751

25 jaren zich verdeelen in 2 perioden. In de eerste periode, van 1884/85
tot 1899/1900, dus in 15 jaren, heeft eene buitengewoon sterke stijging
van het aandeel van de bietsuiker in de totale productie plaats en. wel
van 50,9 pCt. in 1884/85 tot 64,6 pCt. of bijna $ in 1899/1900; daarmee
bereikt het percentage der bietsuiker zijn hoogste punt.’ In de tweede
periode toch, van 1899/1900 tot 1909/10, derhalve in 10 jaren, stijgt het
aandeel van de rietsuiker van 85,4 pCt. tot 54,7 pCt. Het aandeel der
bietsuiker neemt dus eerst in 15 jaren met 18,7 pCt. toe, daarna dat der
rietsuiker in 10 jaren met 19,3 pCt.
Deze merkwaardige cijfers toonen aan, op welk een belangrijk keerpunt
 de strijd tusschen riet- en bietsuiker bij het einde der 19° eeuw is
zekomen.

Het mag hier niet onvermeld blijven, dat de beetwortelsuikerindustrie,
al hebben de veredeling van de grondstof en de groote verbeteringen in
het technisch proces den snellen groei van dezen tak van nijverheid niet
weinig bevorderd, toch nooit die groote vlucht zou genomen hebben,
welke in de laatste 25 jaren is aanschouwd, wanneer zij niet bij. hare
concurrentie met de rietsuiker-industrie in de meeste productielanden.
direct of indirect was gesteund geworden. Niet alleen dankt zij in de
talrijke kleinere productielanden, als Spanje, Italië, Roemenië, Zweden,
enz. hare opkomst hoofdzakelijk aan de helpende hand van den Staat, aan
de premiën en andere begunstigingen, met welke de regeeringen dezer
landen haar op de been hebben geholpen, ook in de landen met eene oudere
suiker-nijverheid, Duitschland, Oostenrijk-Hongarije, Frankrijk, Rusland,
België en Nederland, de landen, waar de beetwortelsuiker-industrie haren
oorsprong vond, heeft zij tot voor korten tijd de beschermende hand van
den Staat over zich uitgestrekt gehad en kon zij onder ten deele zeer
bijzondere voorrechten de wereldmarkt veroveren, waarop de rietsuiker
onbeschermd en, op enkele weinige uitzonderingen na, zonder steun van
Staatswege, voor het behoud van hare plaats heeft moeten strijden.
Hier te lande genoot de beetwortelsuiker-industrie eene bedekte bescherming.
 Bij de wet van 2 Juni 1865 (Stbl. n°. 63) werd de binnenlandsche
 suiker met f 27.— per 100 Kg. witte broodsuiker belast. Als
grondslag voor den aanslag gold de hoeveelheid suiker in het sap aanwezig
 geacht. Bij uitslag van suiker uit de fabriek kreeg de fabrikant
afschrijving van belasting. De bedekte bescherming, welke deze wet
verleende, bestond hierin, dat de Íabrikant zoogenaamde „overponden”’
maakte, d.w.z. meer suiker uit het sap haalde dan waarvoor hij zangeslagen
 was. Naarmate de techniek van het bedrijf verbeterde werden
deze overponden uiteraard grooter, zoodat ten slotte de belastingwinst
der fabrieken zelfs 4% millioen gulden per jaar bedroeg.
In 1897 werd door de Suikerwet (wet van 29 Januari 1897, St&amp;l n9, 63)
met dit stelsel van bedekte premiën gebroken en naast den reeds bestaan-Suikernpolitiek.

