4 voor geraffineerd was verhoogd, onderging voortdurend kleine wijzigingen, om ten slotte in 1906 op 4.50 roebel voor de zandsuiker en 6 roebel voor de raffinade te worden vastgesteld. Veel beteekenis hebben deze wijzigingen niet, want deze rechten zijn zoo hoog, dat zij practisch met verbod van invoer overeenkomen, en de invoer van buitenlandsche suiker in Rusland is dientengevolge dan ook onbeteekenend. Alleen in jaren van schaarschte aan suiker verlaagt de regeering voor sommige tolkantoren tijdelijk de invoerrechten, zoodat sr in zulke tijden voldoende suiker ingevoerd wordt om een gebrek aan dat artikel te verhinderen, maar zoodra dit bezworen is, wordt de grens weer onmiddellijk gesloten. Door deze suikerwetgeving wordt dus practisch aan de binnenlandsche industrie het monopolie van de suikerlevering verzekerd, tegelijk met bescherming tegen schaarschte, en daardoor wordt de prijs vrijwel op dezelfde hoogte gehouden,’ waartoe de nader te bespreken maatregelen ter verdeeling van de productie over de verschillende „roducenten en over de verschillende jaren krachtig medewerken. De Russische suikerproductie is namelijk veel grooter dan de | binnenlandsche consumptie, zoodat bet noodig is een deel van de voortgebrachte suiker naar het buitenland uit te voeren. Zoowel de verdeeling van de binnenlandsche markt als de regeling van den uitvoer hebben in vroegere jaren veel moeite veroor. zaakt, daar de onderlinge concurrentie van de suikerfabrikanten 2n raffinadeurs, die ieder een zoo groot mogelijk aandeel in de verzorging van het binnenland wilden hebben, maakte dat veel van de mogelijkerwijs te behalen voordeelen gemist werden. Door krachtige samenwerking van alle suikerfabrikanten, eerst uit eigen initiatief en later gedwongen door tusschenkomst van de regeering is de verdeeling van de binnenlandsche consumptie en van den uitvoer thans zoo goed geregeld, dat ieders aandeel in de verzorging van de raffinaderijen met ruwe suiker en van de binnenlandsche consumptie met geraffineerde en zandsuiker vast bepaald is. Verzekert de regeering dus de suikerindustrie een ruim en rustig bestaan, zoo profiteert zij aan den anderen kant van de regeling, doordat zij een goed verzekerde en ruim vloeiende bron van inkomsten uit deze industrie trekt, die gemakkelijk geïnd kunnen worden en bij een accijns van 1.75 roebel per poed in de laatste 9 jaren de volgende sommen alleen aan directe verbruiksbelasting hebben bedragen. Binnenlandsche consumptie. Bedrag van ontvangen suikeraccijns. 80.500.000 75-250.000 78.750.000 93.625.000 94.500,000 10T.500,000 92.750.000 106.450.000 116.500.000 We vermeldden reeds, dat er in het jaar 1848 in Rusland iet minder dan 340 beetwortelsuikerfabrieken werkten en dit aantal steeg zelfs tot 427 in het jaar 1862. Ieder jaar kwamen er nieuwe ondernemingen bij, maar ieder jaar verdwenen er ook weer en al die fabriekjes lagen op het platte land en hadden een zeer bescheiden capaciteit. Het volgende staatje geeft een goed beeld van den toestand van de industrie tusschen de campagnes 1950/51 en 1861/62. Campagne. 1850/51 1851/52 1852/53 1853/54 1854/55 1855/56 1856/57 1857/58 1858/59 1859/60 1860/61 1861/62 tantal fabrieken oo 1 : ' bb, du Ss ww ij s5a| =8s u“ ‘ “59 ]| Ox » & gs & z 349 358 358 382 382 391 391 397 397 395 395 403 403 401 401 401 401 426 126 433 433 a | 421 427] 5 | 15 | 417 en ee Ox 4 Sg ex “3 = US 55E Tige z5 Ee8 CE 5x De Ee"g S2S ze 53 S Zas 358 73 ä = ges 14.788 27.652 23.372 25.619 21.056 34.678 30.763 40.124 29.059 44.063 — |] 800.0 9393 701.2 T.130.0 1.350.0 1.300.0 v/040:3| g22.9í 1.203.71 871.8 1.329.0 987.0 5-41 3.40 3.00 4.41 6.41 3-75 3.38 2.30 4.14 1.95 In het jaar 1862 ontstond er een groote crisis in de Russische suikerindustrie door het besluit van Czaar Alexander II, dat den 20 September 1862 de boeren uit de lijfeigenschap bevrijdde, tengevolge waarvan de onbetaalde arbeid, dien de boeren voorheen verrichten moesten en die in vele gevallen het bestaan van de onderneming mogelijk maakte, verviel. Een groot aantal van de kleine fabriekjes, waarvan drie vierden zonder stoomkracht werkten, moest het werk opgeven, zoodat er in het jaar 1871 nog slechts 180 ondernemingen bestonden, die evenwel veel beter waren ingericht en ongeveer evenveel produceerden als destijds de meer dan 400 kleinere. Het jaar 1871 bracht een zeer slechten oogst, de suikerprijs steeg en daarmede de lust van de kapitaalkrachtige ondernemers om suikerfabrieken te bouwen en van den hoogen sukerprijs te profiteeren. In het jaar 1872 werden er 7 nieuwe fabrieken opgericht, in 1873 16 en in de jaren 1874 en 1875 te zamen 17, zoodat er in vier jaren tijds niet minder lan 40 groote ondernemingen bijkwamen en de productie in 1872/73 tot 10.500.000 poed en in 1874/75 tot 11.147.411 poed steeg. Daarmede was het deficit weer overwonnen en de tijde lijke hooge suikerprijs daalde weer en zelfs nog sneller en meer dan hij gestegen was, waardoor het meerendeel van de nieuwe en vele van de reeds vroeger bestaande ondernemingen met verlies werkten en de toestand van de industrie hachelijk werd. De Regeering, die zeer ongaarne zou zien dat de nieuw opgedloeide suikerindustrie weer té niet zou gaan, kwam te hulp en verstrekte in 1876, om aan de overproductie een uitweg te verschaffen en dus de aanleiding tot de zoo lage prijzen weg te nemen, open uitvoerpremiën, die aan de suikerindustrie het grootste gedeelte van het bedrag van de suikerbelasting, ten goede deden komen. De prijs van de suiker bleef laag tot in het jaar 1880, maar in 1881 bracht een strenge en vroeg invallende winter, die belette een groote hoeveelheid nog ongerooid zijnde beetwortelen te verwerken, wederom een groote prijsverhooging te weeg, die geen suiker van buitenslands kon aanlokken, daar tengevolge van de in 1877 gemaakte bepaling, dat het invoerrecht in goud betaald moest worden, het recht op vreemde suiker, dat nominaal 2.20 en 3.30 roebel per poed bruine en witte suiker bedroeg, in werkelijkheid 3.50 en 5.30 roebel uitmaakte en dus iederen invoer buitensloot. De aanplant en het aantal fabrieken vermeerderden wederom :en gevolge van de hooge prijzen en dit ging zoo voort tot in 1885, gelijk de op de volgende pagina gegeven tabel aanwijst. De productie bedroeg toen niet minder dan 29 millioen poed, of ongeveer het dubbele van vier jaren te voren, welke vermeerdering zoowel aan het vergroote met bieten beplante oppervlak als aan de vermeerderde beetwortelopbrengst per eenheid grondoppervlak en aan het vermeerderde rendement toe te schrijven was. Campagne. [881/52. [882/83. 1883/84. 1834/85. 1885/86 1886/87. 1887/88. 1888/89. (889/90. 1890/91. [891/92. 1892/93. 1893/94. 1894/05 EEG Le [ ve [ZEGE | 343 | big =] Ea #2 oo âs$ Eis 25 TP zE UÈS Ex _ 23 LZ = ofg dös 2e O9 S 99% EW] VLAS >9% © 27 = Soes a 234 237 245 245 241 229 219 221 221 221 226 224 224 zo8 223. 2358 + 273.8 | 291.7 299.5 270.8 231,1 245-2 247-7 279.3 281.3 264.2 305.2 207.9 215.300 228.972 221.493 246.312 336.700 287.346 260.684 280.474 267.032 301.990 262.556 222.865 344-778 | 331.056 989 970 SII 831 1138 1067 1138 1160 1087 1094 947 852 1141 1006 Es SE „9 | S24 £ 590 z'aë | eÈ 58 En8 De Sn uvOok ë j Ge En _£35 vB DE 290 EE sn O9 ses 359 SA Ee 8 5 5 ae£ 15.878 17.435 19.103 21.067 29.039 25.949 23-749 28.394 24.606 28.476 29.649 24.388 35-316 22.268 1.37 1.50 3.42 8.57 8.57 9.12 9.10 10.00 9-15 9.72 10,80 10.65 10.25 10.0 0.50 0.50 2.65 0.65 9,65 0.85 0.85 0.85 .00 1.00 L.00 L.00 3} L.00 1} (‚75 VE. p : kel d Ed EE = ha Lj e sa sé ESS Ss > SEDS 25 De jgS “is 5S Ee] = —_ ‚Nn 16,032 17.089 | 19,061 19.929 20.174 22.371 20,885 21.725 22.942 23.089 24.232 24.873 28.952 27.060 120,6 38.0 53.5 434 6.8 45 55 4:9 36.5 7.2 6.5 1702.8 18.8 11,3 | | 18 29 II2 223 7772 3453 4217 6321 2047 5312 6817 1348 5155 3218 Y In de campagnes 1892/93 en 1893/94 werd van geraffineerde suiker behalve de roebel algemeen recht nog 40 kopeken per poed extra geheven. die wederom werden afgeschaft toen in 1894 het recht voor iedere suiker op 1-75 R, per poed werd gesteld. ee Uit den bedoelden staat zien wij, dat de productie de zonsumptie al zeer spoedig overtrof en dat er zeer veel suiker verkoopbaar bleef, die den prijs tot een peil deed dalen, waarop het onmogelijk was zonder verlies suiker te produceeren. Op vertoog van de suikerfabrikanten besloot de Regeering op 12 Juli 1885 wederom tot het verleenen van een tijdelijke uitvoerpremie, die als volgt berekend werd. Behalve de restitutie van den betaalden accijns, genieten de suikerfabrikanten per poed uitgevoerde suiker eene premie van T roebel, die bij uitroer naar Europeesche havens tot 1 Januari 1886 en naar Azitische havens tot 1 Juli 1886 toegestaan werd. Het betalen van de premie houdt op zoodra de uitvoer boven de 2 millioen poed komt en het ontvangen bedrag moet in de campagnes 1885/86 en 1886/87 tegelijk met den accijns weer teruggegeven worden. Ieder haastte zich zoo spoedig mogelijk binnen de toegelaten grenzen van tijd en hoeveelheid suiker uit te voeren, aetgeen de binnenlandsche markt wel eenigermate ontlastte, maar toch niet veel hielp, omdat toevallig de oogst 1885/86 zoo uitengewoon groot was, dat de overproductie en de daardoor ontstane overlading van de binnenlandsche markt ‘niet alleen niet verminderden, maar nog toenamen en de suikerprijs steeds daalde. De Regeering verlengde daarom den termijn van uitvoer naar Europeesche havens tot 1 Mei 1886 en dien van teruggave van de premie met nog ééne campagne, maar het is duidelijk, dat zulke zwakke maatregelen hier niet de gewenschte hulp verschaften. De fabrikanten drongen aan op een inkrimping van de productie en een vaste uitvoerpremie op het geheele bedrag van den uitvoer, die niet naderhand teruggevorderd zou worden naar hoewel de Regeering ten volle overtuigd was, dat ef iets moest worden verricht om een totalen ondergang van de industrie te verhinderen, zoo waren de verschillende raadgevers en belanghebbenden het dermate met alkander oneens, dat er behalve eenige kleinere faciliteiten in zake de wijze van accijnsbetaling niets werd gedaan. De crisis bleef aanhouden, in de jaren 1885— 1888 staakten 22 fabrieken haar bedrijf, en omdat de Regeering. geen hulp bood, besloten de fabrikanten zichzelf te helpén en den 28 April 1887 vormden 171 van de 219 bestaande fabrieken een Syndicaat, waarvan de voornaamste be: palingen als volgt luiden: De contractanten verbinden zich, ten einde een overlading: van. de binnenlandsche markt te voorkomen, gedurende de volgende drie jaren een deel van hún product uit te voeren, en wel voor de campagne 1886/87 25 pCt. op bepaalde termijnen. De verplichte uitvoer zal voor de campagnes: 1887/88:en 1888/89 alles moeten bedragen, hetgeen de voor ieder vast te stellen ‚‚norm’’ van productie overtreft. De:norm.werd op de volgende manier vastgesteld. Voor iedere ‘abriek werd. de gemiddelde productie gedurende de laatste 5 jaren (1881— 1886) berekend en van dat bedrag 5 pCt. afgetrokken. Verder werd de in diezelfde 5 jaren verkregen hoogste productie genomen en van dat bedrag 1/4 afgetrokken. Nu ver: geleek ‘men beide cijfers en nam het hoogste van de twee als norm of grondslag voor het contingent aan, dat ieder deelnemer op de binnenlandsche markt mocht brengen. Alles wat daarboven geproduceerd werd moest vóór 1 Augustus uitgevoerd zijn, maar de uitvoer kon geheel of gedeeltelijk worden uitgesteld, wanneer er schaarschte in het binnenland heerschte, daaraan merkbaar, dat de prijs van zandsuiker op de beurs te Kiew langer dan een week op 4.50 roebel per poed of daarboven genoteerd is. Later toen het Syndicaat vernieuwd werd, werd er, ten einde te zorgen, dat bij een sterke vermeerdering van de binnenlandsche consumptie de verbruikers niet door schaarschte aan suiker al ie hooge prijzen zouden moeten betalen, op verzoek van den Minister van Financiën ook nog bepaald, dat er een reserve van drie millioen poed suiker boven het contingent zou worden aangehouden, die in geval van misoogst of buitengewone stijging van den prijs ook op de binnenlandsche markt gebracht zouden worden. Verder werd het bedrag van den prijs, bij welken de uitvoer moet ophouden, vastgesteld op 5 roebel voor de wintermaanden en 5.25. voor de zomermaanden, terwijl dé vroegere maximum-prijs gedurende het geheele jaar 4.65 bedragen had. Daar in het jaar 1894 de suikeraccijns van 1 roebel op 1.75 was gebracht, zoo beteekent die verandering van den maximumprijs eene vermindering voor den verbruiker met ‘40 kopeken in den winter en met 15 in den zomer. Bij diezelfde gelegenheden werden er af en toe wijzigingen in de berekening van het contingent aangebracht, maar overigens bleef de inrichting van vet Russische Suikersyndicaat vrijwel dezelfde. flet aantal deelnemers nam steeds toe: men was in 1887 begonnen met 171 fabrieken van de 219 of 78 pCt. en tijdens de aatste verlenging bedroeg het ledental 212 van de 224 of 93.5 pCt. van het aantal, zoodat het resultaat verkregen was, dat de geheele verdeeling van de binnenländsche markt en de regeling van den uitvoer in één groot monopolie waren vereenigd. De. hier geschetste regeling had vooreerst ‘het voordeel, dat de prijs van suiker in het binnenland niet meer aan zulke hévige schommelingen onderworpen was áls te voren, zoodat’ er een coestand van meer stabiliteit in het leven werd geroepen en bovendien bleef deze steeds zoo hoog, dat er op de voor de binnenlandsche markt bestemde suiker een ruime overwinst werd behaald, die, daar zij aan een zeer hooge surtaie (2.20—3 R. invoerrecht en 0.501 accijns) te danken was, als eene vermomde premie kan worden beschouwd. Den stand van de prijzen en de grootte, van. deze premie vindt men in de volgende tabel (blz. 38) voor de jaren 1881 tot ‘895 verzameld. Nu werd die vermomde premie alleen ontvangen voor de suiker, die in het binnenland verkocht werd en deze hoeveelheid was voor ieder der aangesloten fabrieken gecontingenteerd, terwijl de meerder geproduceerde suiker volgens de afspraak uitgevoerd moest worden en dus op de wereldmarkt niet meer dan den daar te bedingen lagen prijs behaalde. Nu produceerde men in Rusland met hooge kosten en tengevolge van de concurrentie van de beetwortelsuiker produceerende landen op de open markcen daalde daar de suikerprijs tot onder de productiekosten, zoodat er op den uitvoer een niet onbelangrijk verlies werd geleden, ‘vijg van zandsniler, Nb. per poed 29 ij El i 4 . ° Do / & CE EE S5d | ©8 g A | 6 SES Sos SMD | no e 5 .e ssd os ES Ss 5 D ï fs ss“ EM 929 | HS a z 58 2 ese A 1881/82 1882/83 1883/84 1884/85 1885/86 1886/87 1887/88 1888/89 1889/90 (890/91 1891/92 1892/93 1893/94 1894/95 1.90 7.80 7.20 3-15 1.85 3:97 4.50 4.60 4.6 4.50 5-34 5:35 4-35 4 75 j.IO 3:35 4.50 3.80 3.05 2.99 1.22 4.16 4.14 4.00 3-89 4.80 2.0 4. 