Full text : Beschrijving van handel en nijverheid in Nederland (2)

744

kristalliseeren der suiker; 70. het afscheiden der suikerkristallen; 80. het
verwerken der melasse. In den loop der 19e eeuw zijn in dit procédé,
dank zij der groote ontwikkeling van de technische en chemische wetenschappen,
 tal van belangrijke wijzigingen en verbeteringen aangebracht,
Het zou ver buiten dit bestek voeren, wanneer zij hier alle werden
nagegaan; slechts zij gewezen op eene van de uit een economisch 0ogpunt
 belangrijkste. Dat was ongetwijfeld de invoering der diffusie, welke
in 1863 plaats had. Vóór dien tijd werd het sap uit de geraspte beetwortels
geperst, maar zelfs met hydraulische persen was het niet mogelijk al
het aanwezige suikersap uit de beetwortels te verwijderen; het verlies
was vrij aanzienlijk. Hierin nu bracht de diffusie eene belangrijke verbetering.
 Dit stelsel rust op de ervaring, dat uit in water gedompelde plantencellen
 bij eene temperatuur van 60° tot 700, waarbij het eiwit stolt,
de zouten en de suiker door den celwand naar buiten treden (osmose),
terwijl omgekeerd het water door den celwand in het binnenste der cel
doordringt en er niet eerder evenwicht ontstaat, vóór dat de concentratie
der oplossing binnen en buiten de cel dezelfde is.
Om nu van deze ondervinding partij te trekken bij de suikerbereiding
worden. de beetwortels in kleine stukjes, snijdsels of lange reepen gesneden,
deze in ijzeren ketels op een geperforeerden bodem geplaatst en de
ketel met warm water van 600 à 700 C. gevuld. Na eenigen tijd is
een gedeelte van de suiker uit de cel in het water overgegaan met
een gedeelte der zouten. Die bewerking wordt in een tweeden ketel herhaald
 met andere snijdsels, maar met hetzelfde vocht. Zoo doorloopt
ditzelfde vocht achtereenvolgens 12 verschillende ketels met verschillende
snijdsels van steeds hooger suikergehalte en bereikt zoodoende eene concentratie,
 bijna gelijk aan die van het suikersap in de versche snijdsels,
terwijl de snijdsels omgekeerd van achteren naar voren in suikergehalte
meer en meer afnemen. Eene dergelijke samenvoeging van 19 of 14 ketels
voor het beschreven doel noemt men eene diffusiebatterij. De invoering
van dit stelsel opende voor de suikerfabrieken de gelegenheid om met
gering suikerverlies te werken. Immers, daardoor is men er in geslaagd
de in de bieten aanwezige suiker bijna geheel, tot op een restant van
2 pCt, er uit te halen. Vandaar, dat de diffusie de in Europa, ook in
Nederland, gebruikelijke methode is geworden om uit beetwortelen suiker
te bereiden. Bij de rietsuikerindustrie op Java heeft men ook getracht
haar toe te passen, doch daar is men er weer van afgegaan, niettegenstaande
 men door de diffusie 95 pCt. suiker kreeg; het stelsel bleek daar
echter in de toepassing niet voordeelig te ijn, omdat de ampas uit de
diffusieketels veel minder waarde als brandstof heeft dan de ampas uit
de rietpersmolens, die groote waarde heeft en niet door steenkolen kan
vervangen worden, daar deze, op Java ingevoerd, te duur uitkomen. In
de laatste jaren heeft men echter op Java eene combinatie der beide
stelsels beproefd door de ampas (de rietvezels, die overblijven als de
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.