391
dien tijd de ververs aan bepaalde voorschriften gebonden, zooals b.v.
:hans de apothekers aan de voorschriften der Pharmacopee gebonden zijn.
Die stedelijke reglementen maakten, dat de recepten der Hollanders voor
het verven met indigo niet zoo gemakkelijk ingang konden vinden als
anders het geval ware geweest, en natuurlijk beijverden de belanghebben-Jen
bij de weedecultuur zich zeer, om de naleving van die voorschriften
te verzekeren. Deze maatregelen hielpen echter nog niet genoeg naar hun
zin, zoodat de regeeringen te hulp geroepen werden, en dat dit niet zonder
succes gebeurde, bewijzen verschillende besluiten uit dien tijd. Achtereenvolgens
werd in Groot-Britannië, in Duitschland en in Frankrijk een
verbod tot het invoeren van indigo uitgevaardigd. In Frankrijk stelde
HenDrix IV er zelfs de doodstraf op. Ondanks al deze tegenwerking won
de indigo toch voortdurend veld en plaatste de Oost-Indische Compagnie
'n 1631 reeds voor een bedrag van 4 millioen gulden aan indigo.
In 1660 werd het verbod van invoer in Groot-Britannië door KarEL II
opgeheven, als gevolg waarvan talrijke Hollanders derwaarts gingen, om
daar onderricht te geven in het verven met indigo. Tusschen 1664 en
1694 werd daarna door de Britsche Oost-Indische Compagnie voor
£ 1.240.000 aan indigo ingevoerd. Ook in Frankrijk en Duitschland
werd het gebruik later weer vrijgesteld, waardoor de weedecultuur gaandeweg
verminderde.
Zoo verbreidde het gebruik van de indigo zich van hier uit naar alle
landen en dat daarmede eene uitbreiding der cultuur in tropische gewesten
gepaard ging, ligt voor de hand. De Franschen, de Spanjaarden,
le Portugeezen en vooral de Engelschen gingen nu wedijveren met de
Nederlanders om in hunne koloniën tot uitbreiding der indigocultuur te
geraken, zoodat, toen in het laatst der 18e eeuw ook in Bengalen de
indigocultuur zich begon te ontwikkelen (vóór dien tijd haalden de
Engelschen de indigo voornamelijk uit het westen van Voor-Indië), de
‚rijzen daalden en het gebruik sterk toenam.
Het Continentaal stelsel, dat de meeste havens van het Europeesche
vasteland ook voor den invoer van indigo sloot, deed vooral in Frankrijk
de beteekenis van de weede voor het blauwverven een oogenblik herleven
en zelfs slaagde men er in, als resultaat van de-door NAPOLEON uitgeloofde
premie van 500.000 francs, uit weede indigo te bereiden met de
eigenschappen van de uit Indië ingevoerde. Toen de handel weer ongestoord
kon plaats hebben, hernam de indigo echter onmiddellijk hare
vroegere plaats en sindsdien is zij een belangrijk handelsartikel gebleven,
waarvan vooral door Groot-Britannië en Nederland voordeel wordt
getrokken, hoewel hare beteekenis in de laatste jaren zeer begint te ver
minderen als gevolg van de vervaardiging van synthetische indigo (zie
olz. 593). . m
Tecenwoordig komt de indigo-cultuur voor Im Britsch-Tndië (Bengalen,