655

den boycott weer opgeheven; de „Bond van Nederlandsche Graan- en
Zaadimporteurs”’ houdt dien evenwel met onverminderde gestrengheid
gehandhaafd.

Evenmin hebben de pogingen, om voor graan uit Argentinië een
Duitsch-Nederlandsch contract in te voeren, tot welslagen geleid. Zelis
kan men zeggen, dat het hier bij eene eerste poging gebleven is. Eene
hoofdreden is wel, dat men over de exporteurs van Argentijnsch graan
eigenlijk heel weinig te klagen had. De graanhandel met Argentinië
behoort tot de soliedste op de wereldmarkt en is nagenoeg geheel in
handen van slechts eenige weinige, oude, krachtige firma’s. De eenige
klacht van beteekenis, die men had, was deze, dat de verkoopers, gebruik
makend van de bepaling in de Londensche koopcontracten, dat het
geoorloofd is 5 pCt. van het verkochte kwantum meer of minder af te
laden, ò pCt. minder verscheepten, als het graan duur en 5 pCt. meer,
als het goedkoop was. Op deze wijze beschikten zij dus over een kwantum
 van 10 pCt., om mee te kunnen speculeeren. Eene bepaling, dat de
verrekening van het meer of minder geleverde zou plaats hebben tegen
den marktprijs in de haven van aankomst op den laatsten dag der lossing,
zou het bezwaar, dat de koopers hadden tegen de bedoelde practijk der
verkoopers, kunnen ondervangen, en op eene door den „Deutscher Handelstag’’
 in Januari 1908 belegde conferentie, waar een door de „Verein Berliner
 Getreide- und Produktenhändler’’ opgesteld ontwerp voor een
Duitsch-Nederlandsch contract voor graan van La Plata behandeld werd,
werd dan ook besloten, dat in de toekomstige koopcontracten van Argentijnsch
 graan deze bepaling zou opgenomen worden. Evenals de
Noord-Amerikaansche hebben echter ook de Argentijnsche verschepers
geweigerd een Duitsch-Nederlandsch contract te aanvaarden.

Een termijnhandel, zooals die voor koffie en suiker bestaat, kent men
ten onzent voor graan in werkelijkheid niet. Wel heeft éen dergelijke
termijnhandel — in 1859 opgericht — gedurende jaren te Amsterdam
bestaan en toen veel tot verlevendiging van zaken in de hoofdstad bijgedragen,
 doch, hoewel officieel nog niet opgeheven, deden verschillende oorzaken
 allengs een dusdanig verval intreden, dat eigenlijk in het geheel
geen termijnzaken in graan meer gedaan worden.
Eene eerste reden van verval was deze, dat rogge, het artikel, waarin
hoofdzakelijk de termijnhandel gedreven erd, steeds minder als volksvoedsel
 in aanmerking kwam, terwijl de tarwe, die de plaats van rogge
innam, een minder geschikt termijnartikel was, doordien er zooveel meer
soorten van bestaan, en de eischen, door de verschillende meelfabrieken
gesteld, sterk van elkaar afweken, zoodat in elke soort niet die groote
hoeveelheden konden omgezet worden, als noodig zijn om een termijnf
handel er in te doen bloeien. De roggenrijzen, welke in vergelijking met

Termijnhandel