2 80 245 2.70 1.35 1.80 o 98 0.28 0.44 0.47 0.50 1.45 0.55 0.65 O.5I 6.50 6.83 5:55 14.44 3-83 3:53 4.35 4.30 1.34 4-19 4:34 5.12 4-05 4.0 6.00 6.33 4.90 3-79 3,18 2.68 3.50 | 3-45 3:34 3-19 3:34 4.12 3:95 2.75 2,70 2.05 1.89 t.49 1.27 1.39 1.84 2.05 2.10 2.85 2.80 2.81 2.64 1,83 D So SES Poss wE® zs® 4 o mm 3.90 4.28 3.01 2.30 1,91 1.29 1.66 1.40 1.24 0.34 0.54 1.31 1.41 0.92 | hetgeen het voordeel, dat door de contingenieering van de binnenlandsche markt werd verkregen, verminderde. Er was bovendien voor gezorgd, dat het genoemde voordeel nooit buitengewoon groot kon worden, doordat de Regeering zich het recht voor-’ehield om, wanneer de prijs voor geraffineerd en zandsuiker te Petersburg van 6—6,60 roebel en te Kiew en Odessa van 5 tot 5.50 was gestegen, het invoerrecht op buitenlandsche suiker tijdelijk tot Rb. 1.50 te verlagen. Deze maatregel werd weliswaar in 1892 niet toegepast, toen de prijzen inderdaad ‘hoog gestegen waren, maar de Regeering kocht toen 1.685.000 poed suiker in het buitenland en verkocht ze tegen vasten prijs, afhankelijk van den afstand tot de grens tusschen 5.10 en 5.60 roebel per poed. Het Syndicaat kon dus nooit van zijn overmacht gebruik maken om den prijs bijzonder sterk op te drijven en verder was er nog een reden, die maakte dat men met den bestaanden toestand ontevreden werd. Zooals wij zooeven opmerkten, gaf de bimnenlandsche verkoop winst en de uitvoer verlies en de Syndicaatsleden waren in hun aandeel op de winstgevende markt gecon ingenteerd. Er bleven echter steeds een aantal fabrieken buiten het Syndicaat, die van het door dit lichaam geschapen voordeel ten volle profiteerden en aan den anderen kant volstrekt niet genoodzaakt waren alles wat zij boven een vaste hoeveelheid voortbrachten naar de verliesgevende markt uit te voeren. Zij netaalden dus geen contributie aan het Syndicaat en verkochten al hun suiker op de binnenlandsche markt, zoodat zij zich veel meer konden uitbreiden dan de aangesloten fabrieken. In de eerste drie jaren na het totstand komen van het Syndicaat nam de productie van de leden toe met 22.7 pCt. en die van de nietleden met 48 pCt. Nu was het aantal van de laatsten wel klein en verminderde ook wel, maar het bestaan van een onafhankelijke groep, die boven de aangesloten fabrieken het voorrecht 1ad vrij over hun geheele productie te beschikken, veroofzaakte soms een onaangename daling in den prijs. Door een bijzonder toeval kwam het nadeel van de mogelijkheid om zich aan het Syndicaat te onttrekken sterk aan het licht. In de campagne 1894/95 was de suikerproductie weder buitengewoon’ groot geweest en de prijzen, zoowel in Rusland als op de wereldmarkt, daalden zoodanig, dat vele fabrikanten niet aan hun verplichting om hun overschot uit te voeren, konden voldoen en uit het Synlicaat traden. De industrie stond dus wederom voor een crisis die zoowel 1aar voortbestaan bedreigde alsook de voor den Staat zoo ruim vloeiende inkomsten in gevaar bracht, Nadat er vele plannen waren onderzocht, die ten’ doel hadden den toestand blijvend zoo te- regelen, dat de binnenlandsche markt steeds ruim van suiker zou worden voorzien, zonder dat er een overproductie ontstond en toch den suikeruitvoer niet ‘te zeer aangemoedigd werd, besloot de Regeering den 20 November (895 tot de volgende regeling, die eerst slechts voor drie jaren was bedoeld, maar later op denzelfden voet verlengd werd Het Comité van Ministers stelt ieder jaar de hoeveelheid suiker vast, die door de fabrieken van zandsuiker en de raffinaderijen ’p de binnenlandsche markt mag worden gebracht en die - dan een accijns van Rb. 1.75 per poed betaalt. Bovendien wordt er de hoeveelheid suiker vastgesteld, die als zoogenaamde onaantastbare voorraad op de fabrieken moet worden aangehouden om in geval van schaarschte eveneens op de binnenlandsche markt te worden gevoerd. Hetzelfde comité stelt ook ieder jaar Je maximum-prijzen vast, bij overschrijding waarvan die genoemde voorraad zal mogen. worden aangetast en de voorwaarden, onder welke daarvan op de binnenlandsche markt zal mogen worden gebracht. ° Wanneer een fabrikant boven zijn contingent in het binnen-‘and verkoopt, :dan betaalt hij behalve den accijns van Rb. 1.75 nog eens een extra recht van hetzelfde bedrag, dus Rb. 3.50. Alle suiker, die uitgevoerd wordt, is vrij van rechten, maar ontvangt ook geen premie. Wanneer de onaantastbare voorraad door verkoop in het binaenland verminderd is geworden, dan moet hij in het begin van de nieuwe campagne onmiddellijk weer worden. aangevuld en ieder jaar moet overigens de voorraad uit het oude jaar door aieuwe suiker worden vervangen, zoodat dezelfde suiker niet van jaar tot jaar in het pakhuis blijft liggen. ° Door deze regeling van hooger hand kon geen fabrikant zich meer aan de contingenteering onttrekken, en deze was zoo ingecicht, dat kleine fabrieken, die tot 60.000 poed suiker per jaar afleveren, alles in het binnenland mogen verkoopen, terwijl het percentage, dat den grooteren fabrieken in de contingenteering “oegewezen wordt, daalt naarmate de productie stijgt, met dien verstande evenwel, dat de fabrieken toch in gewicht meer het binnenland mogen verkoopen wanneer zij meer suiker pro-Juceeren. De wijze, waarop het contingent berekend wordt, kan het best afgeleid worden uit het voorbeeld van de campagne 1900/01. In dat jaar was het contingent op 36 millioen poed en de onaantastbare voorraad op 3.5 millioen bepaald volgens taxatie van de vermoedelijk door de consumenten benoodigde hoeveelheid. De Minister van Financiën ontvangt in het begin van iedere zampagne van het centraalbureau van dé' suikerfabrieken deé'”bpgaven van de met beetwortelen beplante oppervlakte, van den ‘oestand van het gewas, enz. en raamt naar aanleiding daarvan de vermoedelijke productie. Verder berekent hij hoeveel ‘procent van de productie boven 60.000 poed iedere fabriek in hét éoningent zal mogen bijdragen. De vermoedelijke productie werd gerekend op 53.369.187 poed met inbegrip van de uit het vorige jaar overgenomen 2.800.977 poed onaantastbaren en 603.276 poed vrijen voorraad, de werkelijke productie bedroeg 53.408.958, Tus ongeveer juist als de raming. Het aantal fabrieken bedroeg 274, ieder had recht op 60.000 poed, zoodat er reeds direct 50.000 x 274 = 16.440.000 verdeeld waren en er van de ‘productie 36.968.958 te verdeelen overbleef op een ‘restant van het comtingent van 19.560.000 poed, terwijl er '3.5 millioen poed als onaantastbare -voorraad gereserveerd moest worden. Deze cijfers verhouden zich ongeveer ls roo”: 52 : 9 en om die reden werd het aandeel van de fabrieken in het ‘contingent boven Je 60.000 poed gebracht op 52.9 pCt. van de productie en in den onaantastbaren voorraad op 9. 5 pCt. De rest of 37.6 pCt. is dan de vrije voorraad, die uitgevoerd mag worden en dan vrij an belasting is of in het binnenland mag worden verkocht, maar dan den dubbelen accijns betaalt. ledere fabriek deelt dus in het contingent vooreerst voor; 50.000 poed en dan nog in 52.9 pCt. van haar productie boven 60.000 poed, zoodat een fabriek, die 60.000. poed fabriceert, hare geheele productie inhet binnenland mag verkoopen, een die t20:000 poed fabriceert 60.000 + seen A 91.740 en een die 200.000 poed fabriceert 60.000 + a 133.060. In dezelfde reden wordt ook ieders aandeel in den: maantastbaren voorraad vastgesteld. Wij zien dus dat hoe meer een fabriek produdeert, des te meer zij op de binnenlandsche. markt mag brengen, al wordt het percentage op haar totale productie berekend ook minder. Bij deze regeling bleef dus de prikkel om de productie uit te breiden bestaan, terwijl de binnenlandsche markt voor overlading werd behoed en groote schommelingen in den prijs met de daardoor veroorzaakte speculatie werd vermeden. De Regeering liet ieder jaar de grensprijzen een weinig dalen, zoodat de consumenten ieder jaar de suiker eenigszins goedkooper konden krijgen, en ook zij van de verbeteringen in de techniek en in de grondstof met de fabrikanten mede profiteerden. Daarbij kwam, dat de suikerconsumptie in Rusland sterk toenam, zoowel door de verbeterde spoorwegverbindingen, de opening van de Siberische markten en ook door het verminderende alcoholgebruik, dat de consumptie van thee en dus van suiker in de hand werkte. Uit het. hieronder volgend staatje zien wij hoe in den loop der jaren let contingent voor de binnenlandsche consumptie steeds toenam en hoe dit telken jare zoo zuiver berekend was geworden, dat er slechts zeer weinig uit de reserve behoefde te Campagne. ve 1896/97 1897/98 1898/99 ! 1899/00 | 1900/01 1901/02 1902/03 1903/04 1904/05 1905/06 1906/07 : 1907/08 1908/09 1909/10 t9to/1I t9rr/i2 | Contingent in millioen poed. 75.5 28,0. 31.0 | 4.0 1 ‚55 6.0 ‘9.0 3.0 5.0 0 0.0 2.0 73.0 ‚T.0 ‚8.0 70.0 13.0 Onaantastbare voorraad in millioen voed. Ze 2.5 2.5 3-5 1-5 2.5 ‚0 ‚0 0 54.0 7,0 ‚0 ‚0 0 o ‚0 | " … : In den loop van de Grepen voer | campagne werden op de ° markt gebracht. £ Bee Jae Jan.-1 Sept. uit den onaäntastbaren voorraad. uit den vrijen voorraad. .7r 3.00 4.65 4-90 4.60 4.80 4.50 | 4.70 4.45 | 4.60 4.40 | 4.55 4.35 | 4.50 4.30 | 4.45 1.20 | 4.35 1.20 4.35 4.15 4.30 4.15 4 30 4.15 1.30 14.10 4.20 4.10 4.20 4.10 4.20 4.05 4.15 1.25 2.0 1.5 | 0 | 2.0 wi 4.5 2.5 2.0 2.0 3-5 2.0 1.0 50 2.0 4.0 60 ‚2 worden genomen en hoogst enkele malen ook de vrije voorraad voor de behoefte van het binnenland moest worden aangesproken. Het stelsel werkte zeer goed, ofschoon er in jaren van zeer goede oogsten een overproductie ontstond,’ die toen na 1903 de uitvoer naar de aan de Brusselsche Conventie deelnemende landen werd bemoeilijkt, zeer groote voorraden onverkocht deed blijven, die op de volgende campagne een zeer nadeeligen invloed uitoefenden. Doordat het contingent op de voordeelige binnenlandsche markt voor iedere fabriek toenam naarmate zij meer produceerde, bestond er een aandrang om de productie uit te breiden en wanneer eene fabriek dit deed, dan waren de anderen uit zelfbehoud genoodzaakt het voorbeeld te volgen om niet door den verminderden percentvoet van de productie een kleiner aandeel in de verzorging van die markt toegewezen te krijgen. Bovendien bestond de bepaling, dat de fabrikanten bij de opgave van hunne productie het. van den oogst van het vorige jaar onverkocht geblevene bij dien van het tegenwoordige jaar mochten tellen. Wanneer dus eene fabriek hare inrichtingen vergrootte en veel meer suiker boven de gecontingenteerde hoeveelheid produceerde, welk overschot niet uitgevoerd werd, dan was zij gerechtigd deze hoeveelheid in het volgende jaar bij de contingentberekening te laten meetellen en kreeg dus een dubbele vermeerdering van bet aandeel. Uit de hiervoor opgenomen tabel zien wij hoe het aantal suikerfabrieken en de met beetwortelen beplante oppervlakte toenam, ‘waardoor de totale hoeveelheid geproduceerde suiker steeg en zoo ver boven de inmiddels ook vermeerderde consumptie kwam, dat er een zeer onaangenaam drukkend overschot aan het eind van de campagne ontstond. Ten einde dezen wedloop van de fabrikanten om de productie te vermeerderen te doen staken, werd er in het jaar 1903 eene verandering in de berekening van het contingent ingevoerd, die dan ook het resultaat had, dat de beplante oppervlakte en de suikerproductie aanmerkelijk werden ingekrompen en de over- Campagne. 1895/96 1896/97 1897/98 1898/99 1899/00 i900/01 1901/02 1902/03 1903/04 1904/05 905/06 1906/07 1907/08 . :g08/09 . [909/10 . t9Io/it Aantal ! werkende 'abrieken. ! 2.30 235 238 243 268 273 277 276 275 275 281 283 279 174. 177 :.78 Geoogste desjatinen bietenland, 316.215 323.699 363.923 401.313 440.487 480.797 507.143 524.869 490.020 430.297 48.551 318.221 555.910 477.393 494.788 598.405 Geoogste hoeveelheid Ïeetwortelen in Doed. 336.006.000) 350.143.000 363.759.000 366.813.890 446.132.320 390.772.450 489.892.070 537.384.710 470.259.840 393.108.000 470.489.000 $23.630.810 534.708.240 499.282.000 417.087.000 801,783.000 Poed beetwortelen ner desiatine. 1046 1079 989 914 1006 818 1008 1014 952 925 959 '100 962 ro46 845 1342 Suikerproductie in 1000 poed. 1} 42.465 44-409 46.135 45.450 53.369 54.614 63.295 71.882 81.071 15.889 64.353 84.941 94.675 96.063 80.85 2 | [23.300 Poed suiker | Suiker op per desjatine. Too beetw. 121.6 [zI.2 106,6 TO1,9 108.7 100.5 117,0 120,1 128.4 21.3 [17.4 138.9 138.5 143.I 125,0 195.0 11.08 [1.07 10.90 11.02: 10.85 12.52 11.08 12,0 13,05 13.01 [11 03 12.50 [4.50 13.68 14.80 4.54 Binnenl. consumptie In 1000 poed. 27.831 30.251 32.726 35.481 36.393 40.478 45.678 42.555 44.718 48.810 51.334 53-624 58,108 60.830 68.853 74.452 „Uitvoer * poed. 1 3.606.014 8.189.145 1:293.875 7.757.364 [2.529.282 7.828.928 7.991.909 14:673.815 10.555.108 6,028.522 3.896.372 6.911,025 7.743.000 6.211.000 5.398,000 [9.928.000 Voorraad op het einde van de campagne poed. 7.613.920 8.276.500 7.194.361 7.464.000 7.760.444 6.816.238 14.384:071 17.708.149 26.212.929 14.642.014 10,656.II1 28.402.631 27.737.000 18.937.000 6.599.000 29.319.238 “a deze productie-cijfers is het overschot der vorige campagne inbegrepen, schotten eveneens daalden. In plaats van de productie geheel vrij te laten, werd er bepaald hoeveel suikér er voor een normale productie noodig was en deze bestond ‘uit ‘het benoodigde voor de binnenlandsche consumptie met aanvulling van den onaantastbaren voorraad en uit het benobdigde voor den „muttigen’’ uit: voer naar de natuurlijke Russische markten, n.l. Finland, 'Noord-Perzië, Afghanistan en China, voor zoover deze over land geschiedt. Elke uitvoer boven die hoeveelheid is met verlies verbonden en wordt door de Regeering niet verder in aanmerking genomen. _… Voor de eerste campagne 1903/04 werd de normale productie op 63 millioen poed aangenomen en wel op 45 millioen. voor de binnenlandsche consumptie, 8 millioen voor den onaantastbaren voorraad en 10 millioen voor den nuttigen uitvoer, en dit contingent werd over de verschillende fabrieken verdeeld naar maté 7an haar productievermogen. ' | Op vrij ingewikkelde wijze werd voor iedere fabriek op de Dasis van de producties in de. vroegere jaren berekend. hoeveel tij zou. kunnen produceeren en het contingent op de vroeger vermelde wijze over die bedragen omgeslagen. Het principe ran een minimum contingent werd behouden en zelfs op 80.000 poed: gebracht, zoodat eene. fabriek, die 80.000 poed suiker produceert, haar. geheele productie op de binnenlandsche markt mag brengen, In het meergenoemde jaar 1903/04 bedroeg het op de bovengemelde wijze berekende productievermogen 7.517.781 ‚poed, de geraamde productie 81.071.265 en de werkelijke zelfs 82.971.472; daar het contingent slechts 63 millioen poed be-Jroeg, was in dat jaar het percentage van het productievermogen boven de 80.000 poed, dat de fabrieken in het contingent mochten deelnemen 72.8 pCt. : Toen later de productie daalde en het cijfer voor het contingent steeg, rees ook het percentage, dat in het jaar 1907/08 zelfs tot 28.4 pCt. klom, zoodat nagenoeg de geheele normale productie le Regeeringsbescherming genoot en alleen de door uitbreiding boven de gemiddelde productie van de laatste jaren ontstane vermeerdering onbeschermd bleef. Als een bewijs hoe gunstig de hier geschetste regeling op de stabiliteit van de binnenlandsche markt werkte, laten wij hier een lijstje volgen van den prijs van zandsuiker in de verschillende jaren. Hoe zeer ook op de wereldmarkt de suikerprijs veranderde, zoo bleef deze binnen de grenzen van het’ Russische gebied vrijwel dezelfde en daalde alleen gestadig, doordat de Regeering nog, op eenige weinige uitzonderingen na, ieder jaar den grensprijs verlaagde, waardoor de marktprijzen genoodzaakt waren die beweging te volgen. Uit het verschil tusschen. den prijs en den wereldprijs, vermeerderd met het recht à 1.75 roebel, zien wij, dat de suikerfabrikanten door deze regeling een aardig voordeel hadden, terwijl de schatkist door de consumptiebelasting à Rb. 1.75 per poed een bedrag ontving, dat in IgI0 ongeveer 4 pCt. van de geheele staatsinkomsten of 34 pCt. van het totale door accijnzen opgebrachte bedrag bedroeg. Terwijl er zoodoende goed voor. de verzorging van de binnenlandsche markt door de eigen nijverheid gezorgd was, verliep in de jaren na 1903 de buitenlandsche uitvoer zienderoogen. De in Brussel gesloten Conventie verplichtte de West-Europeesche landen alle premiën af te schaffen, geen hoogere surtaxe te heffen dan 5.50-frs. à frs. 6 per Too K.G. en bij invoer van suiker uit premie gevende landen een extra recht te heffen ter noogte van de premie. Rusland kon niet aan de Conventie deelnemen, want de binnenlandsche industrie werkte zoo duur, dat zij de verborgen premie, die in de hooge surtaxe school en die volgens de hiervoor gegeven tabel in 1903 ongeveer 1-40 Rb. per poed bedroeg, niet missen zonder onder te gaan. De surtaxe bedroeg 4.50 — 1.75 = 2.75 Rb. per poed, terwijl de Conventie slechts 5.50 per Too K.G. of 0.33 Rb. per poed als maximum toestond. Men rekende, dat het mogelijk was in Duitschland een poed suiker voor 1.25 Rb: te produceeren en rekent men daar de vracht en andere kosten à 0,20 Rb. bij, het invoerrecht op 0,33 en den accijns op 1,75, dan kon de Duitsche suiker, zoo Campagne. 