L'IMPOT CONSIDÉRÉ COMME UNÉ EXTORSION 97
Chose étrange, au premier abord, les rois eux-mêmes semblent
considérer la levée de l'impôt comme une opération peu recommandable,
tyrannique, comme un péché dont leur âme est chargée.
Qu’un malheur s’abatte sur leur famille, ou même simplement
qu’un personnage respecté leur résiste, et les voilà prêts à annuler
la perception et à brûler les registres. Grépoire de Tours raconte à
implere non poterat, cum grandi furore regressus est ad palatium, ut regi nunciaret
quae propter Austregisilum adimplere non poterat. T'unc ipso tempore beatus
Austregisilus glorioso excessu migravit et plebs sibi commissa remansit incolumis.
(c. 3]. Tune beatus Sulpicius, ejus diaconus, ab omnibus electus, opere et merito
dignus in eadem urbe successor ejus effectus, pontificale sumpsit officium. Nec
miora fuit cum post tempus illud crudelissimus Warnarius, cujus superius mentionem
fecimus, palatio‘reversus, opus nequam quod teterrimus bostis antiquus cordi
suo plantavérat exercere in opere festinabat, ut pagum et urbem Bituricam omnesque
ibidem commanentes, secundum eorum personas, tributarios faceret. Tunc
beatus Sulpicius, ansius apud semetipsum quid de hac re facere deberet, a Domino
postulabat auxilium. Cum esset ipse beatus totus mitis et simplex et corde humilis,
ejus resistere malitiam non modico timore formidabat, sed cum lacrimis ipsum
Warnarium coepit precari ut quos tempore beati Austregisili Bituriges tributarios
non fecerat nec suo tempore faceret. At ille crudelis quod sacerdos Dei orabat
minime prestare volebat. Tunc vir beatus de sacrato ministerio ei contestatus est
ut tam nefandam consuetudinem suis temporibus non impleret in opere. At ille
versutus, postquam jam munere accepto prelatus gaudebat, ad basilicam sancti
Austregisili, non corde sed corpore inflatus, quasi orationis studio, perrexit. Pervenit
ad locum ubi ipse beatus a fidelibus christianis mire decore jacebat humatus :
aspiciens in criptam videt eam auro argentoque miro modo adornatam, invidiaque
corde ejus repleto, tali est sermone affatus : « Austregisilus debuerat aurum
« et argentum suum pauperibus erogare et super tumulum suum poni jussit pro
« seculi dignitate. » Nec propter hoc dicebat ut ei cura esset de pauperibus sed, ad
similitudinem Judae Scarioth, avaricia repletus anhelabat. De ipso sepulchro regressus,
orandi causa circuibat altaria, dumque ambularet per ipsam basilicam, vectis
unus, in quo vela pendebant de alto, ruens cecidit super cerebrum ejus et tali est
plaga percussus ut cruor per oculos et barbam deflueret ét sanguis ad terram laberetur.
Tunc ipse Warnarius clamavit voce qua poterat, dicens : « Austregisilus
« dum adviveret semper mihi odiosus et contrarius fuit, et adhuc jam mortuus
« morti vicinae me tradidit. » Sic ipse infelix, a virtute dominica percussus, nec facinus
suum recognovit nec veniam a sancto Dei postulavit. Sed adhuc in sua malitia
exarsus, ad Augustodunensem urbem voluit festinanter properare, ut episcopum
loci illius destrueret et condempnaret. Et pergens mansit, non longe ab urbe, villa
Anlaciaco. Cum omnes recubuissent, tunc ipse ferocissimus pro secessu ventriintravit
necessariam, Cumque ibidem in loco consuetudinis sederet, statim dormivit.
Et cum evigilasset ministris suis qui ante ipsum stabant dixit: « Austregisilus
« et Sulpicius aquamanile cum urceo aureo in ista hora mihi transmiserunt ; quis
« hoc ex vobis recepit ? » Negantibus illis quod-non viderant et eo ipsum sermonem
loquente, omnia intestina vel jecora ejus per posteriora de corpore- evulsa
sunt, continuoque ipsa hora in ipso sterquilinio turpiter exalavit spiritum. Postea in
ipsis temporibus nullus fuit ausus tantae perfidiae scelus repetere. In illo impletum
est quod scriptum est in psalmis : « thesaurizat et ignorat cui congregat « ea ; et
iniquitas ejus in verticem ejus descendet » (Script. rerum Merov., t. IV, p. 200-202).
