48

nödig.  Un  so  versorgen  de  Holländer  ehr  eegen  Land  nn  Belligen  nn
Frankrik  mit  sollen  Häringen,  un  noch  bat  halbe  oder  viertel  Dütschland
  mit  to  versorgen,  geiht  dann  in  eenen  Rummel  hin.
Nu  smiet  sik  doch  von  sülben  de  Frag  op:  ob  dat  denn  nich  angohn
  kunn,  dat  man  uns'  Emdener  un  wat  sünst  noch  von  Dütschland
ut  Häring  fangen  will,  konkurrenzfähig  maken  kunn?  Un  nu  kümmt  ok
ganz  von  sülben  de  Gedanke,  dat  de  3  Mark  Jnföhrtoll  op  de  Tunn
Häring  to  wenig  is,  un  dat  to  Konkurrenzfähigkeit  een  högern  Toll
nödig  is.  Awer  dor  sitt  de  Knütt!  Keen  Mensch  will  dor  an.  „Wir
verteuern  das  Fleisch  des  armen  Mannes!"  Jk  weet  wull:  de  dütsche
Fischerizeitung  het  früher  ok  op  disse  Redensort  —  de  Hochdütschen
seggen:  Frase  —  reeden,  un  ick  will  mi  ok  nich  dorvon  frisprekeu,  awer
wenn  Eeen  erst  anfangt,  notodenken,  so  krigt  so'n  Sak  mannigmol  een
ganz  anner  Utsehn;  un  worüm  schall  unsereen  nich  ok  mol  dat  Nodenken
kriegen?  Ick  hebb'  so  immer  min  Kopp  for  mi  alleen  hat.  Ok  sör  een
Politiker  is  dat  mit  den  Fleesch  von  den  armen  Mann  een  ganz  prächtige ­
  Fräs,  um  mit  den  lütten  Mann  schön  to  dohn,  um  em  to  bewiesen,
dat  man  ok  hübsch  för  em  sorgt,  denn  man  bruit  jo  den  lütten  Mann,
dat  he  bi  de  Wahlen  för  uns  Partei  stimmen  deit;  nn  wenn  een  Partei
seggi:  Toll  op  Häring,  so  schrigt  de  anner  Partei  glik:  „Seht!  Sie
verteuern  das  Fleisch  des  armen  Mannes!  stimmt  lieber  für  uns!"  Un
dor  meent  se,  se  het  den  lütten  Mann  för  sick,  un  se  het  em  ok  villicht.
Awer  jede  Sak  hat  twee  Siden  un  man  mut  de  Lüd',  de  dat  Ding  man
jümmers  von  een  Sid  betrachten,  ok  mol  an  de  anner  Sid  führen.
Wi  Fischers  sin  ok  man  eenfache  Lüd',  un  hebben  nix  wider  in  de
School  lehrt,  as  wat  jeder  lütte  Mann  lehrt  hat,  awer  so  veel  Verstand
hebb  ick  doch  noch,  dat  ick  bi  so'n  Redeusort  erst  frogen  doh:  Ward  de
Häring  denn  wirklich  so  düer  von  den  Toll?  un  üm  woveel?  Betalt  de
lütte  Mann  wirklich  den  Toll  alleen,  oder  woveel  betalt  he  dorvon?
Js  dat  so  veel,  dat  dat  em  drücken  kann?  Un  in  welchen  Verhältnis
steiht  disse  Utgaw  to  den  Zweck?
Wer  alle  disse  Häringe  köft  un  eten  deit,  dat,  dücht  mi,  mut  jo
licht  to  erfohreu  sin,  wenn  man  in  verschiedene  Ortschaften  bi  alle  Hökers,
die  veel  sollen  Häring  in  detail  verköpen,  herum  frügt.  Ick  hebb  all
hier  un  dor  all  en  beten  tofrogt,  un  ick  glöw,  dat  dor  op  den  lütten
Manu  nich  de  Hälft  kamen  ward,  denn  wat  in  gode  Hüser  un  bi  den
Middelstand  un  in  de  Gasthüser  an  Häring  verteert  ward,  dat  is  jo  nich
wenig.  Frilich  sin  dat  von  de  groten  Nordseehäring,  un  dat,  wat  von