Abschn. 43. Staatsgut, Hausgut, Krongut.
197
einen Teil des Hausgutes. Im Laufe der Regierungszeit des
Augustus sind sie heimgefallen, sie müssen also bis dahin schon
einmal oder öfter in Erbpacht vergeben gewesen sein. Die jetzigen
Bewerber erklären, daß sie das Erbpachtkaufgeld an die Staats
kasse (òíiiLiouía Tpá-rreía) einzahlen werden; dieser Umstand bezeugt,
daß die Einkünfte der ßauiXiKp yh in die Staatskasse fließen,
jedoch — Punkt 9 — für Rechnung des Hausgutes ^ Der andere
Umstand, daß das Gesuch an den Idiologos gerichtet wird, be
stätigt, daß die ßaaiXiKp yü in den Geschäftsbereich des
Idiologos fällt, während doch die òripoffía yü der Staats
finanzverwaltung unterstellt ist.
In P. Oxy. IV 835 (um 13 n. Chr.) liegt der Fall ebenso
Auch hier wird das Erbpachtangebot an C. Seppius Rufus, mithin
an den Idiologos, gerichtet ; das Erbpachtkaufgeld soll gezahlt werden:
Itti Tf|V èv TÚJ Z[a]p[aTreÍL¡j òrijiuocríav [ipáneZav].
Anders liegen die Verhältnisse in P. Amh. H 97 (180—192
n. Chr.) :
‘ApTTOKpaTÍujvi crTp(aTriYip) ’Apcri(voÍTou) 'HpuKXeíòou pepí-
òoç Trapa TaoupTioç ZTOTofjTeujç tou TTaKÚueujç íepeítiç arrò
Kiúpriç ZoKvoTTaíou Npuou peià Kupíou tou dvòpòç Ztotoií-
reujç ’AYXdJcpemç toO TTave(ppéppeuj(ç). BoúXopai djvií-
craaOai èK tujv eíç upctaiv uTrepKeipévmv tfjç òioi-
Kpcreuuç Trepi xnv npoKeipévriv Kiúpnv 7TpÓTe[p]ov ’AYXopíp-
(peuuç Trp€crß(uTepou) TTavexihrou toû TTaKÚcreiuç dv0ecr[..
Ziorjonieiuç TTaveqppéppeujç toO TTaßouTog xpírov pépoç
oiKÍaç Kaí aùXfîç Kal èXaioupYÍou dpYoO kxX., xipfjç xújv xfjç
cTuvxippaeiuç àpY(upíou) (òpaxpmv) éKaxòv eikocri xal xüùv
ÉTTopévujv, èqp’ th KupujOeíffa òiaYpávpm èni xf|v ò[rip]o-
críav xparreíav kxX.
Zu deutsch: „ich wünsche in Erbpacht zu nehmen von den
zur Vererbpachtung bestimmten Liegenschaften der Staatsfinanz
verwaltung (òioÍKricnç) in der Gemarkung des vorgenannten Dorfes
(Soknopaiu Nesos) den früher dem Anchorimphis dem Älteren,
Sohne des Panechotes, Enkel des Pakysis, usw. gehörigen Besitz,
^ Über die Mitarbeit der Staatsbehörden für die Krondomänen vgl.
Mitteis, Röm. Privatrecht I S. 356. Ähnlich Paul M. Meyer, Festschrift für
Hirschfeld S. 133.
* Die Urkunde ist von den Herausgebern nur in den „descriptions“
aufgeführt worden.