Jl

wel niet te Berlijn, doch op voorstel van Russische zijde te St.-Petersburg.

Trots uiterst langdurige beraadslagingen en verschillende bemiddelingsvoorstellen
 is men daar echter niet tot overeenstemming kunnen komen.
In eene vergadering van 28 October 1910 had de z.g. graancommissie
van den „Deutscher Handelstag”’ een voorstel uitgewerkt, volgens hetwelk
op doorsneekwaliteit of monster verkochte tarwe niet meer dan 2 pCt.
bijmenging zou mogen bevatten, tenzij uitdrukkelijk op hooger bijmenging
gecontracteerd was. De vreemde bestanddeelen, tenzij anders was overeengekomen,
 zouden, ingeval zij 1 pCt. niet overschreden, voor 4 pCt. uit
rogge en gerst of alleen gerst mogen bestaan, en voor + pCt. uit andere
bestanddeelen. Bevatte de tarwe 2 pCt. vreemde bestanddeelen, dan
mocht 14 pCt. hiervan rogge en gerst of alleen gerst zijn. Bij 3 pCt.
en 4 pCt. was het maximum der toelaatbare niet uit rogge of gerst bestaande
 bijmenging 1 pCt.; bij ò pCt. tot 7 pCt. bijmenging werd het ééne
pCt. verhoogd tot 2 pCt. ; bij 8 pCt. tot 10 pCt. stegen de 2 pCt. tot 3 pCt. ;
de overige procenten bijmenging zouden slechts rogge of (en) gerst mogen
zijn. Werd tarwe zonder bijmengingsclausule verkocht, dan traden de
bepalingen betreffende het scheidsgerecht buiten werking.
Van Russische zijde werd verklaard, dat men alleen dan met het
voorstel der commissie uit den „Deutscher Handelstag’’ zou kunnen meegaan,
 indien tevens bepaald werd, dat niet slechts de kooper recht op
schadeloosstelling had, zoo de geleverde tarwe méér vreemde bestanddeelen
 bevatte dan volgens koopcontract toegestaan was, doch dat eveneens
 de verkooper eene vergoeding zou ontvangen, zoo in de geleverde
tarwe minder vreemde bestanddeelen aanwezig waren dan het contract
toeliet, West-Duitschers, vooral de Mannheimers, achtten evenwel dit
Russische tegenvoorstel onaannemelijk. Een importeur verkocht immers
eene lading vaak aan 30 tot 40 aÎnemers, en bij een zoo groot aantal
afnemers was het, oordeelden zij, onmogelijk de wegens levering van
hetere kwaliteit verschuldigde vergoeding te innen.
Gelet echter op het feit, dat door invoeging der bijmengingselausule
heb risico van den verkooper toenam, meenden de Russen hun voorstel,
om bij levering van betere kwaliteit dan volgens contract noodzakelijk
was den verkooper eene vergoeding uit te keeren, te moeten bhandhaven.
 Nadat ook van Duitsche zijde op de billijkheid van dit standpunt
gewezen was, werd aan eene commissie opgedragen een bemiddelingsvoorstel
 te ontwerpen. Het eerste voorstel der commissie werd verworpen,
 een tweede, zangevend de uiterste concessies, waartoe elk der beide
partijen bereid was, verwierf in de commissie zelf eene groote meerderheid
van stemmen, en met reden mocht verwacht worden, dat ook de algemeene
 vergadering het goedkeuren zou.
Volgens dit voorstel zou Russische tarwe slechts verkocht mogen
worden onder garantie van een bij elken koop afzonderlijk overeen te

)