112
wordt uit zoete melk (zie ook het hoofd „Melksuiker’’ in het Xe hoofd.
stuk: Chemische Nijverheid op blz. 581) en de maltose (moutsuiker),
die ontstaat bij de bereiding van mout, grondstof van gedistilleerd
en bier, wanneer het zetmeel der gebruikte granen onder de inwerking van
gerstemout (diastase) wordt omgezet in suiker (zie onder het hoofd „Bier”
en ook onder „Gedistilleerd en Gist’ in dit hoofdstuk).
In den handel en in het dagelijksch leven echter verstaat men onder
den collectieven naam ‚„suiker’’ alleen de saccharose, zooals die gewonnen
wordt hetzij uit het suikerriet hetzij uit den beetwortel.
Werd reeds in de vroegste oudheid de stengel van het suikerriet om
zijn aangenamen, zoeten smaak gekauwd, ook het uitpersen en. drinken
van het sap dateert al van eenige eeuwen vóór onze jaartelling.
Eerst later is men er toe overgegaan om door indampen van dit sap
eerst een, honigsurrogaat en vervolgens suiker te maken. Ook nu nog
wordt een dergelijk honigsurrogaat in sommige landen, die rietsuiker
produceeren, uit suikerriet bereid, 0.9. in Nederlandsch-Indië en in
Egypte, waar het een belangrijk consumptie-artikel is. Bij de bereiding
van deze stroop heeft men waarschijnlijk, door toevallig sterk indikken,
de gekristalliseerde suiker leeren kennen, en zoo is deze toen ook
in gebruik gekomen.
Het vaderland van de rietsuiker moet in Bengalen gezocht worden. In
aet wild is echter het suikerriet daar niet gevonden: en ook de stamvorm
an de gecultiveerde suikerriet-variëteiten is niet bekend.
Vele eeuwen lang schijnt de teelt van het riet zich tot het land van
oorsprong bepaald te hebben; men weet echter omtrent die oudste cultuur
zeer weinig. Wèl is het vrij zeker, dat ook de kunst om uit het riet
suiker te bereiden in Bengalen is gevonden.
De eerste berichten omtrent het suikerriet zijn door de Grieken in
Europa gekomen en wel voornamelijk door den veldtocht van ALEXANDER
DEN GROOTEN naar het binnenste van Azië (327 v. Chr.). Naar Perzië werd
het suikerriet in het begin der 6 eeuw na Christus uit Zuid-Azië overgebracht;
daar leerden de Arabieren het omstreeks het jaar 640 kennen,
die het na de verovering van Egypte daar te lande invoerden, Het heet,
dat de suikerbereiding daar spoedig groote vorderingen maakte en dat er
xort na de invoering van het riet zelfs kandijsuiker werd gemaakt.
Ook in Marokko en op Sicilië werd het suikerriet in de 8e en 9e eeuw
door de Arabische overheersching bekend. Omstreeks het jaar 1000 had
Sicilië reeds eene bloeiende rietsuikereultuur en -industrie ; na het einde der
16° eeuw geraakten beide echter in verval. Hoe het suikerriet naar Zuid-Spanje
(Andalusië, Granada en Valencia) is gekomen, is niet nauwkeurig
bekend, waarschijnlijk echter eveneens in de 8e eeuw door de Arabieren
van de tegenoverliggende Afrikaansche kust. Vooral in de 1le eeuw was
le suikerbereiding er van beteekenis.
In 1422 werd door een Portugees het suikerriet van Sicilië naar Madeira