t17

Eene methode tot verveelvoudiging in den eigenlijken zin werd de
‘otografie eerst na de uitvinding van NIÈPCE, toen zij zich splitste in een
1egatièf- en een positief-proces. Daardoor ook kreeg zij eerst het karak-‘er,
 eigen aan alle grafische procédés. Immers, eerst wordt van het te
reproduceeren voorwerp door de fotografische opname een negatief vervaardigd
 en daarvan worden dan talrijke, het voorwerp nauwkeurig
weergevende positieven verkregen.
Bij deze zuiver fotogralische methode van verveelvoudiging is echter
het gebruik van kostbare materialen noodig, terwijl de verschillende
zehandelingen veel tijd kosten. Voor massaproductie leent zij zich. dan
sok niet, Voor dit doel wordt de fotografie veel meer gebruikt als hulp:
factor van een groot aantal op dit oogenblik de belangrijkste rol spelende
grafische procédés.
De fotografie wordt op uitgebreide schaal toegepast als hulpmiddel tot
het verkrijgen van drukvormen van den meest uiteenloopenden aard. Aan
aar in de eerste plaats dankt de druktechniek op het gebied der illustratie
de snelle en groote vlucht. welke zij in de laatste tientallen van jaren
zenomen heeft.
De fotografie wordt zoowel toegepast op procédés, die tot den boekdruk
sehooren, als op zoodanige, welke tot den steendruk moeten gerekend
worden, terwijl ook voor den plaatdruk van de fotografie gebruik wordt
gemaakt. Voor den lichtdruk is zij een onontbeerlijk element.
De dienst, dien de fotografie op 'chemigrafisch gebied aan den boekdruk
bewijst, bestaat in het overbrengen op koper of zink van de afbeelding,
aetzij direct of door middel van overdruk. Men noemt deze methode van
lustratie: de. fotochemigrafie. Evenals de chemigrafie laat echter de
'otochemigrafie zich alleen toepassen op afbeeldingen, die uit enkel punten
 of lijnen bestaan; van afbeeldingen met Z.g. halftinten, in elkaar
vloeiende schaduwen, zooals gewasschen teekeningen, fotografieën, schilderijen,
 enz. kan men reproducties voor de boekdrukpers verkrijgen door
middel van de autotypie. Daarbij wordt van eene zeer vernuftige vinding
gebruik gemaakt, n.l. van een zoogenaamd raster, bestaande uit twee
zlazen platen op elke waarvan zeer fijne evenwijdige lijnen zijn aangebracht,
 welke platen zóó tegen elkaar gelegd zijn, dat de lijnen elkaar
kruisen en zeer kleine ruitjes vormen. Dat raster wordt bij het fotografeeren
 voor de gevoelige plaat gesteld, en dus neemt die plaat slechts
op wat door de ruitjes wordt doorgelaten, terwijl de lijnen van het raster
schaduwen vormen. Zoodoende ontstaat een beeld, bestaande uit eene
aaneenschakeling van punten, die kleiner zijn naarmate het licht sterker
was en dus de schaduwen der rasterlijnen geringer. Aldus komen ook de
balftinten tot haar recht en nadat het beeld op zink overgebracht en
geëtst is, is het geschikt om als boekdrukvorm gebruikt te worden
Hoewel deze methode enkele voorloopsters gehad heeft, dateert de uitzindins
 der eigenlijke autotypie toch eerst van 1881, toen zij door GEORG