48
nödig. Un so versorgen de Holländer ehr eegen Land nn Belligen nn
Frankrik mit sollen Häringen, un noch bat halbe oder viertel Dütschland
mit to versorgen, geiht dann in eenen Rummel hin.
Nu smiet sik doch von sülben de Frag op: ob dat denn nich angohn
kunn, dat man uns' Emdener un wat sünst noch von Dütschland
ut Häring fangen will, konkurrenzfähig maken kunn? Un nu kümmt ok
ganz von sülben de Gedanke, dat de 3 Mark Jnföhrtoll op de Tunn
Häring to wenig is, un dat to Konkurrenzfähigkeit een högern Toll
nödig is. Awer dor sitt de Knütt! Keen Mensch will dor an. „Wir
verteuern das Fleisch des armen Mannes!" Jk weet wull: de dütsche
Fischerizeitung het früher ok op disse Redensort — de Hochdütschen
seggen: Frase — reeden, un ick will mi ok nich dorvon frisprekeu, awer
wenn Eeen erst anfangt, notodenken, so krigt so'n Sak mannigmol een
ganz anner Utsehn; un worüm schall unsereen nich ok mol dat Nodenken
kriegen? Ick hebb' so immer min Kopp for mi alleen hat. Ok sör een
Politiker is dat mit den Fleesch von den armen Mann een ganz prächtige
Fräs, um mit den lütten Mann schön to dohn, um em to bewiesen,
dat man ok hübsch för em sorgt, denn man bruit jo den lütten Mann,
dat he bi de Wahlen för uns Partei stimmen deit; nn wenn een Partei
seggi: Toll op Häring, so schrigt de anner Partei glik: „Seht! Sie
verteuern das Fleisch des armen Mannes! stimmt lieber für uns!" Un
dor meent se, se het den lütten Mann för sick, un se het em ok villicht.
Awer jede Sak hat twee Siden un man mut de Lüd', de dat Ding man
jümmers von een Sid betrachten, ok mol an de anner Sid führen.
Wi Fischers sin ok man eenfache Lüd', un hebben nix wider in de
School lehrt, as wat jeder lütte Mann lehrt hat, awer so veel Verstand
hebb ick doch noch, dat ick bi so'n Redeusort erst frogen doh: Ward de
Häring denn wirklich so düer von den Toll? un üm woveel? Betalt de
lütte Mann wirklich den Toll alleen, oder woveel betalt he dorvon?
Js dat so veel, dat dat em drücken kann? Un in welchen Verhältnis
steiht disse Utgaw to den Zweck?
Wer alle disse Häringe köft un eten deit, dat, dücht mi, mut jo
licht to erfohreu sin, wenn man in verschiedene Ortschaften bi alle Hökers,
die veel sollen Häring in detail verköpen, herum frügt. Ick hebb all
hier un dor all en beten tofrogt, un ick glöw, dat dor op den lütten
Manu nich de Hälft kamen ward, denn wat in gode Hüser un bi den
Middelstand un in de Gasthüser an Häring verteert ward, dat is jo nich
wenig. Frilich sin dat von de groten Nordseehäring, un dat, wat von