771
gronde gingen, is reeds vermeld. In 1813 bedroeg het aantal raffinaderijen
nog 86, doch slechts 3 waren er in. werking; deze hadden gevolg gegeven
aan den aandrang door NaPoLEoN uitgeoefend door middel van de prefecten
der departementen, om zich op de bereiding en raffinage van beetwortelsuiker
te gaan toeleggen.
Zoodra echter de koloniale suiker weer terugkeerde op de Amsterdamsche
markt lieten deze fabrikanten de beetwortelsuikerfabricage weer
varen en openden ook de andere raflinadeurs, zoo te Amsterdam als
elders, hunne inrichtingen weer om het oude bedrijf te hervatten. In
1816 werkten den ook te Amsterdam 60 suikerraffinaderijen, te Rotterdam
14, te Dordrecht 12, te Utrecht 2, te Deventer 1, te Zwolle 1, te
Groningen 1 en te Oosterbeek 1. Deze laatste was eerst beetwortelsuikerfabriek
geweest.
Het waren echter alle zeer eenvoudige fabrieken. Gedurende. twee
eeuwen was er nagenoeg geene verandering in de techniek van het bedrijf
gekomen, alles ging op de eens vastgestelde wijze zijn gang en de meesterknecht
was de leider der fabriek. De sleur zat er sterk in, om den vooruitgang
der wetenschap bekommerde men zich niet. De voornaamste
of althans de meest geruchtmakende wijziging, die in de fabricage was
aangebracht, was, dat het gebruik van ossenbloed ter zuivering der suikeroplossingen
in 1704 verboden was, waardoor de raffinadeurs verplicht
werden eieren of eiwit te gebruiken. In 1798 kwam deze oude quaestie
opnieuw te berde en werd door de rafïinadeurs aan den Raad van Amsterdam
om opheffing van het verbod verzocht met het oog op de groote
kosten, waarmede het gebruik van eieren gepaard ging. De Raad wees
echter, op advies van het „Comité van koophandel en zeevaart’’, het verzoek
van de hand, als zijnde het gebruik van ossenbloed schadelijk voor
de qualiteit en derhalve ook voor de reputatie der Hollandsche suiker
Overigens hechtte men in het algemeen in dien tijd nog weinig aan
de qualiteit der suiker. Als zij maar een zoeten smaak had, er blank uitzag
en de broodsuiker de gedaante had van het bekende kegelvormig
suikerbrood, was het voldoende. Het proces der raffinage bestond dan
ook uit niet veel meer dan een koken en herkoken der suiker volgens de
methode der ervaring en het bewerken der suiker tot suikerbrooden.
Het waren, zooals uit het bovenstaande blijkt, aanvankelijk meest
vreemden geweest, die de suikerrafiinaderij hier aanvingen, doch toen het
met den Nederlandschen handel niet altijd voordeelig meer ging, wierpen
verschillende kapitalisten zich op de nog bloeiende suikerindustrie,
bouwden eene fabriek en plaatsten daarin een meesterknecht, terwijl zij
bet beheer aan zich zelf hielden en hunne kinderen daarin opleidden.
Toen nu na de opheffing van het Continentaal Stelsel het bedrijf der
raffinaderijen weder werd voortgezet, was ook het oogenblik gekomen om
de methode van fabricage meer in overeenstemming te brengen met de
vorderingen der technische wetenschap, welke elders reeds bij deze