1895/96 1896/97 1897/98 1898/99 t899/00 1900/01 1901/02 1902/03 1903/04 1904/05 1905/06 1906/07 1907/08 Grensprijs van Sept.-1 Jan. 4-75 4.70 4.65 4.50 4:45 4.40 4-35 4:30 4.20 4.20 4.15 4.15 4.Ic | Maximum, 4.75 4.70 | 465 4.55 4:37 4.28 4.29 4.22 4.18 4.25 4.31 4.27 4.IE Marktpris, Minimum, 4:35 4.42 | 4-57 4.45 | 4.17 4.22 | 4.23 4.11 4.03 4.10 4.10 4.10 3.97 | Grootste schommeling 0.40 0.28 0.08 0.10 0.20 0.06 0.06 o.II 0.15 0.15 0.21 0.39 | 0.18 Grensprijs van LJan,-1 Sept. 6,00 4.90 4-80 4.70 4.60 4.55 4.50 4.45 4-35 4.35 4.30 4.30 4.30 Aarktprijs. Maximum. Minimum. 4.50 4-71 4.55 | 4.71 4.60 4.70 4-40 4.63 4.20 4.56 4.44 4.50 4.18 4:40 4.10 4.33 4.22 4.45 4.10 4.40 | 4.15 4-13 | 3:95 4.05 3.90 4.80 Grootste chommeling. 0.30 0.16 0.11 0.30 0.43 0.12 0.32 0.30 0.11 0-35 0.25 0.18 0.16 Wereldprijs vermeerderd met het Russische verbruiksrecht à 1.75. 3.34—3-86 3.26-—3.37 3.26—3.49 3.393.683 3.33—3:83 3.22 3.71 2.89—3.22 2.90 3.25 2.95-3.55 3-40 4.95 4.25-4.45 3.30— 3.70 2,17—3.35 UITVOER VAN RUSLAND NAAR: Campagne. 1897/98. . 1898/99. . 1899/00. 1900/01. tgor/o2. . 1903/03. 1903/04. - 1904/05. . 1905/06. 1906/07. 1907/08. 1908/09. . 1909/10. . . tOIO/IT. MWest-Europa. 2.740.127 2.588.151 5.862.916 309.864 1.607.516 5.632.096 1.668.112 255.416 162.892 156.977 3.885.806 514.770 130.761 1.423.672 Kinland. 1.540.860: 1.823.262 2.549.007 2 028.198 1.746.403 2.101.712 2.134.099 1.144.525 331.808 2.229.840 4:974-526 6.994.186 1.311.464 2.707.789 Turkije, 848.153 817.416 L.051.133 1.540.640 901.975 1,885.584 3.196.365 1.064.560 12.458 538.844 4:974-526 4:505:658 147.713 4.718.159 Perzië 2.147.480 2.506.547 3-039.593 2.894.514 3.684.680 3.941.631 3:204.493 3.155,210 3.135.904 3.834.877 3.870.709 3-705.997 3:523.499 4.880.182 China. 7.011 12.591 16.867 38.009 38.860 65.124 313.766 391.164 239 644 114.387 192.410 347.700 238.433 88.169 Afghanistan, 4.764 8.635 9.766 11.917 12.415 32.840 19.551 15.382 12.400 23.394 37.981 44.478 45.831 109.494 Andere Aziatische landen. 5:480 ‚762 5.786 60 14.818 18.722 2.265 1.266 12.708 38 29 21 21 Totaal, 7.293.875 7.757.364 12.529,282 7.828.928 7.991.909 14.673.815 10,555.108 6.028.522 3.896.372 6.911.625 17.768:312 16.233.949 5-397.872 19 927.506 Rusland deel van de Conventie uitmaakte, zonder verlies voor 3:53 Rb. te Petersburg verkocht worden, hetgeen voor Russische suiker onmogelijk zou zijn. Om dus de binnenlandsche markt voor de eigen industrie te behouden, kon Rusland niet tot de Conventie toetreden en dientengevolge werd de Russische suiker bij invoer in de Conventielanden met een extra recht belast, dat ingevolge besluit van de Permanente Commissie op 31 en Ig fÍrs. respectievelijk per 100 K.G. geraffineerde en ruwe suiker werd vastgesteld. 1} Groot-Britannië maakte van het bij de Conventie toegestane recht gebruik om den invoer van de Russische suiker geheel te verbieden en daardoor zien wij den zoo veelbelovenden Russischen suikeruitvoer na 1903 aanmerkelijk dalen, gelijk nevenstaande tabel duidelijk doet zien. : Het jaar 1907 bracht wederom eene verandering in den toestand. De Britsche Minister van Buitenlandsche Zaken, Sir Grey, deelde den 6n Juni van dat jaar aan de Permanente Commissie te Brussel mede, dat hij de beperking van den aanvoer van suiker in Groot-Britannië voor onvereenigbaar hield met zijne politiek en met de belangen van de Britsche verbruikers en fabrikanten en dat hij daarom niet kon voortgaan volgens de besluiten van de Conventie den invoer van zulke suikers zwaarder te belasten of zelfs te verbieden, die door de Commissie verklaard worden gepremiëerd te zijn Wanneer de overige contracteerende staten Groot-Britannië vrij willen laten zulke suikers niet hooger te belasten dan wil zijn Gouvernement gaarne aan de in dien zin gewijzigde Conventie blijven deeïnemen,: maar indien men van meening mocht zijn, dat Groot-Britannië in dat geval geen deel meer van de Conventie mag uitmaken, dan zal het zich even gaarne terugtrekken. Hoewel de Conventie op deze wijze geenszins meer ten volle aan het gestelde doel beantwoordde, waren de toegetreden staten met de tot nog toe verkregen resultaten zoo tevreden, dat zij ) Later werd dit verminderd tot 8.14 francs per T00 K.G. suiker van 95— 99 pC. pol. tot 7.16 francs voor suiker tusschen 88 en 85 en tot 6,19 voor suiker beneden 88 pCt. verkozen de voortduring daarvan niet door een opzegging van de Conventie in de waagschaal te leggen en keurden den 28n Augusmus 1907 goed, dat zij, te beginnen met 1 September 1908, weler voor den duur van 5 jaren zou worden verlengd, dat de voorwaarden dezelfde zouden blijven met die uitzondering, dat Groot-Britannië vrijgesteld zal worden van de verplichting, neerzelegd in Art. 4 van de Conventie, namelijk dat bij invoer van zepremiëerde suiker in dat land. een extra recht minstens ter hoog-:e van de premie zal worden geheven. Dit besluit was voor Rusland van zeer veel belang. Men had verekend, dat met 1 September 1907 een onverkochte voorraad van 19 millioen poed overgebleven zou zijn, die, als de uitvoer niet vermeerderde, op denzelfden datum van het volgende jaar :ot 30 millioen poed zou stijgen. Nu Groot-Britannië weder voor de Russische suiker openkwam en deze daar op denzelfden voet ehandeld werd als die van de andere staten, die geen bedekte premie geven, was er weder een groot veld voor den export vrij gekomen, en om die reden zond Rusland nu wel een vertegenwoordiger naar de Conferentie te Brussel. Het was namelijk voor het belang van Rusland zeer gewenscht, dat de volgens den wensch van Sit Grey gewijzigde Conventie in stand bleef, want daardoor bleven alle concurrenten onder de verplichting van geene premiën te geven en geen hooge surtaxen in te voeren, waardoor de wereldprijs nooit onder de productiekosten zou dalen. Rusland had door zijne bedekte premie en hooge surtaxe het voordeel den prijs op de binnenlandsche markt zoo hoog te houden, dat er op de uitgevoerde suiker verloren kan worden en er toch op slot van rekening een goed voordeel voor de fabrikanten overolijft. Zou de Conventie daarentegen niet voortgezet worden, dan is ieder land weer vrij om premiën te geven, de kartells kunaen weer opgericht worden en de voor Rusland zoo ongunstige oestand van vóór 1903 komt weer terug. Volgens diezelfde overwegingen was het ook voor de andere Staten van veel belang, dat, wanneer men de Conventie wilde sontinueeren, Rusland op de eene of andere manier ook toe- trad om niet als buitenstaander zonder eenige tegenverplichting te geven alle voordeelen binnen te halen, Het was niet te verwachten, dat Rusland geheel op denzelfden. voet als de andere mogendheden tot de Conventie zou toetreden en aan den anderen kant was het zeker, dat Duitschland geheel uit de Conventie zou uittreden en daardoor de geheele overeenkomst zou doen vervallen, wanneer Rusland vrij bleef zijn geheele overschot op de Britsche markt te werpen. Wordt echter de uitvoer van Russische suiker tot een zeker bedrag gecontingenteerd, zoodat deze niet door productievermeerdering tot in het oneindige zou worden opgedreven, dan vervalt het bezwaar van Duitschland, en aangezien oet voortbestaan van de Conventie voor alle partijen voordeelig was, werd goedgevonden, dat met 1 September 1908 Ruslaná onder speciale voorwaarden aan de Conventie zou mogen deel nemen. Deze luiden, dat Rusland niet genoodzaakt is, zijne tegenwoordige fiskale regeling en suikerwetgevng te veranderen, maar dat het zich verplicht, gedurende den duur van deze Conventie, Jus tot 1 Sept. 1973, niet de voordeelen te vermeerderen, die de suikerfabrikanten uit de vaststelling van den suikerprijs in iet binnenland verwerven. Verder verbindt Rusland zich om ge-Jurende de zes jaren, te beginnen met 1 September 1907, niet meer accijns te restitueeren dan over T millioen ton bij uitvoer naaar andere landen dan F inland, Perzië en de naburige over land te bereiken Aziatische landen, te zamen de natuurlijke Rusische markten genoemd. Bij de onderhandelingen over het in de laatste alinea, genoemde contingent was het gebleken, dat Rusland in de jaren 1900-tgo6 gemiddeld per jaar 5 millioen poed. naar de laatstgenoemde plaatsen van bestemming had gezonden en ongeveer 3,6 millioen poed naar West Europa, zoodat de voorstellen eerst luidden Jit cijfer als dat van het voor de andere plaatsen toegelaten coningent aan te nemen. Rusland kwam daartegen op met de beweing, dat het cijfer kunstmatig laag was gehouden door de Conventie, die juist den uitvoer had belemmerd en dat het dus niet Vd aanging, nu Rusland ook toetrad, dit riijk op het minimum te houden, te meer daar de industrie in de laatste jaren sterk was iitgebreid en om al die redenen wenschten de Russische vertezenwoordigers een contingent van 5 5 millioen poed te verdeelen over 5 jaar. Om evenwel te verhinderen, dat onmiddellijk reeds Russische suiker naar een of ander buitenlandsch entrepôt zou worden uit gevoerd om na I September 1908, wanneer de Britsche havens weer voor Russische suiker zouden geopend worden, de Lon-Jensche markt met de aan de contingenteering ontsnapte suiker ie overstroomen, werd bepaald, dat de contingenteering reeds gerekend zou worden den 1 Sept. 1907 begonnen te zijn. Daartegenover werd het contingent nu over 6 jaren genomen en vastgesteld op 61 millioen poed of 1 millioen ton tusschen 1 Sept. 1907 en 1 Sept. 1913. Deze zouden in max imum als volgi worden verdeeld : van 1 Sept, 1907 —31 Aug. 1909 300.000 ton. 1909— 31 1910 200.000 , 1910—31 191 200.000 , 191131 „ 1912 200.000 , ‚ I912-31 , 1913 200.000 De som is 1.1 millioen, terwijl de toegestane hoeveelheid slechts 1 millioen ton bedraagt, doch dit is zoo te verstaan, dat de bedragen van de verschillende jaren de maximale zijn. Wanneer er op 31 Aug. 1912 te zamen 900.000 ton uitgevoerd zijn, dan mag er in het laatste jaar slechts 100.000 ton met terug: gaaf van den accijns worden uitgevoerd. Is in die vorige jaren de uitvoer onder het contingent gebleven, dan mag men in het .aatste jaar uitvoeren tot dat het maximum van 1 millioen in ‘otaal of dat van 200.000 ton voor dat laatste jaar is bereikt. De uitvoer naar de zoogenaamde Russische markten, Finland, Perzië enz. over land valt niet onder het contingent. Door de hier geschetste regeling is het aan Rusland gelukt 2m met biijjbehouding van zijne eigenaardige, ‘binnenlandsche wetgeving, zich een zeer goed geregelden suikeruitvoer verzekerd te hebben. De export naar Finland, Perzië, Afghanistan en enele deelen van het Chineesche rijk bedraagt nu ongeveer 7 millioen poed per jaar en daarbij komt nu To millioen poed, die, als er te veel suiker in het land mocht zijn, zonder verhoogd recht te betalen op de West-Europeesche markt gebracht mag worden. Door verschillende omstandigheden, zooals sterk vergroote binnenlandsche consumptie en kleine opbrengst in 1909-10, is het volle contingent niet tot uitvoer gekomen, maar nu in 1910-11 de productie van Rusland tot 2.1 millioen ton of 128 millioen poed is gestegen, is in het laatste jaar de volle 200.000 ton naar le West-Europeesche havens uitgevoerd geworden. Hiermede is Rusland echter niet tevreden. | Met het oog op een door den grooten beetwortelsuikeroogst ‘90-11 op 1 Sept, overgebleven overschot van 500.000 ton of 30 millioen poed heeft de Russische regeering den 26 Oct. 1911 zen samenkomst van de Permanente Commissie te Brussel uitgelokt en daarop aangevraagd het contingent voor 19II-I2 met 400.000 ton te mogen verhoogen, dus tot 600.000 ton op te voe-‘en. Deze aanvraag werd eensdeels gemotiveerd door het groote overschot van den Russischen oogst en anderdeels door de slechte resultaten van den oogst 191T-12 in Duitschland en Oostenrijk, waardoor er zeer waarschijnlijk geen suiker zal overblijven om aar Groot-Britannië te worden uitgevoerd. De Britsche gedelegeerde gaf als de meening van zijne regeering te kennen, dat Je hooge suikerprijs in Groot-Britannië niet zoozeer een gevolg was van eene te kleine productie, maar toe te schrijven is aan Je operaties van speculanten, die, nu de Russische voorraad geblokkeerd is, kans hebben gezien de voorraden in handen te ouden en den prijs op te drijven. De Britsche regeering kan Je beperking van den Russischen uitvoer niet langer dulden en ondersteunt de Russische aanvraag om verhooging van het uitroercontingent, ja, wil liefst de geheele beperking van dien uitvoer afgeschaft zien. De vergadering is tot den 8en December verdaagd en op dien latum zal waarschijnlijk Rusland eene aanzienlijke verhooging = A van het contingent voor 1911-12 vragen, benevens een gestadige uitbreiding daarvan gedurende de volgende jaren. Groot-Britannië zal waarschijnlijk de aanvraag steunen en er bestaat kans dat dit land met 31 Augustus 1913 de Conventie zal verlaten, zoodat er in de eerstvolgende maanden groote gebeurtenissen op het gebied van de suikerwetgeving te wachten zijn. Russische munten, maten en gewichten. desjatine . . . t poed . . . . 