553

Kon men dus omtrent het belangrijkste punt ter conferentie niet tot
overeenstemming komen, toch waren de besprekingen niet ten eenenmale
nutteloos; immers van het principe van verkoop van tarwe met garantie
bleek de groote meerderheid der vergadering voorstandster te zijn.

Met het Duitsch-Nederlandsch contract van 1909 is uit den internationalen
 graanhandel een oud-Hollandsch overblijfsel verdwenen, eene
herinnering uit de 16e, 17e en 18e eeuw, toen de kooplieden en zeevaarders
 onzer Republiek den wereldgraanhandel vrijwel geheel in handen
hadden en hunne gebruiken en voorschriften geldend waren voor het
internationaal verkeer. Vooral voor den handel met de Oostzee gold nog
tot 1908 de zoogenaamde ‚Amsterdamsche schaal’’ voor de bepaling van
het natuurgewicht, waarop, verkocht werd en waarnaar moest worden
geleverd en dat uitgedrukt werd in oude Amsterdamsche ponden per zak
(eene oud-Hollandsche maat van 83.44 [,).
In den loop der tijden waren echter in de verschillende Oostzeehavens
onderling en van het Amsterdamsche gewicht eenigszins afwijkende opvattingen
 en toepassingen der schaal ontstaan, zoodat men de Koningsberger,
 de Danziger en de oude Hamburgerschaal onderscheidde. Hierdoor
 ontstond bij het afwikkelen van zaken voortdurend onzekerheid
omtrent de juiste toepassing en herleiding, weshalve men in 1909 te
Berlijn besloot, met volle instemming der Nederlandsche vertegenwoordigers,
 het verdere gebruik van de „Amsterdamsche schaal’ onmogelijk
te maken door in de contracten het voorschrift op te nemen, dat de
bepalingen van het Duitsch-Nederlandsch contract buiten werking treden
— waardoor arbitrage dus onmogelijk wordt — wanneer eene zaak is
afgesloten volgens Amsterdamsche schaal.
In Duitsche Oostzeeplaatsen is echter de gewoonte, om volgens oud-Hollandsch
 poolgewicht te verkoopen, nog zoo sterk ingeburgerd, dat,
toen in 1910 de door de „Kaiserliche Normal-Aichungskommission’’ uitgegeven
 tabellen niet meer de tabellen bevatten voor de Hollandsche
schalen, van verschillende zijden bij de bevoegde antoriteiten voorstellen
zijn ingekomen deze weder op te nemen. De ‚Verein der Berliner Getreide-
 und Produktenhändler’’ heeft zich daarop tot de Regeering
gewend en onder verwijzing naar de desbetreffende bepalingen in het
Duitsch-Nederlandsch graancontrach op niet inwilliging der verzoeken
aangedrongen.

Duitschland’s streven om op het voetspoor van Engeland zich een stel
eigen contracten te scheppen, heeft ook tot pogingen geleid om te komen
tot invoering van model-overeenkomsten met exporteurs van Noord-Amerikaansch,
 later ook met die van Argentijnsch graan.
Bepaaldelijk voor Noord-Amerika gold hierbij de overweging, dat men
op deze wijze een einde zou kunnen maken aan bepaalde misstanden, die

Afschafing van
verkoop van
graan volgens
Amsterdamsche
 schaal.

Ontwerp voor
een graancontract
 met
de Vereenigde
Staten van
Noord-Amerika
 en
Argentinië.