714
groot deel der zoogenaamde Wilde Kust van Amerika, met name Suriname,
EÉssequibo, Demerary en Berbice. Behalve deze Nederlandsche
bezittingen kwamen ook de West-Indische koloniën van andere mogendheden
in aanmerking, 0.2. San Domingo, toen eene Spaansche bezit
ting, waar de suikerindustrie reeds in het laatst der 16e eeuw in gang
was, Barbados, St. Christoph, Guadeloupe en Martinique. Op deze laatste
beide eilanden, die aan Frankrijk behoorden, leerden de Hollanders de
suikerindustrie in practijk brengen.
Op St. Thomas waren, toen het eiland in 1640 door de Hollanders op
de Portugeezen veroverd werd, reeds 61 suikerplantages aangelegd; de
productie werd grootendeels in Nederland aan de markt gebracht, evenals
die van St. Eustatius. In sommige bescheiden uib de 17e eeuw vindt men
ook melding gemaakt van Curacaosche suiker. Waarschijnlijk heeft dit
rotsachtige eiland echter nooit zelf suiker voortgebracht en werd hiermede
bedoeld suiker van andere West-Indische eilanden, op Curacao opgeslagen
en van daar naar Europa verscheept.
Suriname bezat in 1665 ruim 50 suikerplantages, die echter niet van
grooten omvang waren; in weinige jaren klom dit aantal tot 200. Gebrek
aan werkkrachten (slaven) en de beroeringen, waaraan het land voortdurend
was blootgesteld, stonden intusschen aan eene behoorlijke exploitatie
in den weg. De hoogste productie, waartoe Suriname het in de
volgende eeuw bracht, was in het jaar 1750 en bedroeg toen 24.604.000
ponden.
Op Essequibo (Nova Zeelandia), destijds in het bezit der steden Middelburg,
Vlissingen en Veere, werd in 1661 met de productie van suiker
begonnen. In het laatst der 17e eeuw waren er 4 suikerplantages van de
West-Indische Compagnie en 12 à 15 van particulieren in werking; in
1725 was het aantal plantages tot 30 à 85 toegenomen. In 1780 viel de
kolonie den Engelschen in handen, waardoor de suikercultuur aldaar
voor Nederland haar belang verloor.
In de Nederlandsche kolonie aan de Demerary-rivier werd de eerste
suikerplantage in 1746 aangelegd en reeds in het volgende jaar werden
gronden uitgegeven voor 18 groote en een aantal kleinere ondernemingen ;
in 1759 werden er reeds 53 plantages geteld. In den vierden Engelschen
oorlog ging ook deze kolonie aan Engeland over.
Eene andere oude Zeeuwsche nederzetting aan de Wilde Kust was
Berbice, in 1627 door een rijken Vlissingschen koopman gesticht. In het
begin der 18° eeuw waren daar reeds een groot aantal suikerplantages;
in 1733 waren er 7 suikerplantages van de West-Indische Compagnie en
zene menigte van particulieren.
Heeft Hollandsche ondernemingsgeest dus in geheel West-Indië de
suikercultuur in het leven geroepen, toch zijn daarvan niet de vruchten
geplukt, welke verwacht hadden mogen worden, hetgeen in hoofdzaak
moet worden toegeschreven aan het slecht georganiseerde beheer van de