1 pond (1/40 poed) . 1 berkowitz (10 poed) I emmer . . .. t roebel . . 10925 hectare. 16.38 kilogram. 0.409 „ 163.80 5 12.298 liter. 1.30 gulden. V OOSTENRIJK-HONGARIJE. Reeds in het jaar 1787 werden er te Königsrat in Boheme pogingen aangewend. om op technische wijze suiker uit beetworteen te winnen in eene fabriek, die tot 1802 heeft gewerkt. In et jaar 1800 werd de fabriek Horowitz opgericht en later volgden er meer, zoodat Boheme in de jaren 1803-1809 een niet onbelangrijke hoeveelheid suiker opleverde. Tijdens den duur van het Continentale Stelsel, dat den prijs van suiker in dat land tot 50 gulden per 100 K.G. opdreef, groeide het aanta) en de productie aan, zoodat in het jaar 1812 Boheme 10 suikerfabrieken telde, die te zamen 26.200 K.G. stroop en 6.300 K.G. suiker fabriceerden. In het jaar 1813, toen de prijs van de suiker wederom tot een meer normaal niveau Was gedaald, nam het aantal fabrieken af tot 6 met eene productie van ó500 K.G. stroop en 7200 K.C. suiker, in 1814 werd er 6250 K.G. stroop en 300 K.G. suiker in drie fabrieken bereid, in i815 produceerden 2 fabrieken 11.800 K.C. stroop, terwijl de aatste fabriek in het jaar 1821 gesloten werd. Eerst in het jaar 1830 dacht men er weder aan suikerbieten te planten en te verwerken, in 1832 werd er voor het eerst op eenigszins groote schaal suiker voortgebracht, reeds in 1840 bedroeg het aantal suikerfabrieken 87 en in 1854 werd er evenveel suiker in het land zelf geproduceerd als er van buiten werd ingevoerd. In het jaar 1849 werd eene belasting op in het binnenland geprodceerde suiker van {2.50 per 100 K.G. ruwe en f4 geraffineerde suiker geheven, maar reeds in het daarop volgende jaar werd van dezen grondslag voor de belasting afgezien en in plaats daarvan de belasting op den voet van Io kreutzer per 100 K.G. beetwortelen geplaatst. Spoedig daarop werd deze belasting verhoogd en in het jaar 1853 op 16, in 1855 op 24 en in 1857 op 36 kreutzer verhoogd, terwijl daar in de jaren 1859 nog 10 pCt. en 1862 30 pCt. boven geheven werd. Men was evenwel met dit systeem niet tevreden en ging er in 1865 toe over om, terwijl in naam de belasting per too K.G. beetwortelen geheven bleef worden, de hoeveelheid verwerkte beetwortelen niet meer door weging te bepalen, maar te berekenen uit de afmetingen van de diffusiebatterij en het aantal malen, dat deze gevuld zou kunnen worden. Het product van die twee cijfers was dan de hoeveelheid beetwortelen, voor welke de fabriek gedurende den tijd, dat de diffusiebatterij gebruikt was geweest, werd aangeslagen. Had reeds de belasting naar het gewicht der beetwortelen, evenals dit in Duitschland het geval was geweest, een groote uitbreiding van de beetwortelsuikerindustrie tengevolge en evenzens eene groote ‘verbetering in de kwaliteit van de grondstof en in de inrichting van de fabrieken, zoo was het eerstgenoemde in nog veel sterkere mate het geval toen de belasting niet meer geheven werd van de verwerkte hoeveelheid beetwortelen, maar van de hoeveelheid, die volgens taxatie met een bepaalde diffusie-installatie verwerkt zou kunnen worden. Het werd nu voordeelig met zeer kleine diffuseurs zeer snel te werken, vooreerst om laag aangeslagen te worden en verder om meer beetwortelen te verwerken dan waarvoor men de belasting betaalde, en het gevolg daarvan was dan ook, dat er veel meer suiker werd voortgebracht dan waarvoor accijns voldaan werd. Juiste cijfers van de productie zijn, zooals begrijpelijk is, niet op te geven, daar de fabrikanten zich wel wachtten juiste gegevens te verstrekken over de inderdaad ter verwerking gekomen hoeveelheden van hun grondstof. Daar de binnenlandsche consumptie lang niet in die mate toenam als de productie, verdween vooreerst de invoer van A buitenlandsche suiker en begon Oostenrijk al zeer spoedig suiker uit te voeren. Bij dien uitvoer werd de accijns teruggegeven en wel over het werkelijke gewicht aan uitgevoerde suiker. Ook hier bleek het weldra, dat naar mate de uitvoer toenam, de restitutie zeer snel het geheele accijnsbedrag naderde en het zelfs în het jaar 1875-76 met 135.556 gulden overschreed. De exporteurs ontvingen dus in dat jaar aan vermomde _uitvoerpremie meer terug dan de geheele binnenlandsche accijns had bedragen, maar ook in jaren, waarin dit niet zoo duidelijk bleek, was er een wanverhouding tusschen den ontvangen accijns en de restitutie, gelijk uit onderstaande tabel blijkt, waarin de netto bedragen vermeld zijn, die de Oostenrijksche schatkist uit de suikerbelasting heeft getrokken. t860— 1864 gemiddeld 7 millioen gulden. 1865— 1869 56 1870— 1874 1875—1879 1880— 1884 1885— 1890 15 Om te zorgen, dat de restitutie niet weder boven het bedrag van den accijns zou kunnen stijgen en in het algemeen om haar niet te groot te maken, werd er in 1878 besloten, dat de accijns ieder jaar een zeker, vooraf vast te stellen bedrag zou moeten opleveren. Wordt dit niet bereikt, dan zijn de fabrieken verplicht het deficit aan te vullen pondpondsgewijze met hare productie. Lang duurde echter deze maatregel niet, want in het jaar 1888 werd de belasting volgens de getaxeerde hoeveelheid beetwortelen afgeschaft en eenvoudig de werkelijk geproduceerde suiker belast. De suiker werd belast met 117 gulden per 100 K.G. en tegelijkertijd werd een open premie op den uitvoer gegeven van f1.50 per too K.G. ruwe suiker van 880 polarisatie, van fr.60 voor suiker van boven 93° polarisatie en van f2.30 voor suiker met meer dan 99.50 saccharose-gehalte. In 1896 werd de accijns op f13 en in 1899 op f19 per 100 K.G. vastgesteld. Om evenwel te zorgen, dat de schatkist bij die uit- voerpremiën niet te kort zou komen, werd het totale premiebe-Jrag per jaar op 5 millioen gulden vastgesteld en wanneer er in een of ander jaar meer aan premie zou zijn betaald, dan moest het overschot door de suikerfabrieken in het volgende jaar in verhouding met hare productie worden teruggegeven. Toen in het jaar 1896 de Duitsche uitvoerpremiën verhoogd werden, meende men in Oostenrijk ook niet achter te kunnen blijven en verhoogde het maximum bedrag van de uitvoerpremie tot 9 milioen gulden. Het was voor de schatkist een zeer goede maattegel geweest, de uitvoerpremie tot een zeker maximum te beerken, want de uitvoeren waren in ieder jaar veel hooger dan met het maximum zou overeenkomen, daar de terugbetalingen van in de verschillende jaren boven het maximum ontvangen premie als volgt waren: 1888/89. ef 323114 1889/90. „ 2.838.295 1890/91. 3.765.258 1891/92. 3.677.628 :892/93. 4.140.615 1893/94- 4-699.902 1894/95 ‚ 4.062.734 1895/96. ep 4673934 In de laatste jaren vóór de verhooging van het maximum ot 9 millioen gulden werd dus ongeveer de helft van de genoten remie van {5.000.000 + 4.699.902 in 1892-93 genoten weer in 1893-94 met 4.699.902 terugbetaald, zoodat de inderdaad genoten uitvoerpremie per 100 K.G. uitgevoerde suiker aanmer-<elijk lager was dan het in het jaar 1888 aangenomen bedrag. De wetgeving van Oostenrijk maakte het evenwel niet noodig, dat er juist op den uitvoer zooveel premie zou moeten worden gegeven, daar de binnenlandsche consumptie genoeg opleverde om de suikerfabrikatie groote voordeelen te verschaffen. In Oostenrijk-Hongarije was de invoer van suiker, behalve met het ceeds genoemde verbruikstecht à f19 of 38 Kr. per 100 K.G., nog bovendien belast met 26 Kronen per 100 K.G. suiker van - iedere soort, zoodat het niet mogelijk was suiker van buiten in te voeren en de suikerfabrikanten derhalve het monopolie van de suikerverzorging in het land zelve bezaten. Het meeste voordeel van het monopolie wordt verkregen, wanneer de producenten zich met elkander verstaan niet beneden een vastgestelden prijs te verkoopen en elkander niet onderbieden, en de Oostenrijksche suikerfabrikanten hebben de kunst uitstekend verstaan van groote voordeelen uit hun monopolie te trekken. Reeds in 1890 richtten de Oostenrijksche raffinadeurs een bond op met het doel het groote verschil tusschen den accijns op de in het land geproduceerde suiker en de rechten, die op ingevoerde suiker zouden drukken, te exploiteeren, door de productie van geraffineerde suiker in overeenstemming te brengen met het verbruik. Later werd aan elke tot den bond toegetreden raffinaderij een contingent toegewezen, dat door haar op de binnenlandsche markt zou gebracht mogen worden, maar zoowel door het dalen van den prijs als door het ontstaan van nieuwe, niet tot den bond behoorende raffinaderijen, werd de verzoeking om buiten het contingent te verkoopen te sterk en werd in 1894 het eerste ‚Kartel! ontbonden. In het jaar 1898 werd eene nieuwe vereeniging, ditmaal van ruwsuikerfabrikanten en raffinadeurs gezamenlijk, opgericht, waarbij als grondslag werd aangenomen, dat de ruwsuikerfabrieken voor de binnenlandsche markt geen witte of geraffineerde suiker zouden bereiden. Verder verbonden zich de ruwsuikerfabrikanten hunne ruwe suiker alleen aan raffinaderijen te verkoopen, die deel van het Kartel uitmaken en dit voor zoover hun contingent reikt. Voor den verkoop naar het buitenland bestonden geen beperkende bepalingen, maar iedereen was vrij die hoeveelheid en die soort van suiker te exporteeren, die hem het meeste voordeel aanboden. De raffinadeurs krijgen evenzeer ieder een aandeel aangewezen in de verzorging van het binnenland met suiker en betalen aan de ruwsuikerfabrieken 15 gul den of 30 Kronen per Too K.C. als minimum. Wanneer de marktprijs beneden 30 Kronen daalt, dan betaalt de raffinadeur dien marktprijs en het Kartell hetgeen er aan de 30 Kronen te kort komt, en dit kan het doen door den prijs van geraffineerde suiker te verhoogen. Wanneer het Kartell de eenige verkooper van witte suiker is en er van het buitenland niet kan worden ingevoerd, dan moeten de consumenten, zoolang het verschil .usschen den door het Kartel] gedecreteerden prijs en den wereldprijs nog maar even kleiner is dan het invoerrecht, met dien prijs wel genoegen nemen en hem betalen. Van die winst werd sen fonds gemaakt, dat in de eerste plaats zorgde de niet aangesloten belanghebbenden tot toetreden te noodzaken, door tijdelijke prijsverlaging, wanneer een concurreerende fabriek witte suiker zou produceeren of desnoods door het aankoopen van aandeelen in weigerachtige ondernemingen. De rest werd besteed 9m het verschil van den marktprijs (met 22 Kronen als minimum) en 30 Kronen uit te betalen, terwijl hetgeen dan overbleef le Kartellwinst van de raffinadeurs uitmaakte. Het aandeel, dat de ruwsuikerfabrikanten in eenige jaren, ge-Jurende welke het Kartell bestond, uit die winst kregen, was in: . . + . + KT, 16.200.000 „ 15-100.000 „ 15.700.000 20.600.000 1897/98 . . 1898/99 899/00 1900/or Op 100 K.G. raffinade, die met 110 K.G. ruwe suiker geijk gesteld werd, laat zich de winst voor de raffinadeurs en de ruwsuikerfabrikanten als volgt berekenen : Prijs van raffinade in het binnenland per 100 Kg. Kr. 85.— Ruwe suiker 110 Kg. à Kr. 22 — Kr, 24.20 Raffinagekosten en winst. . . . . „7:56 Accijns . ee 38 Bruto Kartellwinst . . . Bij den marktprijs à 22 Kr. wordt zooveel bijbetaald, dat de vaste prijs van 30 Kr. bereikt is, dus voor 110 Kg. à 8 Kr. = . . . . 8.80 Voor de rafinadeurs blijft dus over . In dit geval krijgen de ruwsuikerfabrieken per 100 K.G. raffinade een Kartellwinst van 8.80 Kr. en de raffinadeurs een van 6.64, maar hiervan moeten de onkosten nog af, die niet onaanzienlijk zijn. Lang duurde het Kartell evenwel niet ; in Britsch-Indië werden sedert het jaar 1899 compenseerende rechten op gepremieerde suiker geheven ten bedrage van de genoten premie, en in het begin werd dit bedrag gelijk genomen aan dat van de open uitvoerpremie, doch in het jaar 1903 werd boven dat cijfer nog een extra recht gelegd van Rs. 3.3.9 per cwt., als compensatie op de Kartellwinst, zoodat niettegenstaande uitvoerpremie en Kartellwinst de uitvoer van Oostenrijksche suiker naar Britsch-Indië geheel moest ophouden. Toen Groot-Britannië in het jaar 1902 dreigde ook zulke compenseerende rechten te heffen, die dus allen invoer van Duitsche en Oostenrijksche suiker in dat Tijk onmogelijk zouden maken, wanneer de Continentale mogendheden niet de suikerpremiën afschaften en slechts eene matige surtaxe bij invoer hieven, moest men toegeven en bij de Brusselsche Conventie werd aan den dubbelen eisch gevolg gegeven. Zoowel de open premie op den uitvoer van Oostenrijksche suiker verviel en doordat nu de buitenlandsche suiker niet meer zoo volledig buitengesloten zou kunnen worden, werd het Kartell opgeheven, waardoor eensdeels de overprikkeling van den uitvoer ophield en in de tweede plaats de suikerprijs in het binnenland daalde, zoodat de consumptie aanmerkelijk kon toe-1emen. De toestand van de suikerproductie in Oostenrijk-Hongarije was sedert 1890-07 1) als volgt: Taar. 1890/91. 1891/92. 1892/93. 1803/04... Aantal ee fabrieken. DCetwortelen. tons 2i4 213 STA 6.866.000 6.536.700 7:045.900 6.401 2900 Verkregen suiker. tons, Verkregen suiker op (00 beetw. 767.465 T1i,18 774.498 11.84 793.058 11,25 834.005 13.03 Gemiddelde beetwortelverwerking per fabriek. 322.000 305.000 330.000 200.000 ì) Van 18711905 overgenomen uit Paasche, Die Zuckerproduction der Welt 3) Aantal _ Jaar. fabrieken, 1894/95... 1895/96... 1896/97... 1897/98. …. 1898/99... 1899/00. …. 1900/01... 1901/02... 1902/03... 1903/04... 1904/05... 1905/06... 1906/07... 1907/08... 1908/09... 9009/10. ... 217 216 217 216 214 213 213 216 216 215 206 207 206 205 204 202 Verwerkte Verkregen beetwortelen. suiker, tons. tons. 8.527 500 5.756.400 7.866.500 6.865.400 7.611.500 8.484.300 7.407.800 8.945.000 7.136.000 7.756.000 6.207.000 9.681.000 8.977.100 8.555.400 933-000 $ 166.000 1.044.576 781.036 929.900 821.693 1.041.796 1.098.551 1.083.328 1.291.100 1,050.900 1.116,500 871.168 1.478.737 1.315.686 1.420.000 1.386.907 1.240 608 Gemiddelde Vin ea Ie VerwWerKIn; Op Dee per abriele 394.000 267.000 362.500 317.000 355.600 396.200 342.000 414.120 330.370 360.740 301.310 467.600 435.800 417.300 388.900 404.200 12.20 13.50 IT,62 11.90 13.70 12.00 14.60 14.40 14.70 14.90 14.20 15.50 14.80 16.6 17.5 IC,2 De bestemming van de suiker was in de verschillende jaren als volgt: aar. 1888/89... 1889/90... 1890/91. …. 1891/92... 1892/93... 1893/94... 1894/95... 1895/96... 1896/97... 1897/98... 1898/99... 1899/00. .…. 1900/01... 1901/02... 1902/03... 1903/04... 1904/05... 1905/06 .…. 1906/07... 1907/08... 1908/09... 0009/10... Gerafineerd. Lon. 146.560 244.142 233.870 228.386 283.139 358.210 351.829 306.313 412.800 425.048 316.075 317.551 544.597 705.104 639.722 486.037 359.818 740.837 515.718 648.961 603.411 539.201 Uitvoer van Suiker. 7 —_Ë‘— Ruw. Totaal berekend ton, als ruw. ton. 122.605 138.919 212.603 214.855 165.441 92.245 61.598 165.822 102.587 24.708 136.048 132.554 89.705 34-487 108.504 57.614 89.706 36.895 113.659 166.493 184.485 97.072 Consumptie. ee Totaal Per hoofd. 