Ji)

1820, toen de Engelschman Hearn de kunst uitvond om ijzer door decarboniseeren,
 d: i. door het de aanwezige koolstof te ontnemen, weeker en
daardoor beter bewerkbaar te maken, en omgekeerd na het voltooien dezer
bewerking weder te carboniseeren en er het vroegere koolstofgehalte en
bijgevolg de vroegere hardheid aan terug te geven. Door deze chemische
bewerking op de platen toe te passen werden zij voor buitengewoon fijn
werk geschikt en konden er duizende afdrukken méér van gemaakt
worden dan van eene koperen plaat. In staalplaten wordt meestal geëtst
en daarbij ook wel de graveerstift gebruikt, hoewel in de laatste jaren,
behalve voor stempels, hoofdzakelijk voor de plaatdrukgravures koperen
platen gebruikt worden, die dan vóór den druk galvanisch worden verstaald
 om het uithoudingsvermogen. bij het drukken te vermeerderen.
Het drukken van koper- en staalplaten geschiedt op dezelfde wijze, op
eene eenvoudige houten of ijzeren plaatdrukpers. Het opbrengen van
inkt in de lijnen der plaat kan niet anders dan zeer zorgvuldig met de
hand geschieden. In de latere jaren zijn er ook zoogenaamde plaatdruksnelpersen
 in gebruik gekomen, die door het mechanische opbrengen van
den drukinkt, het snellere drukklaarmaken van de platen en het regelmatige
 automatische afperssysteem eene quantitatief hoogere productie
veroorlooven. Echter vereischt de bediening van zulk eene pers meerdere
personen en staat het productievermogen toch nog ver bij dat der boeken
 steendrukpersen ten achter.
De etskunst, hoewel ook ten deele bij de kopergravure toepassing vindende,
 is eene op zich zelf staande kunst, omdat zij niet speciaal door
vaklieden wordt uitgeoefend maar door beoefenaren der schilderkunst.
De reden hiervan is, dat de techniek van het etsen geen groote eischen
stelt, doch het meer aankomt op de bekwaamheid in het voeren van de
‘eekenstift. Ten onzent hebben kunstenaars als REMBRANDT, VAN DIJCK,
Israëns, Mauve, Bauer, Wirsen tal van origineele etsen gemaakt.
Ook voor reproductie van schilderijen vindt de etskunst in Nederland
vele beoefenaren.
Voor etsen worden koperen of zinken platen ter dikte van Î4 à 2 m.M.
gebruikt. Op de met zwarten etsgrond bedekte plaat wordt door den artist
de teekening gemaakt met eene etsnaald, eene ronde, puntig toeloopende
stalen stift, in den vorm van een potlood. Waar door de etsnaald de etsgrond
 wordt weggenomen, komt de kleur van het koper of van het zink
voor den dag, zoodat de teekening zich in roode of witte lijnen op zwarten
srond vertoont. De plaat wordt in een bad van verdund salpeterzuur
gelegd, het zuur tast het koper of zink in de geteekende lijnen aan en
bijt aldus de teekening in de plaat, terwijl de met etsgrond bedekte
plaatsen onaangetast blijven. Na de eerste etsing wordt de plaat afgespoeld
en de voldoende ingebeten plaatsen met dekvernis afgedekt, opdat zij
niet van de verdere behandeling te lijden zullen hebben: daarna gaat men