724

recht op suiker, dat echter bij de Wet van 1 Februari 1898 (Staatsblad
nó. 45) afgeschaft werd.
De fabrieken worden. namens de eigenaren (tegenwoordig bijna zonder
uitzondering naamlooze vennootschappen, in Nederland of Nederlandsch-Indië
 gevestigd) beheerd door administrateurs, die een meestal uitgebreiden
staf van Europeesch personeel onder zich hebben.
De suikerfabrikanten. hebben gedurende en na de afschaffing van de
dwangeultuur zich vereenigd in gewestelijke vereenigingen, die in 1895
zich grootendeels hebben opgelost in het Algemeen Syndicaat van Suikerfabrikanten
 op Java, een lichaam, dat niets heeft van de Amerikaansche
instellingen van dien aard of naam, maar slechts bedoelt hef optreden
voor de belangen van cultuur en industrie, waar zij bedreigd worden. Het
Syndicaat, dat gevestigd is te Soerabaja, heeft in Nederland eene permanente
 vertegenwoordiging te ’s-Gravenhage.
De hier volgende tabel geeft een overzicht van de ontwikkeling der
suikercultuur en -industrie op Java en Madoera sinds de totstandkoming
der Suikerwet in 1870, terwijl de tabel op blz. 725 nog eenige verdere
gegevens daaromtrent en over een grooter aantal jaren bevat.
OVERZICHT VAN HET AANTAL SUIKERONDERNEMINGEN EN VAN DE
OPPERVLAKTE IN BOUWS VAN DEN RIETAANPLANT,
(Ontleend aan particuliere gegevens.)

Oogstjaren.

1870
1875
1880
1385
1890
1895
1900
1905
1906
1907
1908
1909
1970

Aantal | Oppervlakte in
ondernemingen. bouws.

195
221
223
215
21
209
195
‘22
es

54.176
57.036
64.049
16.684
74.205
108.635
127.916
148.514
156.066
159.950
165.686
174.673
176.940

=f

On

Naast de suikerculbuur op de gronden der door Europeanen gedreven
auikerfabrieken op Java, bestaat in geheel Nederlandsch-Indië nog eene
tamelijk uitgebreide inlandsche cultuur van suikerriet. Zoowel op Java
als in de Buitenbezittingen wordt op woonerven, onbewaterbare gronden
en ook op sawah’s suikerriet geteeld, hetzij om het als zoodanig te
kauwen en uit te zuigen, hetzij om er stroop of suiker voor eisen gebruik