240.000 287.003 282.671 304.578 321.241 7.5 313.371 3 364.726 4 378.884 8.6 338.579 7.6 374-573 “5 389.710 8.6 361.805 7.9 381.325 8.3 390.400 8.4 418.200 8.9 507.507 10.7 477.600 9.11 526,500 10.60 535.800 II.03 543.617 11.23 376.162 11,86 192.082 12,18 Deze cijfers toonen aan, dat de uitvoer van suiker uit de Oostenrijk-Hongaarsche Monarchie door het wegvallen van de uitvoerpremie na 1 September 1903 niet geleden heeft, al is zij na dien datum ook niet vooruitgegaan, gelijk zij gedurende de premiebetaling wel deed. Deze uitvoer is voornamelijk gericht naar Groot-Britannië, den Levant en Turkije, terwijl de in vroegere jaren zoo belangrijke uitvoeren naar Britsch-Indië en het Verre Oosten door de groote uitbreiding, die de rietsuikerindustrie heeft ondergaan, hebben opgehouden. De binnenlandsche consumptie is na (het jaar 1903 aanzienlijk toegenomen en wel met ongeveer 50 pCt. en dit geschiedde, niettegenstaande, dat de wereldprijs vrijwel dezelfde bleef en de suikerbelasting zoowel vóór als na dien datum op 38 Kronen per 100 K.G. suiker gehandhaafd bleef, alleen tengevolge van de priijsvermindering door het ontbinden van het Kartel], dat den binnenlandschen suikerprijs zoo hoog hield. Een klein overzicht van de prijzen in Kronen van ruwe en geraffineerde suiker in Oostenrijk kan dit duidelijk aantoonen : 5 Geraffineerd 5 “BB9e zende met acTas, GMITEpÒL gere on een 23.88 68.10 30.10 24.80 72.66 34.66 26.36 72.86 34.86 26.35 84.87 46.87 25.23 8487 4687 18.85 84.87 46.87 20.92 84.92 46.92 20.59 68.10 30.10 29.81 76.09 38.09 19.08 63.25 25.25 21.40 69.03 31.03 23.66 74.00 36.00 23.46 74-38 36.38 31.03 80.67 42.67 Jaar. 1896/97... 1897/98... 1898/99... 1899/00... 1900/01. …. 1901/02... 1902/03. …. 1903/04... 1904/05. …. 1905/06. .…. 1906/07... 1907/08. …. 1908/09... 1909/10... In de Kartelljaren was de suikerprijs binnenslands op 46.87 Kr. per too K.G. vastgesteld en toen vielen de groote verschillen van ruim zo Kronen per 100 K.G., die onmiddellijk verdwenen, toen het Kartell ontbonden werd. De prijs van de suiker daalde van 84.92 tot 68.10, en het verbruik per hoofd, dat in de jaren vóór dien steeds ongeveer 8 K.G. per jaar had bedragen, nam plotseling een hooge vlucht om nu op ongeveer 12 K.G. of so pCt. meer te zijn gekomen. / Na 1906-07 zien wij het verschil in prijs tusschen de ruwe en de geraffineerde suiker weer eenigszins stijgen en dit is een gevolg van de overeenkomst tusschen de raffinadeurs gesloten om de verzorging van het binnenland met geraffineerde suiker onderling te verdeelen en den prijs op dezelfde hoogte te houden. De overeenkomst werkte zeer goed, maar voldeed niet geheel aan de verwachting, omdat de ruwsuikerfabrikanten er geen deel van uitmaakten en dus ongehinderd konden concurreeren met op hunne fabrieken witgemaakte ruwe suiker of zandsuiker, waardoor zij het monopolie van de raffinadeurs braken. Daarmede was evenwel geen der beide partijen geholpen en gedachtig aan de schoone jaren van 1900-1903 hebben in Oostenrijk de fabrikanten van ruwe suiker en de raffinadeurs met 1 April 1911 weer een Kartell gesticht op ongeveer gelijksoortigen voet als het eerste, maar dat nu niet zulke goede winsten belooft, doordat de surtaxe volgens de besluiten van de Brusselsche Conventie niet boven frs. 6 per 100 K.G. mag komen en de binaenlandsche prijs dus niet zoo ver boven den wereldprijs kan worden gesteld als vóór de Conventie. Bij het nieuwe Kartell verbinden zich de Oostenriijksche ruwsuikerfabrikanten voor de binnenlandsche markt geen geraffineerde, witte of zandsuiker af te leveren en geen aandeel in eenige Oostenrijksche raffinaderij te verwerven. Verder verbinden zij zich hunne ruwe suiker, die voor het binnenland bestemd is, uitsluitend te verkoopen aan raffinaderijen, die bij het Kartell zijn aangesloten en wel ieder voor het hem aangewezen contingent. Aan den anderen kant verbinden de raffinadeurs zich, aan het einde van iedere maand een bedrag van 3.50 Kronen voor iedere 100 K.G. suiker, die in Oostenrijk in consumptie is gekomen, in de kas van het Kartell te storten. Na aftrek van de kosten wordt het bedrag onder de fabrikanten van ruwe suiker verdeeld in verhouding van hunne grootste productie in een van de laatste 5 kalenderjaren, terwijl de omrekening van het gewicht van geraffineerd in ruwe suiker geschiedt door aan te nemen, dat ruwe suiker van iedere soort 89 eenheden telt, tegen geraffineerde en zandsuiker 100. De ruwsuikerfabrikanten behouden hunne volle vrijheid om voor den uitvoer zooveel suiker van iedere soort te fabriceeren en te verzenden als zij verkiezen, daar het Kartell alieen de binnenlandsche markt beheerscht. Het is duidelijk, dat de 3.50 Kronen premie, die de raffinadeurs aan de ruwsuikerfabrikanten toekennen, ten slotte door de consumenten worden betaald, doordat de prijs van geraffineerd zooveel hooger wordt gesteld. Dit kan zeer goed geschieden, daar de buitenlandsche suiker boven het verbruikstecht van 38 Kronen nog een invoerrecht van 6 Kronen betaalt, zoodat er voor de raffinadeurs na de betaling van de 3.50 Kronen een marge boven de wereldpariteit van 2.50 Kronen per 100 K.G. overblijft. Nu er geen zandsuiker of witte suiker meer door de ruwsuikerfabrikanten geleverd wordt, zijn de consumenten wel verplicht bij de raffinadeurs ter markt te gaan en den hoogen prijs te betalen, zoodat dit Kartell noodzakelijk een prijsverhooging van suiker in Oostenrijk en waarschijnlijk eene vermindering van de consumptie. ten gevolge zal hebben. Wanneer wij de consumptie in Oostenrijk, buiten Hongarije, 9p 400.000 ton suiker aannemen, dan brengt dit Kartel! per jaar een bedrag van 14 millioen Kronen in de kas van de ruwsuikerfabrikanten, hetgeen zonder er de minste moeite voor behoeven te doen, ontvangen wordt, zoödat het wel aan te nemen is, dat de overeenkomst ook na den termijn tot 1916/17, tot welken zij nu is aangegaan, zal verlengd worden. Deze mooie premie kan het voor de Oostenrijksche fabrikanten mogelijk maken het voor export aangewezen deel van hun productie tegen lageren prijs aan te bieden dan hunne mededingers uit andere landen, die niet zulk een goeden ruggesteun gemieten. Bij de totstandkoming van de Brusselsche Conventie had men erop gerekend, dat een surtaxe van frs. 6 per too K.G. geraffineerd te laag was om tot Kartellvorming aanleiding te geven, maar het Oostenrijksche voorbeeld toont, dat dit ook met dit kleine ‘bedrag nog zeer goed mogelijk is, wanneer de geïnteresseerden maar eensgezind zijn en door onderlinge samenwerking de door de wetgeving overgelaten kansen van uit de suikerbelas-‘mgsvoorschriften te behalen winst weten te exnloiteeren. NEDERLAND. In het jaar 1819 werd de invoer van geraffineerde suiker uit het buitenland met een recht van fzo per 100 K.G. belast, terwijl ruwe suiker slechts f0.60 per 100 K.G. aan invoerrecht betaalde. Bovendien was de suiker een accijns verschuldigd van 16.80 voor de 100 K.G. geraffineerde en J1o per 100 K.G. ruwe suiker. 1) In 1822 werd de accijns op den grondslag van de ruwe suiker geheven, die toen fg bedroeg, maar reeds in het jaar 1829 tot {12.60 werd verhoogd. In het jaar 1833 werd de accijns op de ruwe suiker op {13.50 gebracht en tevens bepaald, dat bij uitvoer voor geraffineerde suiker en kandi f22 zou worden gerestitueerd en voor basterdsuiker f13.50. Hoewel er vrij veel suiker in het land werd geconsumeerd, dus in werkelijk. heid een groot bedrag aan accyns werd opgebracht, was de terugbetaling van den accijns bij uitvoer zoodanig in het voor: deel van de raffinadeurs, dat, niettegenstaande de verhooging van den accijns het netto in de schatkist komende bedrag in het jaar 1840 slechts {43.519 groot was. In het jaar 1852 werd de belasting op de suiker op f13.50 per Too K.G. ruwe suiker gehandhaafd en tevens het totale bedrag van deze heffing op {750.000 per termijn van 6 maanden vastgesteld. 2) Tegelijkertijd gaf de Volksvertegenwoordiging aan Eenige van de in dit opstel genoemde cijfers uit de geschiedenis vóór 1883 heb ik te danken aan den heer J H. de Beuk, verificateur te Amsterdam. Wanneer er in eenigen termijn minder dan dat bedrag zou worden ontvangen, dan zou het ontbrekende over de raffinadeurs pondpondsgewijs naar hun verwerking worden omgeslagen. de Regeering de vrijheid om bij Koninklijk Besluit de noodige verordeningen uit te vaardigen omtrent eventueel te fabriceeren imlandsche beetwortelsuiker. Van dat jaar af kunnen we dus de Nederlandsche beetwortelsuikerfabrikatie op industriëele schaal dateeren, daar de onder Napoleon op dat gebied ondernomen werkzaamheden niet meer dan proefnemingen genoemd mogen worden. In het jaar 1864 kwam tusschen Nederland, Frankrijk, Engeland en België een verdrag tot stand, waarbij paal en perk werd gesteld aan de premiën, die door het verleenen van te hooge restitutie van accijns aan de raffinadeurs werden verleend. Er werd namelijk voorheen een uniform recht van iedere «uwe suiker geheven, onverschillig hoe hare samenstelling was, waarbij dan voor de raffinaderij een zeker percentage als rendement werd aangenomen. Bij uitvoer werd over het volle bedrag van de geraffineerde suiker het recht teruggegeven, zoodat het voor de raffinadeurs wenschelijk was zoo zuiver mogelijk ruwe suiker in te voeren. Daarom voerde Nederland toen ter tiijde voornamelijk de zuivere hooggradige Java suikers in, terwijl Groot Britannië, waar het recht naar een zekere schaal geheven werd, de minderwaardige West-Indische, Cuba en andere muscovado-soorten importeerde. Elk der genoemde landen zag met steeds stijgend ongenoegen hoe de restitutie van het recht bij uitvoer steeds toenam, en daar het werkelijke rendement, dat de raffinadeurs uit de ruwe suiker verkregen, steeds grooter werd, groeide de restitutie eveneens aan en werd steeds hooger Jan hetgeen werkelijk voor die suiker bij invoer was voldaan. In Frankrijk werd het wettelijke rendement wel een weinig hooger aangenomen, maar ver durfde men daarmede niet gaan om de eigen nijverheid niet bij die van de naburige landen, waar de premiën eveneens hoog waren, te doen achterstaan. Zooals gezegd is, kwam na lange onderhandelingen den Ssten November 1861 de eerste internationale suikerconventie tot stand tusschen België, Frankrijk, Groot-Britannië en Nederland, waarbij voorloopig als minimum rendement voor ruwe sui- kers, voor de berekening van de belasting werd aangenomen, dat van 100 K.G. ruwe suiker aan broodsuiker wordt verkregen : 1e klasse 15/18 Hollandsche standaard . . 87 K.G, 2e „ 10/14 „ P 85 3e „7/9 ’ # SI 4e „ beneden 7 » . Zoo spoedig mogelijk zou door een officieele raffinaderijproef worden nagegaan hoe hoog inderdaad het industrieele rendement is om met de verkregen cijfers als basis den aanslag in de .belasting zoo dicht mogelijk bij de werkelijkheid te doen komen. In dier voege zou bij de restitutie van het invoerrecht bij den uitvoer van geraffineerd nooit meer teruggegeven kunnen worden dan inderdaad is betaald, zoodat hiermede alle premie op het raffineeren afgeschaft zou zijn geworden. In het jaar 1865 werden de door de Conventie bedoelde proefnemingen met het raffineeren in eene raffinaderij te Keulen genomen en daartoe t.600.000 K.G. suiker in 4 partijen van 400.000 K.C. elk verwerkt. In 1866 werd het resultaat bekend gemaakt en in datzelfde jaar als basis voor de bepaling van het wettelijke minimum rendement aangenomen, dat nu als volgt luidde : Droge witte broodsuiker . . 100 pCt. Suiker Te klasse No, 15—18 . . ‚ 2e, „ I0—I4. 3e klasse suiker 7/9 . . . . 4e 5, » beneden 7. . 67 , Hoe goed het systeem ook bedoeld was, toch bleek het spoedig groote fouten te bezitten, die op den duur de goede werking in gevaar brachten. Vooreerst is de kleur van de suiker geen goed kenmerk van haar gehalte en vooral gold dit, wanneer Tietsuikers van verschillende afkomst en beetwortelsuiker met rietsuiker vergeleken worden. In een memorie van de Kamer van Koophandel te Hamburg van 1868 wordt o.a. aangegeven, dat bij eenzelfde kleur van suiker, nl. No. 12, de polarisaties van verschillende suikers als volgt uiteenliepen : Java en Cuba 93, 94.5, 95, 95.5, 96 pCt. 6 Bourbon en Mauritius 91, 92, 92.5, 93.5, 95 pCt. Duitsche beetwortelsuiker 90.7, 91.6, 92.5, 93, 93.8 pCt. Belgische beetwortelsuiker go.5, 95.5, 96.5 pCt. Fransche beetwortelsuiker 92, 93, 96 pCt. Dit was dan ook al bij de proeven te Keulen gebleken, waar eenige partijen ruwe beetwortelsuiker, die met No. 14 en 15 waten gekeurd, respectievelijk 92 en 93 pCt. polariseerden en daarentegen een, die kleur No. 12 vertoonde, een polarisatie van 93.8 pCt. bezat _ Was de kleur voor de waardebepaling van rietsuiker nog eenigszins met de werkelijkheid overeen te brengen, zoo was dit geenszins het geval met de beetwortelsuiker, en het hierdoor veroorzaakte nadeel nam natuurlijkerwijze steeds toe, naarmate door de uitbreiding van de beetwortelsuikerindustrie het aandeel, dat deze in de verzorging van de raffinaderijen met de grondstof had, toenam en dat van de rietsuikerindustrie verminderde, Een tweede gebrek van het stelsel was de verdeeling in klassen van verschillende nummers, welke klassen Onderling op den grondslag van zeer verschillende percentages moesten betalen. Een suiker, die No. 9 gekeurd werd, betaalde 8 pCt. minder dan een, die kleur No. To vertoonde, en daarom werd het een streven hoofdzakelijk de suikers in de hoogste kleur van iedere klasse te verwerken, dus 9, 14 en 18, daar deze meer rendement gaven en dus bij uitvoer meer restitutie opleverden dan een lager nummer in dezelfde klasse en toch hetzelfde betaald had. Ook voerde men bij voorkeur zulke suikers in, die uit de natuur bij een hoog gehalte eene donkere kleur vertoonen, waartoe vele rietsuiïkers gerekend konden worden, en ten slotte wist de techniek zich nog te helpen, door, wanneer zulke suikers uit de natuur niet te verkrijgen waren, hooggradige suikers met een onschadelijke kleurstof het uiterlijk van laaggradige te geven an deze eene van de laagste klassen te doen aannemen. Daar Groot-Britannië in het jaar 1874 alle belasting op suiker afschafte en er dus ook van restitutie bij uitvoer geen sprake - ( kon zijn en Frankrijk na den oorlog van 1870 in andere conditie was gekomen en zijn handelspolitiek wijzigde, werd in het jaar 1874, toen de voor den duur van To jaren gesloten Conventie afliep, geen poging aangewend, die in ongewijzigden toestand voort te zetten. In verschillende landen wilde men de raffinaderijen als entrepôt doen beschouwen, waarin de suiker vrij van rechten verwerkt werd en waarbij alleen de’ in het binnenland geconsumeerde suiker belast werd, terwijl de uitvoer geheel vrij zou zijn. Deze regeling, die voor de raffinadeurs bij een nauwlettene bewaking alle kans op premiën zou doen verloren gaan, stuitte evenwel bij hen op zeer grooten tegenstand, die vooral in België en Nederland zeer sterk was, zoodat men niet tot overeenstemming kon geraken en na lange onderhandelingen in 1877 van het sluiten van eene nieuwe Conventie afzag. leder land richtte