343

handelend, wezen meestal als arbiter hun expediteur of factor aan. In
plaats van rechter waren beiden bovenal verdediger van de belangen
„unner cliënten; de derde scheidsrechter bad dus eigenlijk de beslissing
in handen en vandaar dan ook een voortdurende strijd over de keus van
dezen.
De groote grieven van den Duitschen importhandel betroffen echter nog
ninder deze regeling van arbitrage dan wel de knoeierijen, die er bij plaats
vonden. Zoo schroomden de controleurs soms niet, alvorens tot verzegeling
over te gaan van de aan boord genomen monsters, deze te reinigen, te
drogen, ja zelis met graan van beter kwaliteit te vermengen of het verzegelde
 koopmonster bij opening door toevoeging van waardeloos afval
n hoedanigheid te doen verminderen, zoodat de mede-arbiters zich geen
juist beeld konden vormen omtrent het eigenlijke verschil tusschen
gekochte en geleverde waar, en den kooper derhalve zijn eisch tot vergoeding
 ontzegd werd.

Eet was dan ook van de zijde van den Duitschen importhandel, dat, in
samenwerking met Nederlandsche importeurs, die evenzeer te lijden
hadden onder de onbetrouwbare gedragingen der controleurs van de Russische
 en Roemeensche exporteurs, steeds krachtiger pogingen werden
gedaan om den graanhandel onafhankelijk te maken van een scheidsgerecht,
 zooals dit tot dusverre werd samengesteld, en wel door het te vervangen
 door de instelling van geheel onpartijdige scheidsgerechten in
senige van de voornaamste centra van den graanhandel in Duitschiand
en Nederland. Voorts wenschte men invoering van eene model-overeenxomst
 in de Duitsche taal, eene betere regeling van de wijze van verzegeling
 der monsters, welke meer waarborg zou opleveren tegen het gevaar
van knoeierij en vervanging van de vaststelling van het natuurgewicht
„an boord van de schepen door eene officieele, automatische, aan elke kunstnatige
 beïnvloeding onttrokken weging aan den wal op de één- ol op
de twintigliterschaal, waardoor men op dit belangrijke punt niet meer
an toeval of willekeur zou afhangen.
Het eerst is het voorstel tot invoering van een algemeen Duitsch koopsontract
 met eigen arbitrage gedaan door GOLDSCHMIDT, een graanhandelaar
 uit Dortmund, die in 1892 kwam met eene ontwerp-overeenkomst.
 Aan de bespreking van dit ontwerp op 21 Februari 1895 namen
“eeds een tiental der meest beteekenende graanimporteurs uit West-‘alen
 en de Rijnprovincie deel. Een jaar later (16 J anuari 1896) werd
een gewijzigd ontwerp tot koop van overzeesch graan, in welk ontwerp
ook voor de arbitrage vaste regelen gesteld waren, ter beoordeeling
 gezonden aan een aantal belanghebbenden, en op 6 Februari 1896
werd te Dortmund de eindredactie vastgesteld. In Mei van hetzelfde jaar
zonden de beursbesturen. van Dortmund en Duisburg het uitgewerkte
.ontract aan de gezamenlijke Duitsche graanbeurzen ter beoordeeling toe.

Ontstaan en
geschiedenis
van het
Duitsch-Neder
ndsche
Graan-Contract.
