715

West-Indische Compagnie, dat ook de voornaamste oorzaak is geweest
an den ondergang der macht van Nederland in West-Indië in het einde
ler 18° eeuw.
Het hier volgend overzicht van de suikerproduetie der West-Indische
bezittingen van de verschillende Europeesche mogendheden in de laatste
helft der 18e eeuw toont aan, hoezeer de Nederlandsche koloniën daarbij
zijn ten achter gebleven. Deze productie toch bedroeg volgens aan verschillende
 schrijvers ontleende gegevens :
Gezamenlijke Fransche koloniën (1788) . . 188.350.000 ponden.
” Engelsche (van 1781—1785
gemiddeld jaarlijks) « - -
Deensche koloniën (1768) .
Cuba (1790) . . .
Brazilië (1796) . -
Hollandsche koloniën (1785) .

{n de 19e eeuw kwam hierin geen verbetering; Suriname, dat in de
18e eeuw een belangrijke steun was geweest voor den suikerhandel van
Nederland, met name van Amsterdam, zag zich thans op dat gebied
verre overschaduwd door Java. Vooral na de opheffing der slavernij in
1863 werd de suikerindustrie er sterk ingekrompen, en ook in de latere
jaren is zij blijven achteruitgaan. In 1892 waren in Suriname nog
14 suikerplantages (met eene oppervlakte van 1.603 H.A. waarvan geoogst
werd), in 1902 6 (met 2.048 H.A.) en in 1909 5 (welke oogsiten van eene
uitgestrektheid van 2.192 H.A).
De suikerproductie bedroeg in 1890 8.112.800 Kg. in 1895
10.283.890 Kg, in 1900 13.050.389 Ke. in 1905 10.790.092 Kg. en in
1909 10.931.900 Kg.
Uit deze cijfers blijkt, dat in de laatste jaren eene concentratie der
„edrijven en eenige uitbreiding der cultuur hebben plaats gehad, gepaard
an eene vermeerdering der productie.
Intusschen heeft de tegenwoordige suikerproductie van Suriname en
van de Nederlandsche koloniën in West-Indië in het olgemeen geen
veteekenis meer voor de wereldmarkt.

et door het vinden van den zeeweg naar Indië in 1498 ontstane
„andelsverkeer tusschen de landen van het Oosten en Europa was ook
wat de suiker betreft van groote beteekenis. In de plaats van het karavanenverkeer
 met de Syrische en Levantijnsche havens, vanwaar de
2angevoerde producten weer naar Europa gebracht werden, zooals reeds
op blz. 713 gezegd vooral over Venetië, trad het handelsverkeer over zee
‚p Indië en de andere landen van het Oosten.
Langzamerhand ging toen in Aziatisch Turkije, Egypte en het verdere
Noord-Afrika en ook in Zuid-Europa de suikercultuur achteruit.