753

gewone invoerrecht te onderwerpen, waartoe de Vereenigde Staten van
Amerika reeds in 1890 waren overgegaan, doch waarvan de Britsche Regeering
 steeds afkeerig was geweest uit vrees voor verhooging der suikerprijzen.
 Had zij indertijd voornamelijk de belangen van de industrie der
suikerrafiinage en van den suikerhandel op het oog gehad, thans woog
bij haar ook het belang der rietsuiker voortbrengende koloniën, wier product
 de concurrentie met de gepremieerde bietsuiker niet kon volhouden.
Op 5 Maart 1902 kwam de Suikerconventie tot stand; met 1 September
1903 trad zij voor 5 jaren in werking. Aan de conferentie werd deelgenomen
 door Nederland, Duitschland, Oostenrijk Hongarije, Frankrijk,
Groot-Britannië en Ierland, Italië, België, Zweden, Spanje en Roemenië.
Behalve de beide laatstgenoemde landen traden alle landen, die deel genomen
 hadden aan de conferentie tot de Conventie toe. (Wet van 12
Januari 1903, Stbl. n°, 18, houdende goedkeuring van de overeenkomst
betreffende de suikerbelasting den ôen Maart 1902 te Brussel gesloten).
Later sloten zich nog aan Luxemburg, Zwitserland (onder bijzondere
voorwaarden) en Peru.
Het doel der Conventie was: 19. „gelijkheid te brengen in de onderlinge
mededinging van beetwortelsuiker en rietsuiker van verschillende herkomst’,
 20. „de toeneming van het suikerverbruik te bevorderen ”’.
Hare voornaamste bepaling was, dat in de toegetreden Staten de
premiën op suiker zouden worden afgeschaft.
Voorts zou bij invoer van gepremieerde suiker in die Staten, behalve het
gewone invoerrecht, een vereffenend recht worden geheven.
T'en einde te voorkomen, dat te hooge beschermende rechten het aanzijn
zouden geven aan kartellen tot buitensporige opdrijving der binnenlandsche
 suikerprijzen en daarentegen verlaging der uitvoerprijzen, werd bepaald,
 dat slechts een matig verschil zou mogen bestaan tusschen de
belasting op binnenlandsche en die op buitenlandsche suikers ; dit verschil
(toeslag of surtaxe) mocht niet hooger zijn den 6 rs. per 100 Kg. voor
geraffineerde en 5.50 rs. per 100 Kg. voor ongeraffineerde suiker. Overigens
 zouden de toegetreden Staten op elkanders suiker heb laagste invoerrecht
 toepassen.
Voorts werd ter voorkoming van misbruiken bepaald, dat de suiker
fabrieken zouden worden onderworpen aan een entrepôt-exercicestelsel,
waarbij toezicht kon worden gehouden op de ingeslagen grondstoffen en de
uitgeslagen hoeveelheid voortbrengselen. Te Brussel werd de zetel gevestigd
van eene bestendige internationale commissie, wier taak is, adviezen
uit te brengen, 0. m. over de vraag, tot welk bedrag vereffenende rechten
behoorden te worden geheven van suiker uit premie-verleenende Staten.
Eene bijzondere positie namen Italië en Zweden, als landen, die geen
suiker uitvoerden, in de Conventie in. Zij werden vrijgesteld van de
bepalingen betreffende de premiën, het entrepôt-exercicestelsel en de
surtaxe. zoolang zij niet zouden uitvoeren.