nu weder zijne suikerwetgeving naar zijn eigen inzichten in, gaf premiën op productie of op uitvoer en trachtte zooveel mogelijk de eigen suikerindustrie uit te breiden door den uitvoer naar buiten te vergemakkelijken, zoodat het thans niet meer de uitvoer van geraffineerde suïker was, die door de staatshulp werd beschermd, doch die van de in het land voortgebrachte ruwe beetwortelsuiker. Ook in Nederland was de toestand door het opbloeien van de eigen industrie zeer veranderd. Voorheen was het de hoofdmarkt van de Javasuiker, en doordat deze bij een zeer hoog gehalte een lage kleur had, zoo genoot zij een groot voordeel door in een 1agere klasse te worden aangeslagen dan een overeenkomstige beetwortelsuiker. Sedert evenwel het Gouvernement van Nederlandsch-Indië de bemoeienis met de suikerindustrie had opgegeven en de suiker uit Java niet meer naar Nederland ter vei ling kwam, sedert de differentieele rechten in Nederlandsch-Indië waren afgeschaft en de Java suiker direct naar Engeland en andere landen ging, verloor Amsterdam zijne plaats als centrum voor den handel in rietsuiker en wijdde men er meer de aandacht aan de beetwortelsuiker. Nu werd er aan de andere zijde meer beetwortelsuiker in eene 7 lagere klasse gebracht dan met haar eigenlijke waarde overeenkwam en wel door haar kunstmatig met caramel te kleuren, doch daarin werd in het jaar 1880 voorzien door de bepaling, dat wanneer suiker kennelijk kunstmatig gekleurd wordt bevonden het klasseeren geschieden zal door onderzoek van haar gehalte en vergelijking daarvan met het gehalte van Javasuiker. Het gehalte werd bepaald volgens de uitwaschmethode van Scheibler en is dus lager dan de polarisatie, daar er alleen de in kristalvorm zijnde suiker wordt aangegeven en het suikergehalte van de aan de kristallen aanhangende melasse verwijderd wordt. Volgens de bij deze bepaling verkregen cijfers werd de suiker dan geclasseerd, zoodat suiker boven 97.8 pCt. in klasse 1 komt, suiker van 94.497.8 pCt. in klasse 2, suiker van 87.4-94.4 pCt. in klasse 3 en suiker beneden 87.4 pCt. in klasse 4 wordt gebracht. De gekleurde beetwortelsuikers werden dus in dezelfde conditie gebracht als rietsuiker, terwijl de ongekleurde, doordat daarbij de natuurlijke kleur met een lager gehalte samengaat dan bij rietsuiker, steeds een weinig hooger werd belast dan rietsuiker en deze dus op de Nederlandsche markt een zekere bescherming genoot. In 1884 werd de grondslag van de belastingheffing op ruwe suiker geheel veranderd en ‘nu aangenomen, dat de belasting zou worden berekend over het door scheikundig onderzoek vast te stellen rendement. Van de polarisatie-procenten van de suiker wordt afgetrokken twee maal het bedrag van de glucose en vier maal dat van de aschbestanddeelen van de suiker, terwijl ten slotte van het aldus verkregen cijfer nog 14 pCt. afgetrokken wordt voor raffinaderij-verlies. Nu dus alle verschil in kleur en uiterlijk voorkomen geen gewicht meer in de schaal legde en dus, wat den accijns betreft, de rietsuiker geen voordeelen boven de beetwortelsuiker meer genoot, is eerstgenoemde in het geheel niet meer op de Nederlandsche markt verschenen. Er werd in het land zelf zooveel beetwortelsuiker gefabriceerd, - terwijl België en Duitschland ook zooveel daarvan opleverden, dat het voor de raffinaderijen veel eenvoudiger en gemakkelijker was als grondstof uitsluitend deze suiker te gebruiken. Alleen is er nu en dan in jaren van schaarschte aan disponibele beetwortelsuiker eene kleine hoeveelheid ruwe rietsuiker voor de raffinage ingevoerd, maar in hoofdzaak is er na de wet van 1884 in Nederland alleen ruwe beetwortelsuiker geraffineerd en in consumptie gekomen, zoodat wij ons na dat jaar uitsluitend met deze soort van suiker behoeven bezig te houden. Voor een groot gedeelte als een gevolg van de groote invoeren van Javasuiker, die de Nederlandsche raffinaderijen van grondstof voorzagen, is de beetwortelsuikerfabrikatie in Nederland veel later ontstaan dan in de naburige rijken en het duurde daarna nog geruimen tijd eer deze nijverheid van eenigszins belangrijke beteekenis werd. De officiele statistieken over de suikerproductie zijn niet te vertrouwen, daar de hoeveelheid suiker, welke daarin vermeld wordt, die is, over welke de belasting is geheven en die wijkt soms veel, soms weinig, doch in ieder geval tot een of ander bedrag van de werkelijk geproduceerde af. Sedert 31 Augustus 1858 werd namelijk de belasting geheven op grondslag van het aantal verkregen hectoliters diffusiesap en de graden Beaumé, die het bij 15° C. woog, waarbij dan aangenomen werd, dat voor iederen graad Beaumé een H.L. diffusiesap 1400 Gram witte suiker kon opleveren, die dan met {27 per roo K.G.. werd belast. In 1863 werd dit cijfer tot 1450 Gr. verhoogd ‚en in 1865 tot 1500, maar het liet in ieder geval nóg een aanzienlijke marge over voor een grooter rendement, zoodat steeds een dee] van de werkelijk verkregen suiker vrij van belasting bleef. Hoewel dit natuurlijk niet met zekerheid is aan te geven, zegt men, dat in sommige jaren die hoeveelheid, de zoogenaamde overponden, wel zo pCt. van de totale productie uitmaakte, die dus in zulke jaren den fabrikanten een premie van eenige millioenen guldens liet toevloeien. Met het hier genoemde voorbehoud laten wij hier de cijfers van de Nederlandsche suikerproductie tot aan het jaar 1897 volgen, waarin weliswaar de cijfers van de suikerproductie niet uit de officieele statistieken zijn overgenomen, maar uit het werk van Paasche, ‚Die Zuckerproduction der Welt”, zijn ontleend en daar zijn vermeld als berustende op taxaties van betrouwbare statistici. Desniettegenstaande zijn zij met de meeste voorzichtigheid en alle voorbehoud te beschouwen. Acute he Geprodufabrieken. Si rie * wortelen. suiker. tons. tons. 3.700 277.419 II.000 3.97 15.412 333.230 23.882 "18 17.107 31 313.852 23.537 7.51 10.124 30 594.800 44.851 7.55 19.826 30 773.444 69.887 g.00 25.781 30 732.212 70.000 9.56 24-407 20 420.910 40.000 9.52 14.030 30 749.720 68.000 9.07 24.990 30 758.152 72.000 9.49 25.271 30 737.786 80.000 10.85 24.592 30 1.129.462 103.000 9.12 37.648 30 1.742.500 156.000 8.95 58.083 In het jaar 1897 werd de belastingheffing volgens het volume en de densiteit van het sap afgeschaft en de belasting van de werkelijk geproduceerde suiker geheven, zoodat na dien tijd de hoeveelheden in de statistiek voorkomende suiker met de werkelijkheid overeenstemmen. De belasting bleef op {27 per 190 K.G. staan voor witte suiker en voor ruwe werd zij met 27 cts. per too K.G. berekend voor ieder percent rendement, dat zij volgens analyse en berekening geacht werd bij raffinage te kunnen opleveren. 1) Suiker Gemiddelde geprodu- verwerking ceerdop van beetw. 100 per fabriek. heetw, tons. Y» Het rendement wordt berekend door van de polarisatie-procenten tweemaal de glucose en viermaal de asch af te trekken en de uitkomst met 11/4 pCt, te verminderen wegens berekend raffinage-verlies. j-Door deze regeling verviel natuurlijk de bedekte premie, die in den lageren aanslag beneden de werkelijke opbrengst verscholen was geweest, en om den fabrikanten tegemoet te komen, werd besloten hun een open premie op de productie toe te staan. Deze premie zou voor 1907/08 f2.50 per Too K.G. suiker (op witte suiker berekend) bedragen, die uit de beetwortelsuikerfabrieken zou worden uitgeslagen tot een totaal bedrag van 2.5 millioen gulden en deze zal ieder jaar worden verminderd, totdat zij in het jaar 1905/06 tot een bedrag van {1.30 per 100 K.G. met een totaal maximum van 1.8 millioen gulden zal zijn gedaald. Wanneer de productie meer bedraagt dan met het maximum totaal en de vastgestelde premie zou overeenkomen, dan wordt laatstgenoemde pondpondsgewijze verminderd. ‘De raffinadeurs ontvingen in 1897/98 eene totale premie van f500.000, die ook bestemd was geleidelijk te dalen, om na 1902/03 een totaal bedrag van {250.000 uit te maken met een maximum premie van fo.19 per too K.G. suiker. Ook hier wordt de premie pondpondsgewijze verminderd, wanneer het bedrag aan te betalen premie het maximum zou overschrijden. Volgens het in 1909 gepubliceerde rapport van de Commissie van onderzoek naar den toestand en de vooruitzichten van de Nederlandsche Ruwsuikerindustrie is het bedrag van de werkelijk betaalde premie per 100 K.G. witte suiker, gedurenle de jaren, dat zij gegeven is geworden, als volgt geweest : Jaar Voor de Voor de * ruwsuikerfabrieken. raffinaderijen. f 2.237 f 0.295 „ 1.789 0.288 ‚ 1.504 „ 0.221 ‚ 1.378 „ 0.188 ‚ 1.162 „ O.I5I 1.750 „ 0.131 n Met 1 September 1903 vervielen, doordat Nederland tot de Brusselsche Conventie toegetreden was, al deze premiën en werden de suikerindustrie en -raffinaderij, evenals dit in de naburige landen het geval was, geheel aan eigen kracht overgelaten. Dat dit zeer goed mogelijk was, blijkt ten duidelijkste uit de hier volgende tabel over de productie sedert het jaar 1907, waarin te zien is, hoe na 1903, dus na het wegvallen van de premiën, de Nederlandsche beetwortelsuiker-industrie haar productie deed toenemen, zoodat ook hier de Brusselsche Conventie de suikerindustrie tot een zegen. is geweest. De in de volgende tabel gegeven cijfers omtrent de producie zijn uit de hoeveelheden ruwe suiker omgerekend op de „asis van 100 pCt. en zijn dus direct met de daarachter vermelde consumptiecijfers te vergelijken. Aantal Suiker lender- Vomie. Campagne. fabrieken productie 5 consumptie. abr . tons. Jaar. K.G. Consumptie per hoofd en per jaar in K.G. 56.732.483 11.42 57.981.644 _ TI.SI 59.863.000 11.76 62.432.996 12.14 67.012.962 12.84 70 760.186 13.34 72.198.918 13.40 74.225.776 13.57 72.291.627 13.02 19.598.007 14.13 82.880.431 14.51 82.615.538 14.40 86.505.000 14.76 87.681.000 14.74 1897/98 . 1898/99 . 1899/00 . igoo/01 . 1901/02 . . 1902/03 . 1903/04 . 1904/05 . 1905/06 . 1906/07 . 1907/08 . 1908/09 . 28 1909/10 . . 28 L9IO II 28 113.400 1897 135.000 1898 142.000 1899 160.490 1900 178.791 1QOI 95.498 1902 112.509 1903 124.551 1904 186.905 1905 164.508 1906 158.934 1907 199.549 1908 194.822 1909 216.886 1010 Het is wel te betreuren, dat Nederland, toen de premiën kwamen te vervallen, niet het voorbeeld van Frankrijk, België en Duitschland heeft gevolgd en het daardoor vrijkomende bedrag niet heeft aangewend om een verlaging van den accijns in te voeren. Hoewel het verschillende malen door de Regee- [7 ing in het vooruitzicht is gesteld, is de accijns na 1903 en eigenlijk na 1858 niet verlaagd en bedraagt nog steeds het 0oge cijfer van f27 per 100 K.G. Met het oog op het hooge consumptiecijfer per hoofd en de gestadige vermeerdering van die concumptie schijnt de hooge accijns niet zeer sterk te worden gevoeld, maar toch is het aan geen twijfel onderhevig of het suikerverbruik in Nederland zou nog zeer ‘sterk toenemen, zoo de accijns op dit voedingsmiddel een aanmerkelijke verlazing zou ondergaan. Het bruto en netto bedrag van den suikeraccijns, benevens net bedrag van de tusschen 1897 en 1903 betaalde premiën is voor de jaren na 1897 als volgt in guldens, terwijl de laatste kolom het aandeel aangeeft, dat per hoofd van de bevolking in de verschillende jaren aan den suikeraccijns is bijgedragen. jaar. 1897 .. 1898 . 1899 . . 1900 . Igor , 1902 . 1903 . 1904 . [905 . 1906 . 1907 . 1908 . [909 . . OIO . Bruto opbrengst van den Open premiën, suikeraccijns. 15.317.770 5.655.044 16.164.362 16.856.666 18.093.500 19.105.250 19.493.460 20.040.959 [9.519.000 21.419.463 22.377.771 22.306.195 23.356.576 23.674.416 4.601.429 3.000.000 2.850.000 2.700.000 2.550.000 2.400.000 1.921.193 Netto opbrengst Aandeel per van den hoofd van de suikeraccijns bevolking in de aa aftrek van >etaling van den de premie, suikeraccijns in guldens, 10,716.341 12.655.044 13.314.362 14.156.666 5.543.500 6.705.250 17.572.266 20.040.959 19.519.000 21.491.463 22.377.771I 22.306.195 23.356.576 23.674.416 3-09 3.11 3.185 3.28 3-45 3-63 3.645 3.66 3.52 3.82 3.91 3-83 3:99 2.098 BELGIE. De beetwortelsuikerindustrie in België dateert van het jaar t840 ongeveer, toen op zeer kleine schaal suikerfabrieken werden opgericht. In het jaar 1843 bedroeg het aantal suikerfaoriekjes reeds 31, en men kan zich een denkbeeld van hun geringen omvang vormen, wanneer men bedenkt, dat de totale oroductse van al deze ondernemingen in datzelfde jaar niet meer dan zooo ton suiker bedroeg. In bet jaar 1860 was hun aantal reeds tot 65 geklommen, in 1870-71 tot 152 en het maximum werd in het jaar 1872-73 met een getal van 174 suikerfabrieken bereikt. Een aantal daarvan verdween weer van het tooneel, terwijl vele kleine zich tot enkele groote fabrieken vereenigden, zoodat in 1884-85 bij den aanvang van de groote suikercrisis nog slechts 150 fabrieken in België werkten, welk aantal spoedig daarop nog een groote vermindering onderging. Het is zeer moeilijk een goed beeld te geven van de producie van de suikerfabrieken, daar, evenals dit bij de beschouwing van de Nederlandsche suikerindustrie aangegeven is, ook in België de belasting werd geheven naar het volume en de densiteit van het diffusiesap, zoodat alleen een berekende en geen geconstateerde suikerproductie in de boeken werd opge-2omen. 1) Volgens de berekeningen van Fr. Sachs kan men aannemen dat de hier volgende staat zoo goed mogelijk de productie in ) Vele van de hier genoemde cijfers zijn ontleend aan Paasche, Die Zuckerpvoaucton der Wel. tonnen van de Belgische suikerindustrie van 1893-94 tot het jaar 1902-03 aangeeft. De cijfers van de voorgaande jaren zijn die, welke voor den aanslag voor de belasting gediend hebben, en die zijn zeker te laag, hoewel een juiste maatstaf om de grootte van de afwijking na te gaan, ontbreekt. 1883/84 . 106.586 1893/94 1884/85 88.463 1894/95 1885/86 48.420 1895/96 1886/87 91.TIQ 1896/97 1887/88 93.572 1897/98 1888/89 95.804 1898/99 1889/90 173.043 1899/00 1890/97 159.115 1900/01 1891/92 . 140.377 1901/02 . . 1892/93 . . . 143.699 1902/03 . Bj de wet van 1843 werd eene belasting van frs. 20 Der Too K.G. ruwe suiker gelegd en daarbij aangenomen, dat t H.L. sap per graad Beaumé 1200 Gram suiker zou opleveren. In het jaar 1846 werd dit bedrag tot 1400 Gram verhoogd en in 1849 werd bepaald, dat de suikerbelasting minstens per jaar 6 millioen francs zou moeten opbrengen. Wanneer er in eenig jaar te weinig zou ontvangen worden, dan werd het ontbrekende over de verschillende fabrieken in evenredigheid met hun productie omgeslagen. In het jaar 1866 werd het bedrag aan belastbare suiker wederom verhoogd en op 1500 Gram ruwe suiker per graad en per hectoliter vastgesteld, terwijl gaandeweg de belasting zelve op 45 francs voor ruwe en frs. 5.13 voor too K.G. geraffineerde suiker werd gebracht. Na 1 Juli 1889 werd het belastbare rendement nogmaals stelselmatig verhoogd en wel als volgt: Vóór 1 Juli 1889 . . . Van 1 Juli 1889—1 Juli 1890 1 Juli 1890—1 Juli 1896 1 Juli 1896—1 Juli 1898 ‚ 1 Juli 1898—1 Juli 1899. Na 1 Juli 18009 . . 1500 GI. ruwe suiker. 