zich ook in Mantsjoerije — het centrum der teelt — zeer snel eene belangrijke
 soja-industrie ontwikkeld; de eene fabriek na de andere verrijst er,
die zich met de bereiding der soja-olie bezighoudt; veekoeken worden
daar bijna niet gemaakt; heb residu wordt als meststof verkocht en hoofd
zakelijk naar Japan uitgevoerd.
Het succes van de sojaboonen in Europa heeft er reeds toe geleid, dat
men ook pogingen heeft gedaan om de sojaplant in dit werelddeel te
telen. In Zuid-Duitschland gelukte dit niet, in Hongarije waren de resultaten
 beter. De tropische en subtropische landen schijnen evenwel het
meest geschikt te zijn voor deze cultuur. In de Kaapkolonie, Natal, Oost:
Afrika, West-Afrika en Gambia worden thans proeven met deze cultuur
genomen. Ook in: Britsch-Indië is men daarmede reeds begonnen.
In ons land zijn in de laatste jaren ook belangrijke hoeveelheden sojaboonen
 ingevoerd, zulks in verband met de vraag naar soja-olie ten
behoeve der zeep-industrie (zie ook in dit hoofdstuk het artikel „Zeep’’) en
naar sojakoeken voor veevoeder, daar deze een zeer goedkoop krachtvoeder
 vormen en bij het daarmede gevoede vee eene hooge melkopbrengst
geven. Cijfers omtrent den invoer staan nog niet ter beschikking.
In Groot-Britannië worden reeds biscuits van sojameel vervaardigd en
maakt men ook bruinbrood 1it4 een mengsel van sojameel en tarwemeel

Een belangrijk handelsartikel vormt ook de copra, de gedroogde en in
stukken gebroken. kern der vrucht van den cocos- of klapperpalm, die
tegenwoordig overal tusschen de keerkringen wordt gevonden, vooral in
de nabijheid der zee. Op groote schaal wordt deze palm gekweekt voor
len uitvoer van copra naar Europa op Ceylon en in Britsch-Indië,
vooral langs de kust van Malabar. Ook in onze Koloniën. is de uitvoer
naar Europa van snel toenemende beteekenis. Duizend noten geven
ongeveer 250 Kg. copra, waaruit de zoowel voor technische doeleinden
als voor spijsolie dienende cocosolie wordt bereid.
Reeds omstreeks 1875 heeft de handel in dit artikel zich te Amsterdam
eene plaats verworven, maar hij heeft toch lange jaren verre achter:
gestaan bij dien van Rotterdam (invoer in 1886 te Amsterdam 306.000 Kg.,
te Rotterdam 2.231.000 Kg.). Amsterdam evenwel ging snel vooruit en
in 1889 overtrof Amsterdam’s invoer dien van Rotterdam (resp
2.259.000 Kg. en 1.675.000 Kg.). In 1904 kreeg de copramarkt te
Amsterdam eene groote uitbreiding, zoodat de omzet op 80.000 ton werd
geschat, tegen 22.900 ton in 1903; juiste statistische gegevens mist men
echter. De verdere ontwikkeling van den coprahandel te Amsterdam
tot op onzen tijd is dan ook moeilijk na te gaan. In 1905 verklaarde
het Jaarverslag der Kamer van Koophandel en Fabrieken te Amsterdam,
dat niet bij benadering viel te zeggen, hoe groot het bedrag was, dat op
de markt dier stad werd omgezet en evenmin viel de aanvoer op te geven.
Vele partijen worden z.g. „zeilende’’ verkocht en naar optiehavens gedirt.