342
Zu Buch TI, Cap, 2.
Einschränkung des Urteils über Pico geführt haben: s. Frisch.
Op. IT, 578 f.
©) In Astrologiam, Lih. IH, cap. 24, S. 344 f.
“) Ibid. Lib. VI, cap. 4 und 11, S. 398 und 407.
©) „At ingeniorum morumque varietas et a corporis habitu
pendet, et ab educatione, assuetudinis fundamento, quae naturae
viribus proximat. Accedunt leges, quibus in ea re plurimum est
nomenti .... unde arbitrii libertas contra omnem naturae ne-
zessitatem evidentissime declaratur.“ Lib. III, cap. 13. S. 327:
vgl. bes. Lib. III, cap. 27; S. 549 f.
8) Io. Pici Mirandulae, De hominis dignitate oratio. — Op. I,
207 If. — (Die Uebersetzung der Stelle zumeist nach Burckhardt.
Kultur der Renaissance, 1. Aufl. (1860), S. 354.)
*) Bovillus, De sapiente Cap. XXIII (S. die angeführte
Ausgabe der Werke des Bovillus [Buch I, Cap. 1, Anm. 63] S. 131 b.)
— Ich füge die ganze, merkwürdige Stelle im Original bei: „Unde
manifestum est sapientiam esse quandam humanitatem
et primi nostri indefecati naturalisve hominis imagi-
nem veramque speciem, seu artis hominem ex primo
naturali homine et ipso mundo felici congressu proge-
nitum. Est enim hic secundus homo velut propriae hu-
manae cognitionis objectum; velut item mundi exordium
sxitusque ac palinodia. .. Est et hic homo quaedam progenita
primi hominis minerva, primi intra se receptio, mansio
ac sedes. Manifestum item est: sapientiam esse quendam ho-
minis numerum, disecrimen, fecunditatem, emanationem, eam-
Jue consistere in hominis dyade genita ex priore mo-
nade. Primus enim nativus noster et sensibilis homo ipsiusque
aaturae mutuum monas est, et totius humanae fecunditatis fons
atque initium. Artis vero homo humanave species arte proge-
aita dyas est et prima quaedam hominis emanatio, sapientiae
iructus et finis. Cujus habitu qui a natura homo tantum erat,
artis fenore et uberrimo proventu reduplicatus homo vocatur et
homohomo.“ — Vgl. zum Ganzen bes. De sapiente Cap. XXIV,
und ob. S. 84 f.
85) Bessarion, Adversus calumniatorem Platonis Lib. HL,
Cap. 7.