1650 1700 1750 1900 , 2000 Het Rapport dat in 1go9 door eene Nederlandsche Commissie uitgebracht werd, zegt hierover het volgende: Uit den te lagen aanslag, berekend naar de hoeveelheid en de dichtheid van de te verwerken sappen, ontstond eene belekte indirecte premie. Het spreekt vanzelf, dat zij verschilde al naar het suikergehalte van de beetwortelen en de reinheid van het sap in de verschillende werkjaren, in verband met de neer of minder volmaakte bewerktuiging der fabrieken. De zoogenaamde accijnsvrije overponden (excédents de rendement) <onden echter gemiddeld gerust op 10 pCt. van den aanslag gesteld worden. De premie voor 1889-90 werd geschat op f3.67 per 100 K.G. suiker en voor 1890-91 op f3.13. Vóór t September 1897 bedroeg dus de premie, bij een aanslag van 1750 Gram suiker van 88 rendement voor elken hectoliter sap van 1 Gram dichtheid en een werkelijke opbrengst van 2090 Gr., ongeveer frs. 8.22 per 100 K.G. suiker van too pCt. gehalte. Na dien tijd kan zij gesteld worden op frs. 4.595 per 100 K.G. suiker van 100 ‘pCt. gehalte, bij een aanslag als boven van rgoo Gr. suiker van 88 pCt. en eenzelfde werkelijk rendement. De Association Internationale pour la Statistique Sucrière schatte de premie voor het werkjaar 1897-98 op frs. 4.53 per ‘00 K.G. suiker van 89 pCt. rendement, geljkstaande met rs. 5.09 per 100 K.G. van 100 pCt. gehalte. Tusschen de beetwortelsuikerfabrikanten en de raffinadeurs, welke laatste ten getale van 5 of 6 met elkander een syndicaat zormden, bestond tot het jaar 1899 eene overeenkomst, volgens welke zij in verband met de overponden de certificaten van uitvoer van de fabrikanten kochten tegen den vasten prijs van 95 pCt. van den accijns. Dientengevolge is het niet juist aan ‘e geven, welk totaal bedrag van de premie door de beetwor-'elsuikerfabrikanten genoten werd. De binnenlandsche prijs van de geraffineerde suiker werd loor de raffinadeurs opgevoerd, zoover de surtaxe het toeliet. De surtaxe of het bedrag, dat van buitenslands ingevoerde suiker boven den accijns te betalen had, had oorspronkelijk 15 pCt. van het recht bedragen, maar werd in 1895 op Io pCt., dus op frs. 4.50 per 100 K.G. ruwe suiker van 8809, vastgesteld. | In Januari 1902 werd nog boven de bedekte premie een open productiepremie ingevoerd van frs. 2 voor elke 100 K.G. suiker, waarover aanslag plaats vond, echter met deze beperking, dat het totaal van de premie het bedrag van frs. 5.000.000 niet mocht te boven gaan. Wanneer de hoeveelheid, voor welke aanslag plaats had, meer bedroeg dan 250.000 ton, dan zou de premie per 100 K.G. in evenredigheid worden verminderd. Deze premie werd, terwijl de onderhandelingen over de Suikerconventie werden gevoerd, ingesteld en gold alleen voor de campagne 1902-03. Met 1 September 1903 verviel de open premie en, daar de belasting ook hier over het ware bedrag van geproduceerde suiker geheven werd, ook de bedekte premie en was de Belgische suiker geheel vrij en op eigen voeten gesteld. Terzelfder tijd werd nu echter de accijns van frs. 51.13 teruggebracht tot frs. 20 per 100 K.G. witte suiker, terwijl er van buitenslands ingevoerde suiker nog een surtaxe van Îrs. 5.50 per 100 K.G. suiker van iedere descriptie werd geheven. De Belgische suikerindustrie kwam dus, evenals die van alle naburige staten, op eigen wieken te drijven, terwijl de surtaxe op de buitenlandsche suiker een instroomen van consumptiesuiker van buiten verhinderde. Niettegenstaande dat dus alle protectie verviel, is de industrie er niet slechter om gevaren en ook de raffinaderijindustrie heeft kans gezien om voortdurend groote hoeveelheden geraffineerde vreemde. en eigen suiker naar het buitenland, voornamelijk naar Groot-Britannië, uit te voeren. De productie van suiker, berekend als ruwe suiker, heeft van het begin van de Brusselsche Conventie tot den huidigen dag deze hoeveelheden in tons bedragen: 1903/04 . 1904/05 . 1905/06 . tgo6/07 . 199.200 1907/08 176.466 1908/09 . 328.770 1909/10 . 282.804 IQIO/II . 232.352 258 339 248.403 283.223 2 terwijl het netto bedrag, dat de schatkist uit de suikerbelasting ontving, sedert 1890 in francs als volgt was: 1890 . 6.486.000 Igo0 . 891 . 6.002.000 rgor . 892 6.306.000 1902 . 1893 . 6,020.000 1903 1894 . 6.527.000 1904 1895 6.500.000 1905 896 . 6.505.000 1906 1897 . 6.061.000 1907 :898 . . . 5.000,000 1908 . 8099 — 6.164.000 1909 . De meeste geconsumeerde suiker betaalt den vollen accijns van fÍrs. zo per 100 K.G., zoodat uit de netto opbrengsten van Je belasting in de jaren na 1904 een vrij goede conclusie om-Irent het suikerverbruik kan worden gemaakt. Er bestaat echter nog eene bepaling in België volgens welke suiker, die voor de fabriekmatige bereiding van gecondenseerde melk, jams en dergelijke voedingsartikelen gebruikt wordt, vrij van belasting s, mits de ondernemingen, waarin deze verwerkt wordt, een zeker minimum per jaar opgebruiken en de kosten van het Jouanetoezicht betalen. De hier bedoelde bepaling kwam in Augustus 1897, dus nog onder het toen vigeerende hooge recht, en de hoeveelheden suizer, die toen van de vrijstelling profiteerden, waren in de volzende jaren voor confiturenbereidine : Kilo. 1898. . . 3.545.829 1901. . . . 3.519.737 1899. . . . 3.482.178 1902. . . . 4.251.253 900. . . 3.213.298 1903. . . . 4.475.506 Toen in 1903 de suikerbelasting verminderd werd, nam ook de hoeveelheid voor vrijstelling in aanmerking gebracht wordende suiker voor de bereiding van confituren een weinig af. terwijl die voor andere doeleinden vermeerderde : 1903/04 . 1904/05 . 1905/06 . 1906/07 . 1907/08 1908/09 . . 1909/10 . . . . tgIo/II . . Voor onfituren. Kilo. 3.674.551 2.446.392 3.480.437 3.656.489 3.283.155 3-351-790 3.352.132 3.889.000 Voor Voor Vv oor ngemaakte gecondenseerde eG groenten, melk. e. 1 Kilo. Kilo. vo 16,910 31.236 304.315 TL.534 39.906 149.900 77.345 97.545 175.505 za 45-713 235.124 22.562 14.779 420.800 22.073 20.993 693.812 28.914 19.419 483.318 63.000 26.000 456.000 Was vóór het jaar 1903 de consumptie in België een vrij onbekende factor, zoo is deze, natuurlijk na het tijdstip van de belastingheffing volgens het ware gewicht van de suiker, met nauwkeurigheid bekend geworden en bedroeg in de jaren na het tot standkomen van de Conventie in witte suiker: 1903/04. 1904/05. 1905/06. 1906/07. 1907/08. 1908/09. 1909/10. [QIO/II. Totaal. Per hoofd. Ton. K.G. 83.000 71.700 92.400 73-471 91.982 96.521 [00.072 110.104 dj SPANJE. Ten tijde, dat Spanje nog in het bezit van zijne suikerproduceerende koloniën was, die door het moederland tegenover de Europeesche industrie begunstigd werden, was de toestand van de suikerindustrie, die tot het jaar 1886 uitsluitend rietsuiker produceerde, in dat land niet zeer gunstig en de jaarlijksche suikerproductie bedroeg gemiddeld slechts 35.000 ton. De invoer aan suiker bedroeg in de laatste zo jaren vóór :902 deze hoeveelheden van de volgende herkomst in tons, terwijl de uitvoer zeer gering was en nooit boven enkele tonnen steeg. faar. Jit Cuba en Portorico. 18.204 23.201 43-747 49.535 46.969 43-827 48.043 12.100 47.718 12.008 20.947 37:345 40,706 33.190 25.285 7.817 7.993 104 z4 Uit de Philippijnen 7421 8648 4162 5281 4403 4579 3841 3273 1870 2844 2829 3987 5299 3618 2752 29 Uit andere landen. 18 899 22.145 5.175 2.715 1.387 429 218 852 731 1636 1679 1263 924 923 {9 Totaal. 1883. 1884. 1885. 1886. 1887. 1888. 1889. 890. 1891. 1892. 1893. 1894. (895. 1896. 1897. 1898. 1899. [900. [9OI. . [002. 44525 53-994 53-084 57:567 52.759 48.835 54-102 76.225 50.319 76.488 25.455 42.594 46.929 37-732 28.065 i4 8.130 299 8.299 344 448 71 95 36 64 In het jaar 1892 was de belasting op suiker vastgesteld in peseta’s per 100 K.G.: Vreemde suiker 50. Suiker uit Spaansche koloniën 33.50. Accijns op in Spanje bereide suiker zo. In het laatste geval werd een rendement van 5 pCt. uit beetwortelen en uit riet als grondslag voor ‘de belasting aangenomen, zoodat er bij een mooie surtaxe van 30 en 3.50 peseta’s per 100 K.G. nog een zware premie aan de Spaansche suikerfabrikanten toegestaan werd, doordat zij veel meer dan 5 PCt. :endement uit hun grondstof konden winnen, Desniettegenstaande nam de suikerindustrie niet sterk in omvang toe. Het gedeelte van Spanje, dat voor rietsuikerkultuur geschikt is, beslaat een klein deel van Andalusië en wel dat, wat tusschen Alme-‘ia en Gibraltar gelegen is, terwijl de beetwortelsuikerindustrie ook nog slechts schoorvoetend tot uitbreiding overging. In het jaar 1886 bestonden er in de nabijheid van Grenada en Cordova twee fabriekjes, welk aantal in 1890 weliswaar reeds tot II was gestegen, doch hunne totale productie was en bleef onbeduidend, zoolang de aanvoeren van de Spaansche koloniën het land van suiker bleven voorzien. Toen evenwel Spanje na den ongelukkigen oorlog tegen de Vereenigde Staten Por-:orico en de Philippijnen moest afstaan en Cuba als onhankeljken staat erkende, verviel alle reden om de voormalige koloniën nog verder begunstigingen toe te staan en in het jaar 1899 werd het invoerrecht op alle van buitenslands ingevoerde suiker op 85 peseta’s per zoo K.G. gebracht en de accijns op in het binnenland voortgebrachte op 25, zoodat er eene surtaxe van niet minder dan 60 peseta’s per too K.G. werd toegestaan. Deze verhinderde, gelijk dan ook uit de boven opgenomen tabel blijkt, allen invoer van buitenslands en gaf een krachtigen stoot tot ontwikkeling van de eigen suikerindustrie. Gelijk wij reeds vermeldden, is de rietsuikerindustrie niet voor verdere uitbreiding vatbaar, zoodat de ver. meerdering van de eigen productie alleen aan de beetwortelsuiker- 1“ industrie ten goede kwam. Met behulp van het uit de verloren gegane koloniën teruggestroomde kapitaal werden, vooral in Andalusië, maar ook in andere streken, uitgestrekte oppervlakten met beetwortelen beplant en fabriek na fabriek gebouwd, die alle zeer groote winsten behaalden. Daardoor aangelokt begonnen ook andere ondernemers, waaronder velen op zeer ongeschikte plaatsen, met den suikerbietenbouw, zoodat weldra het land zelf in zijn eigen behoefte aan suiker kon voldoen en er, aangezien de uitvoer onmogelijk was, overproductie intrad. In het jaar 1903 waren er 50 beetwortelsuikerfabrieken, 52 groote rietsuikerfabrieken, 15 molens voor rietsuikerstroopbereiding, TT raffinaderijen en 2 fabrieken voor sorghumsuiker en glucose. De suikerfabrieken hadden een gezamenlijke capaciteit van 175.000 ton per jaar, terwijl de consumptie het cijfer van go.000 ton niet overschreed. Er kwam dus òf overproductie met een zeer gevoelige prijsdaling òf de fabrieken konden slechts met halve kracht werken, welke beide omstandigheden hun toestand zeer hachelijk maakten. De prijzen daalden dan ook zoodanig en de zelfkosten stegen ook dermate, dat het zoo korte, schitterende tijdperk van groote winst voor een daaropvolgend en langdurig tijdperk van verlies plaats maakte. In dien moeilijken tijd kwam na langdurige onderhandelingen eene vereeniging van suikerproducenten, onder den naam van Sociedad General Azucarera de Espafa, tot stand, aan welke 43 beetwortelsuikerfabrieken, 13 Tietsuikerfabrieken en 1 3 molens medededen. Er werd besloten met 40 en eventueel met 35 fabrieken door te werken en ter vereenvoudiging van het beheer werd het land in 4 zônen (Centrum, Andalusië, Noord-Oosten en Noord-Westen) verdeeld; verder werd de zaad- en mestverdeeling onder de beetwortelleveranciers geregeld en eene maatschappij voor den verkoop van de melasse opgericht. Op deze wijze meende men de productie in de hand te hebben en in overeenstemming met de behoefte te houden; verder dacht men het suikergehalte van de beetwortelen door verstrekking 1 van uitgezocht zaad te verhoogen, daardoor de productiekosten van de suiker te verminderen en een gezonden, blijvenden toestand van voorspoed in het leven te roepen. Dit bleek evenwel niet zoo gemakkelijk te gaan; vooreerst waren er een aantal tabrieken, voornamelijk rietsuikerfabrieken, buiten de combinatie gebleven en verder richtten een aantal vroegere eigenaars, die hun bezitting aan de Sociedad hadden verkocht, met die kooppenningen concurreerende fabrieken op. Niettegenstaande de beperking van de productie, die door het stil zetten van een aantal aan de Sociedad General behoorende fabrieken was veroorzaakt, nam door het productievermogen van de buitenstaan-Je ondernemingen de suikervoortbrenging dermate toe, dat zij de consumptie bleef overtreffen en in 1904 34 meer suiker voortbracht dan de geheele jaarconsumptie bedroeg. Eene DOging aangewend om het overschot naar Engeland uit te voeren, mislukte door het protest van de Belgische Regeering op grond van de Brusselsche Conventie, die de deelnemers verplichtte een strafinvoerrecht te heffen op de door premiën beschermde suiker uit de landen, die, zooals Spanje, niet tot de Conventie zijn toegetreden. Volgens besluit van de Permanente Commissie bedroeg toen ter tijde dit te heffen strafinvoerrecht 27 {francs »er 100 K.G. en is sedert eerst tot 22 frs en nu onlangs tot (9.5 frs. verminderd, zoodat iedere invoer van Spaansche suiker in een tot de Conventie toegetreden rijk onmogelijk werd. Na een lang tijdperk van onderhandelingen tusschen de Soziedad General, de vrije fabrieken en de Regeering is men in 907 tot een overeenkomst gekomen, waarbij de consumptie-Jelasting tot 35 peseta’s werd verhoogd en de oprichting van een nieuwe suikerfabriek binnen een rayon van 8o K.M. van iedere bestaande fabriek werd verboden. F abrieken, die gedurende vijf achtereenvolgende jaren niet gewerkt hebben, wor-Jen beschouwd niet meer te bestaan. Verder stelt de Regeering in overleg met de fabrieken voor ieder jaar voor velke fabriek, naar gelang van hare capaciteit, de productie vast. Produceert een fabriek in een jaar meer dan het voor haar vastgestelde pi € bedrag, dan wordt dat meerdere in een volgend jaar in mindering gebracht. Met 1 Augustus 1911 werd de suikeraccijns op 37.5 peseta’s per 100 K.G. verhoogd en werden eenige bepalingen omtrent de oprichting van nieuwe fabrieken binnen den kring van 80 K.M. straal van een bestaande gewijzigd, doch overigens onderging de Spaansche wetgeving op suiker geen verandering. In het jaar 1970 bestonden er in Spanje 51 beetwortelsuikerfabrieken, 21 rietsuikerfabrieken en 13 molens voor rietsuiker, waarvan er respectievelijk 18 en to gewerkt hebben. 41 beetwortelsuikerfabrieken en 11 rietsuikerfabrieken behooren aan de Sociedad General en de overige zijn vrije ondernemingen. Van de 51 beetwortelsuikerfabrieken liggen er 14 in Granada, 9 in Zaragoza, 4 in Malaga, terwijl de overigen verdeeld zijn over Navarra, Madrid, Valladolid, Soria, enz. Het suikerriet groeit alleen in Granada, Malaga en Almeria. De suikerproductie, consumptie en het door de suikerbelasting ontvangen bedrag zijn voor de laatste jaren in achterstaan-Jen staat te zamen sevat. faar. 1899. . 1900. . 1901. . 1902. . 1903. . 1904. . 1905. . rgo6. 1907. 1908. . 1909. . . . IO9OIO, . . . Productie van rietsuiker. 