7

titutie bij den belangrijken uitvoer zooveel van die opbrengst
af, dat ten slotte de Staat in 1887-88 nog slechts ongeveer
12 pCt. van die opbrengst netto incasseerde, gelijk uit vorenstaande
 tabel (blz. 19) blijkt:
Het had allen schijn alsof, wanneer de suikeruitvoer nog een
weinig grooter zou worden, het aan restitutie uit te geven be-Jrag
 hooger zou worden dan al hetgeen aan invoerrecht en accijns
 op suiker zou worden ontvangen, zoodat de geheele door
de binnenlandsche consumenten betaalde rechten aan premie voor
de fabrikanten zouden worden besteed. Dit kon natuurlijk niet
gedoogd worden en daarom werd met 1 Augustus 1888 de accijns
op de verwerkte beetwortelen verlaagd tot 80 pfenninge de 100
K.G. en daartegenover een accijns op het product van 12 Mark
per 100 K.G. witte suiker gelegd. Bij uitvoer werd nu voor
ruwe suiker 8.50 Mark per 100 K.G. gerestitueerd, 10.65 voor
geraffineerd boven 994 pCt. en 10 Mk. voor geraffineerd boven
93 pCt., terwijl in het jaar 1892 de rechten op de beetwortelen
geheel werden afgeschaft, de accijns op verbruikte suiker op 18
Mark werd vastgesteld en een open uitvoerpremie van 1.25,
2.00 en 1.65 Mark per 100 K.G. respectievelijk van elk der
drie assortimenten werd toegestaan. Het invoerrecht op suiker
van iedere soort werd op 36 Mark per 100 K.G. gesteld, zoodat
daarmede alle invoer van buiten voorgoed onmogelijk werd gemaakt
 en de binnenlandsche producenten een . onverbreekbaar
monopolie genoten.
In het jaar 1888-89 had het rendement van suiker uit de beetwortelen
 11.96 bedragen en daar de grondstof met Mk. 0.80
per 100 K.G. belast was, gaf dit op 100 K.G. suiker een bedrag
 van 6.69 Mk. en dit vermeerderd met de 12 Mk. accijns
op het product, bracht den totalen accijns voor dat jaar op
18.69 Mk. en voor de drie volgende jaren op dezelfde wijze
berekend op 18.47, 18.62 en 18.63 Mark. In de verdere jaren
tot 1896 was de vaste accijns 18 Mark en werd toen tot 20 Mark
per roo K.G. verhoogd, terwijl, zooals gezegd is, het recht op
de grondstof verviel.