Abschn. 88. Die KoraYpacpri étri Xúaei und ¿v TríoTei.
4Õ1
Recht, bald zu Unrecht angewendet worden sein. Wie dem aber
auch sei, jedenfalls war noch der Uedanke lebendig, daß das xara-
Tpdqpeiv das förmliche und für sich zum Ausdrucke gebrachte
„Sichlossagen“ des Verkäufers vom Besitze auf ewige Zeiten in
sich schließt. Im Vertrage P. Lond. II S. 325 Nr. 483 (616 n. Chr.)
heißt es von den Vertragspartnern (Z. 20 f.): eîç xaÚTriv èXuXóGaaiv
Tf|v ëTTPacpov kuI dTtapaßaiov èpcpuTeuTiKriv ópoXoTÍav, òi’ fjç ópo-
XoTOÚaiv TÒ pèv TtpoXexGèv ÒÍKaiov toO aÒToO eúuToOç povacTrripíou
dßßd ITaTÓiTOç òi’ èpoO toO TrpoTeTP(appévou) Mriva TrpoeaxújToç
èvxeúGev pòri èKÒeòiuKévai xai TrapaKexmpriKévai xúj TrpoXexGévxi
Nüüávvr] (boißdppuuvog xai KaxaTeïpatpévai dirò xoû vöv èni xòv
dei Ktti éHfjç díravxa xpóvov kxX^
Abschnitt 88.
Die KttXttTpaqpn èixi Xúcrei und èv iríaxei.
Da es eine updcriç èui Xúcrei gibt, so folgt daraus, daß es
auch eine dTTOTpctqpn èni Xúcrei, eine rrapáGecriç èrrî Xúcrei
und eine KaxaTpacpf) èiri Xúcrei geben muß.
Man kann die rrpdaiç èrri Xúcrei^ durch „Kauf auf Wieder
kauf“ übersetzen 3; da aber ein Wiederkauf vertraglich nicht erfolgt,
wird man vielleicht besser „Kaufpfandvertrag“ sagen können*.
Den Hergang bei der updcnç èrri Xúcrei erklärt RabeU richtig wie
folgt: „der Gläubiger kauft die Sache um den Betrag seiner Forde
rung, besonders um die Darlehensvaluta als Kaufpreis vorbehaltlich
des Lösungsrechtes des Verkäufers. Wird dieses Lösungsrecht nicht
^ Ähnlich P. Par. 21, 9 (616 n. Chr.): nOëiueOa x^vbe xi^v Kaxaypa-
koG’ áirXfiv ëxYpacpov àatpdXeiav, éppeîvai xaurrj xQ évvójbiiu irpdffi ktX.
Nachher (Z. 19) heißt es: (ópoXoYoOpev) ireirpaKévai koI KaxaYeTpatpr)-
Kévai kt\. Ebenso P. Par. 21b (584 n. Chr.), Z. 6 und 10.
* Nach den Ausführungen von Rabel, Zeitschr. d. Sav. Stift. 28 (1907)
S. 354ff., und von Weiss, Pfandrecht!. Untersuchungen S. 21 ff., erhält der
Gläubiger bei einer irpâniç éiri Xúuei sowohl Nutzung als auch Besitz des
Pfandes, bei einer ibvfj év itioxei (vgl. P. Heidelb. 1278 bei Gerhard und
Gradenwitz, Philol. 1905 S. 498 ff.) dagegen weder Nutzung noch Besitz des
Pfandes, sondern das formelle Eigentum. Dieser Unterschied kommt, falls er
zutreffend ist, für den Betrieb des Besitzamtes nicht in Frage, denn beide-
male wird der notarielle Schuldvertrag (römische Zeit) in das Besitzamt
gebracht und dort gleichmäßig behandelt.
® Weiss, Pfandrechtliche Untersuchungen S. 9 ff.
* vgl. Spiegelberg, Demotische Kaufpfandverträge, Recueil de Travaux
relatifs à la Philol. etc. Vol. XXXI (1909).
® Zeitschr. d. Sav. Stift. 28 (1907) S. 354 ff.
29*