30.225 33.815 28,002 16.980 21.677 22.175 28.820 15.722 16.093 14.057 21.669 18.8cI Productie van beetwortel. suiker. 32.984 60.703 59.509 67.343 94.922 78.737 68.963 81.512 94.972 (08.342 85.930 86.147 Totale suikerproductie. 63.209 94.518 87.5IT 84.323 116.599 100.912 97-783 97.234 111.065 122.399 107.599 104.998 Consumntie, Bedrag van ontvangen accijns in millioenen pescta’s. 84.600 12,5 84.700 19.3 87.700 21,1! 95.900 23.4 88.300 22.7 96.500 23.6 106.000 26.2 102.600 26.7 96.500 32.4 94.300 33,8 3) Waar in de eerste jaren na de oprichting van de beetworielsuikerfabrieken de consumptie vrijwel aan de productie gelijk was, zoodat er geen groote overschotten aan suiker overbleven en de fabrikanten dus al hun product tegen den hoogen prijs in het binnenland konden afzetten, veranderde dit na 1902 en van toen af is de hoeveelheid onverkochte suiker 'n Spanje steeds aanzienlijk gebleven. Op 31 December 1900 was de suikervoorraad in Spanje 52.000 ton groot en is langzamerhand, doch gestadig, toegenomen, om op 31 December tgog zelfs het bedrag van 114.800 ton te hebben bereikt. Wanneer er dus in dat land een geheel jaar geen suiker zou wor-Jen bereid, dan was de voorraad aanwezig product nog ruim voldoende om ‘het zonder invoer van buiten te kunnen doorkomen. Door de zeer hooge productiekosten is het onmogelijk de suiker op de wereldmarkt te brengen, de hooge verbruiksbelasing van 37.5 peseta’s per 100 K.G. houdt in Spanje met zijn weinig koopkrachtige bevolking de suikerconsumptie laag (onzeveer 4.5 K.G. per hoofd per jaar), zoodat de positie van de suikerindustrie waarschijnlijk in de. eerstvolgende jaren eene wijziging zal dienen te ondergaan, om niet onder de overpro-Juctie al te zwaar te lijden. Er worden voortdurend onderhandelingen gevoerd tusschen de Regeering en de suikerfabrikanten, maar aangezien zeer onlangs de suikeraccijns van 35 tot 37.50 peseta’s verhoogd is geworden, schijnt men de oplossing iet in de zoo voor de hand liggende verhooging van de binaenlandsche consumptie te zoeken. VIIL ITALIE. De beetwortelsuikerindusirie in Italië dateert van 1880, in welk jaar er ongeveer too ton suiker werden geproduceerd; in de eerste jaren nam de productie zeer langzaam toe en bedroeg in 1890 slechts 636 ton, om van dat tijdstip af eerst langzaam en na 1900 zeer snel te stijgen. De accijnsregeling en de daardoor teweeggebrachte bescherming werkten daartoe krachtig mede, maar desniettegenstaande is het nog niet gelukt de vrij geringe eigen consumptie door binnenlandsche productie te dekken, gelijk uit onderstaande tabel volgt: Productie, Consumptie. Cons] pie Aantal Ton. Ton. KG. fabrieken. 2.01 1889/90 . 1890/91 . 89/92. 1892/03 . 1893/94 . (894/95 . 1895/96 . 1896/97 . 1897/98. 1898/99 . 1899/00 . 1900/or . 1901/02. 1902/03. 1903/04 . 1904/05 . 1905/06 . 1906/07 . 1907/08 . 1908/09 . 1909/10. , IQIO/II. , 536 188 [572 r.065 1.147 2.098 2.647 2.279 3.877 5.972 23.115 60.125 74.298 95 409 130.000 74.831 93.916 106.383 135.965 165.312 110.795 170.000 86.524 85.780 34.439 82.946 78.909 76.564 76.163 70.479 78.034 81.309 89.264 100.089 99.411 105.480 107.120 107.200 108.086 111.087 122.820 129.064 144.607 2.45 2,57 2.80 3.02 3.00 3-25 3.30 3.30 3.39 3.46 3:74 3.82 4.13 4 33 34 3 3 32 32 32 33 20 1 De suikerwetgeving in Italië onderscheidt 2 soorten suiker, die van klasse I boven No. 20 Hollandschen standaard en klasse IE beneden No. 20, en men hief tot 1911 een invoerrecht van 99 en 88 Lire goud respectievelijk van eerste en tweede klasse suiker. Van de in het land zelf geproduceerde suiker werd een accijns geheven van respectievelijk 70.1 5 en 67.20 Lire papier per 100’ K.G. suiker en als basis van de berekening werd het volume en de densiteit van het sap aangenomen, waarbij men rekende, dat iedere H.L. diffusiesap per graad een hoeveelheid van 2000 Gram suiker zou opleveren. In de jaren van den opbloei van de suikerindustrie was in Italië het agio tusschen goud en papier vrij belangrijk, zoodat de fabrikanten een driedubbele bescherming genoten, vooreerst door de accijnsvrije overponden tengevolge van een te lagen aanslag, ten tweede door de nominale surtaxe en ten derde door het goud-agio, zoodat het niet te verwonderen is, dat de industrie sterk uitbreidde. Later, toen de financiën van het TItaliaansche Koninkrijk in een meer gunstigen toestand kwamen, verdween het agio en daardoor ging dat gunstige verschil verloren, maar de beide andere redenen bleven bestaan en gaven den Italiaanschen producent een grooten voorsprong boven den buitenlandschen importeur. Het zeer hooge invoerrecht en de hooge accijns maakten den Prijs van suiker hoog en verhinderden een sterke uitbreiding van de consumptie, die nu ongeveer 4 K.G. per hoofd en per jaar bedraagt. Ten einde die te vermeerderen, stelde de Re geering in 1909 voor de surtaxe langzamerhand te doen verminderen, en wel volgens deze schaal: Tegenwoordige surtaxe. Lire. Te Lie ve 2885 20 18 IS 20.80 16 14.75 I2 I klasse . . U klasse De suikerfabrikanten verzetten zich hevig tegen deze verla ging en beweerden, dat zij in de concurrentie met hunne Oos. tenrijksche mededingers in het nadeel waren door het lage suikergehalte van de Italiaansche beetwortelen en dus de bescherming niet konden missen. Het wetsvoorstel werd daarop ingetrokken en een ander ministerie zag een wetsvoorstel aangenomen, waarbij integendeel de suikerbelasting nog verhoogd werd, zoodat de consumptie eerder zal afnemen dan vermeerderen. Van 1 Juli 190 af werd de accijns op I klas suiker verhoogd van 70.15 L. tot 72 en verder ieder jaar op denzelfden datum weer met 1.25 L. tot 1974 toe, zoodat de totale verhooging 6.85 zal bedragen. De accijns op suiker II klas volgt dezelfde beweging en blijft steeds 3 Lire per 100 K.G. onder dien van de I klasse. Het invoerrecht blijft op dezelfde hoogte gehandhaafd en daardoor daalt toch de surtaxe op den duur met 6.85 L. per too K.G., maar blijft toch nog een goed eind boven het door de Brusselsche Conventie vastgestelde maximum. Zoolang Italië zijn wetgeving niet met de besluiten van die Conventie in overeenstemming brengt, mag de Italiaansche suiker dus niet zonder strafrecht te betalen in de tot de Conventie toegetreden rijken worden ingevoerd. Vooreerst bestaat daartoe dan ook geen kans, aangezien er nog steeds vrij veel suiker van buitenslands ingevoerd wordt. De invoer was als volgt verdeeld in tons: Uit Oostenrijk . . Frankrijk . . andere landen # Totaal. Uit Oostenrijk . . Frankrijk . Engeland . ,. andere landen . . . Totaal . . . I klas. 1907. 1908. 1909. 1910. 1.759 3402 8717 4.793 1.179 804 1.163 974 543 107 950 114 9.281 4.113 10,302 5.881 II klas. 11,885 1.210 998 364 4.456 583 LOIS 666 Y ZWEDEN. Reeds in het jaar 1839 werd er op het Zweedsche eiland Schonen eene poging aangewend om beetwortelsuiker te produceeren, doch het gehalte van de grondstof aan suiker was zoo bedroevend klein, dat de poging weldra opgegeven werd en het ruim 25 jaar duurde eer men in Zweden weder tot beetwortelsuikerfabrikatie overging. In het jaar 1870 werd er weder een suikerfabriek opgericht, maar hoewel er wel eenige sui ker voortgebracht werd, bleef de suikerindustrie op zeer kleine schaal bestaan en breidde zich eerst sedert 1883 merkbaar uit. Er bestond een invoerrecht op suiker van 33 kronen per 100 K.G. raffinade en van 23.5 kr. voor ruwe suiker en de binnenlandsche productie was onbelast, totdat in 1893 accijns op in Zweden geproduceerde suiker geheven werd tot een bedrag van de helft van het invoerrecht. Als grondslag voor de belastingheffing werd het gewicht der verwerkte beetwortelen aangenomen, en verondersteld, dat daaruit 1o4 pCt. rendement zou verkregen kunnen worden. Dat cijfer van 104 pCt. was alleen voor de reeds bestaande fabrieken aangenomen en voor nieuw opgerichte ondernemingen, die minstens 30 K.M. van een reeds bestaande suikerfabriek mochten worden gevestigd, was het voor de eerste 3 jaren op 8}, dan gedurende 2 jaren op 9% en eerst daarna op het volle bedrag van 10} pCt. vastgesteld. In het jaar 1900. vervielen alle uitzonderingen en was het belastbare rendement over het geheele land op 12 pCt. bepaald. Bij uitvoer had geen restitutie van den accijns plaats, zoodat er geen sprake van was, dat Zweden suiker zou kunnen exporteecen, ook al wanneer de binnenlandsche consumptie een overschot zou overlaten. De suikerindustrie in Zweden genoot dus eene goede bescherning, doordat vooreerst het invoerrecht het dubbele bedroeg an den nominalen accijns en dus reeds een mooie surtaxe gaf, en bovendien slaagde men er in beetwortelen van zoo hoog geaalte en rendement te telen, dat de werkelijke opbrengst steeds, 9ok na de verhooging tot 12 pCt., een goed eind boven de wetelke bleef en dus een accijnsvrij excedent gaf. De suikerindustrieelen vereenigden zich tot ééne. groote maatschappij, die de productie en de distributie regelde en uit de surtaxe en het excedent ten koste van de binnenlandsche consumenten de meeste voordeelen trok. Ten einde deze voordeelen te verminderen, werd in 1906 de accijns van suiker verlaagd tot 13 kronen per too K.G. voor ruwe en 16 kronen voor geraffineerde suiker, terwijl het invoerrecht op 113 en 17 kronen voor deze kwaliteiten werd vastgesteld. Tevens werd de accijns niet meer geheven op den maatstaf van het gewicht aan beetwortelen en een vast rendement, maar van het gewicht aan werkelijk geproduceerde suiker. Later werd nog besloten het invoerrecht een weinig te verminderen in dier voege, dat het invoerrecht van witte suiker op 14 kronen per 100 K.G. zal gebracht worden en de verbruikselasting zoowel van eigen als van vreemde suiker in 1908-1910 5 kronen zal bedragen, in 1911 154 en in. 1gr2 16 kronen per too K.G. suiker van iedere descriptie. Deze bepaling is nog steeds in strijd met de voorschriften van de Brusselsche Conventie, waartoe dit rijk reeds van den aanvang af was toegetreden, maar daar Zweden nog geen suiker uitvoert, behoeft deze regeling niet veranderd te worden. Zweden kan dus geen suiker aar buiten uitvoeren en om die reden heeft dan ook de Zweedsche suikermaatschappij, om prijsdaling door overproductie te voorkomen, voor den oogst 1911-12 de met beetwortelen beplante oppervlakte met 20 pCt. ingekrompen, zoodat in het A volgende jaar de consumptie de productie wel aanmerkelijk zal Ïvertreffen. De volgende tabel geeft de suikerproductie, de consumptie °n het aantal suikerfabrieken van Zweden aan: 1883/84 1884/85 1885/86 1886/87 1887/88 1888/89 1889/90 1890/91 1891/92 1892/93 1893/94 1894/95 1895/96 1896/97 1897/98 1898/99 1899/00 1900/01 1907/02 1902/03 1903/04 1904/05 1905/06 1906/07 1907/08 1908/09 1900/10 Jaar Aantal Productie * fabrieken. in tonnen. 2.953 4-299 3.919 3.807 9.176 8.881 4.625 20.631 26.842 29.920 43.167 72.890 57.512 105.556 88.935 59.316 80.811 114.734 125.948 72.444 107.199 84.038 21.404 162.396 111,446 136.694 126.272 3 7 eb Q 9 OQ 0 0 ( 0 0 20 21 2] Rendement op 100 beetw. 7.81 9.II 9.06 10.30 10.98 r0,3I 10,69 9:45 10.32 0.78 10.80 11.60 11.75 11.86 12,42 12,33 12.99 13.09 13.94 14.53 14.33 15,01 14.72 15.78 14.45 15.04 [4.07 Consumptie in tonnen. 72.298 72.164 91.313 86.046 90.853 97.506 100.999 106.005 107.689 110.824 108.530 118.494 127.276 128.819 127.555 131.185 RUMENIE. Ten einde in Rumenië eene beetwortelsuikerindustrie te vestigen, werd er in het jaar 1873 eene wet aangenomen, die gelurende zo jaren vrijdom van alle rijks en plaatselijke belas-‘ingen waarborgt aan op te richten beetwortelsuikerfabrieken en ook de voor hun opbouw en onderhoud benoodigde machinerieën vrijdom van invoerrecht belooft. Naar aanleiding van deze zeer gunstige bepalingen werden er twee fabrieken opgericht en wel een in 1874 en een in 1878, maar veel resultaat had de hier bedoelde aanmoediging evenwel niet. Daarom werd in 1882 besloten gedurende 15 jaren van regeeringswege een premie van 16 centimes te betalen voor iedere 100 K.G. in het and geproduceerde suiker, en toen deze premie in 1896 weder voor 15 jaren werd verlengd, was de bedrijfszekerheid zoo groot veworden, dat er twee fabrieken bij werden gebouwd, zoodat het aantal ondernemingen in 1897 tot 4 steeg. In datzelfde jaar werd er op invoer van buitenlandsche suiker sen recht van 35 centimes gelegd, zoodat de binnenlandsche >roducent de aanzienlijke bescherming van 35 + 16 = 51 cenimes per K.G. suiker genoot, die in het binnenland werd geconsumeerd. In 1898 hief de Regeermg echter een accijns op de binnenlandsche suiker van 15 centimes, die dus het voordeel tot 36 centimes teruggebracht, en in 1899 werd deze tot 30 centimes verhoogd, waardoor het voordeelige. verschil wederom daalde, maar aangezien terzelfder tijd bepaald werd, dat de premie op de geproduceerde suiker à 16 centimes tot het jaar 1914 zou worden verlengd, achtte men den toestand voor de suikerfabrieken zoo gunstig, dat er onmiddellijk nog twee werden bijgebouwd, waardoor er toen 6 in werking waren. Het 47 gevolg van deze vermeerdering was al zeer spoedig, dat de productie van Rumeensche suiker de zeer geringe en niet voor sterke uitbreiding vatbare consumptie overtrof en er suiker uitgevoerd werd. Dit kon des te gemakkelijker geschieden, doordat de regeeringspremie à 16 centimes per K.G. voor alle geproduceerde suiker werd gegeven, dus ook voor die hoeveelaeid, die uitgevoerd werd. De eenige, die bij deze regeling te kort kwam, was de schatkist, die vooreerst al veel nadeel had geleden doordat er in plaats van de veel invoerrecht betalende ingevoerde suiker nu uitsluitend met een lageren accijns belaste oinnenlandsche suiker werd geconsumeerd, en die bovendien 10g een premie van 16 centimes ontving, terwijl de ingevoerde natuurlijk geen premie had ontvangen. in het jaar 1gor-02 betaalde Rumenië frs. 2.622.173 premie op binnenslands geconsumeerde suiker en frs. 712.970 premie op uitgevoerde of ruim ‘Ts. 3 millioen in het geheel. Volgens de bepalingen moest de premie op de productie doorgaan, maar men vond het er op zen uitvoerrecht van 16 centimes per K.G. op uitgevoerd wordende suiker te leggen, zoodat de premie op deze hoeveelheid in de schatkist bleef en de Rumeensche suikeruitvoer onmiddellijk ophield. Deze tegenslag had het sluiten van een van de 6 fabrieken tengevolge en de andere werkten door en contingenteerden de productie en de verdeeling onder elkander, waardoor productie en consumptie met elkander in overeenstemming zijn gebracht en er nagenoeg geen in- noch uitvoer van suiker meer voorkomt. De Rumeensche suikerproductie was in de verschillende jaren 1806 als volgt in tonnen: 14 1896/96. 1897/98 1898/99. 1899/00. [900/0r. 1901/02. .. 1902/03. . 1.709 222 ee 8.353 (8.721 25.869 'C,OIT 1903/04 1904/05 1905/06 1906/07. 1907/08. 1908/09. 1009/10. 25.093 19.410 28.585 26.400 16.350 24.900 20.666 INHOUD. BLZ, VOORWOORD . . i. FRANKRIJK. [I. DUITSCHLAND III. RUSLAND . IV. OOSTENKIJK- HONGARIJE V. NEDERLAND . VI. BELGIË . VIL SPANJE VIII. ITALIË IX. ZWEDEN X. RUMENIË a 3% 55 67 78 84 20 93 nt 7] / - J