T)S

verste helft der 17e eeuw eene groote vlucht. De Nederlandsche Koloniën
leverden uitsluitend ruwe suiker, de Fransche, Spaansche en Portugeesche
ook geraffineerde. Vandaar, dat in het midden der 17e eeuw te Amsterdam
tal van raffinaderijen verrezen, welke de aangevoerde ruwe suiker bewerkten
 en veredelden, en het geraffineerde product weer in den handel
brachten. Tusschen 1650 en 1660 breidde de suikerraffinaderij zich te
Amsterdam dermate uit, dat zij een van de belangrijkste takken van
nijverheid in die stad werd, door welke de scheepvaart bevorderd en de
algemeene welvaart verhoogd werd. Door den uitgebreiden handel van
Nederland voorzagen de raffinaderijen op haar beurt het grootste gedeelte
van Europs van suiker, met name Frankrijk, Groot-Britannië, Polen,
Zweden, Denemarken en het grootste deel van Duitschland en het tegenwoordige
 Oostenrijk. In dezen tak van nijverheid werd grooter kapitaal
orngezet dan in eenige andere, zoodat het waaggeld te Amsterdam, jaarlijks
door de raffinadeurs en handelaars in suiker betaald, een vierde gedeelte
bedroeg van de geheele jaarlijksche ontvangsten, en wel 100 schepen
voortdurend alleen voor den suikerhandel in de vaart werden gehouden.
Maar niet lang zou de vreugde over deze welvaart duren : verschillende
landen, die van hier uit voorzien. werden van gerafiineerde suiker, bemerkende
 welke voordeelen de raffinaderijen, zoo direct als indirect, opleverden,
 begonnen die zelve op te richten en maatregelen te beramen om
den handel in dit artikel ten koste van Amsterdam tot zich te trekken.
Reeds in 1661 klaagden de Amsterdamsche raffinadeurs in een. adres
aan de Vroedschap hun nood over de concurrentie van het buitenland,
die deze industrie zou te gronde richten. Zij vroegen daarin vermindering
der lasten, welke den suikerhandel drukten, verlaging van het waaggeld
op ruwe suiker en van de wettelijk vastgestelde courtage voor de makelaars
en belemmering van den. invoer van buitenlandsche stroop.
Eigenaardig is het, dat dit artikel, het laatste product van het raffinageproces,
 hier te lande gedurende de 17° en. ook een deel der 182 eeuw in
betrekkelijk veel grootere hoeveelheid geconsumeerd werd dan in andere
landen, zoodat de buitenlandsche raffinadeurs het hoofdzakelijk slechts
hier konden slijten. In dit artikel konden zij dus getroffen: worden en
daarom werd voorgesteld een: provinciaal waaggeld op vreemde suikerstroop
 te heffen en het stedelijk waaggeld, alsmede het convooigeld (invoerrecht)
 bij den invoer te verhoogen.
De vroedschap van Amsterdam, de belangen der suiker-industrie erkennende,
 voldeed grootendeels aan deze wenschen, uitgezonderd de verhooging
 van het convooigeld op vreemde stroop, welke ressorteerde onder
Je bevoegdheid der Staten-Generaal en voorloopig niet ingevoerd werd.
Toch waren de klachten der raffinadeurs ten dezen niet ongegrond. In
Frankrijk toch had CoOLBERT, om de suikernijverheid daar te lande te
bevorderen, bij het tarief van 1665 en in nog sterker mate in dat van
1667. voor den invoer van ruwe suiker in Frankrijk uit de Fransche