849

sneequaliteit verkocht, strikt genomen niet meer dan 3 pCt. vreemde
bestanddeelen zou mogen bevatten. do-h dat nog 3 pCt. extra toeluatbaar
 zouden zijn, voor zoover deze uitsluitend uit tarwe, rogge en haver
(behalve wilde haver) zouden bestaan. Men ging dus niet zóó ver, als
het oorspronkelijke Duitsche voorstel beoogde. Tevens werd besloten voor
voedergerst een afzonderlijk formulier op te stellen.
Nauwelijks was het gewijzigd contract in werking getreden, of van
Russische zijde werd geprotesteerd tegen de verschillende toepassing, die
door de Duitsche analyse-bureau’s aan de bewuste gerst-clausule werd
gegeven. Terwijl toch het „Botanische Sfaatslaboratorium’’ te Hamburg
en de landbouwproefstations in Duitschland in aansluiting met het
Zwitsersche Zaadcontrôlestation te Zürich alle in eene partij gerst gewoonlijk
 voorkomende wilde haver als een vreemd bestanddeel beschouwden,
 werd te Berlijn de analyse zóó uitgevoerd, dat men alléén
lie haverkorrels, welke op zeer in het oog vallende wijze de kenmerken
van „wilde’’ vertoonden — de z.g. „haver met een baard’’ — als zoodanig
beschouwde en vele andere, in strijd met de botanisch juistere opvatting,
tot de cultuurhaver rekende. Bij Zuid-Russische graanfirma’s vond deze
opvatting volle instemming en de tegenovergestelde heftige bestrijding,
doch de Duitsche importeurs achtten de op eene niet juiste onderscheiding
berustende gelijkstelling van een deel der wilde haver met cultuur-haver
nadeelig voor hunne belangen en in striid met de duidelijke bepaling van
het nieuwe contract.
De te Rotterdam uitgeoefende analyse kwam practisch neer op de
Berlijnsche, doch daardoor, gelijk uit het vorenstaande begrijpelijk wordt,
geraakte men in botsing met de importeurs, die veel méér haver als
„wilde’’ wenschten uit te sluiten. En aangezien het voor den nietbotanicus
 uiterst moeilijk was in een aantal gevallen precies te bepalen,
of men al dan niet met wilde haver te doen had, besloot het „Comité van
Graanhandelaren’’ eindelijk er toe over te gaan om de analyses ook hier te
doen geschieden door een officieel lichaam en wel door het „Rijksproefstation
 voor Zaadcontrôle”’ te Wageningen. Gedurende korten tijd belastte
deze instelling zich dan ook met die taak. In het geheel werden 37 monsters
gerst geanalyseerd, waarbij het onderzoek niet alleen op streng wetenschappelijke
 wijze geschiedde, doch tevens de uitspraak werd gebaseerd
op den inhoud van het contract.
Het bleek daarbij, dat het Nederlandsche Rijksproefstation voor Zaadcontrôle
 zich aansloot bij de meening van het Botanische Staatslaboraborium
 te Hamburg, volgens welke, zooals gezegd, alle wilde haver, dus
ook die, welke voor den practicus eigenlijk niet van cultuurhaver te onderscheiden
 was, onder de vreemde bestanddeelen moest gerekend worden,
wier maximum slechts 3 pCt. mocht bedragen. Intusschen sprak het
Nederlandsche Rijksproefstation tevens de overtuiging uit, dat eene wijziging
 in het contract te billijken zoude zijn, daar toch de wilde haver