Abschn. 43. Staatsgut, Hausgut, Kr ungut.
201
Nachdem das kaiserliche Hausgut im Laufe der Zeit die
Wesenheit von Krongut angenommen hattet und ein neues Haus
gut unter Severus geschaffen worden war — Punkt 13 —, wird
die alte Unterscheidung zwischen ßaciXiKf) Th nnd oùcriaKÔ Th ihre
Bedeutung verloren haben. Die ßamXiKn Th erscheint als Sonder
gruppe noch in der Zeit um 190 n. Chr. (R Oxy. IV 718, 15 f.).
Die jetzige Art des Hausgutes (die dritte im Laufe der Zeiten)
heißt in BGrU. 156, 6 (201 n. Chr.): xò íepiÚTa[TOv xapieTov].
Diese Urkunde, eine Giroanweisung an die Bank, lautet:
rdioç ’íoúXioç AioTévnç (TipaTidjiriç XeTuûvoç ß' Tpaiavîjç
’í(Txu[pá]ç éKaiovxapxeíaç Kopvr|Xíou TTpeídKou AòpriXíoiç Aio-
vuaíuj Kttt MaHipeívuj TpaTreZ;[ÍTaiç] xaípeiv. Xpnpaxíaaxe Xa-
Toupveívip Kaicrápujv oÍKOvópip èTraKoXou0[ojOv[To]ç
AúpnXíou^ «hhXiKOç To[ú] KpaxicTTOu érrirpÓTrou reipfiv
ujv èKupújGnv èv vopip ’Apcriv[oeÍTri] xrepi KLÚpr|v ‘Hqpaicrxiáòa
xfjç ‘HpttKXeíòou pepíòoç dpou[pÚJv ... pjidç [hjpiau àpire-
XObvoç TTpórepov [Tißjepiou fepéXXou, [vuvi] òè roG iepuj-
Tá[TOu xapieíou, ]...[... Trpo[Kripv[H]eujç^ [. .]aç^ xoO
[è]TnTpÓTT[o]u TÚJ èvecrTÚjT[i 6~ êxei], dpTupíou òpax[pOL)v] xei-
Xíoiv òiaKocrímv, Ka[i ujirèp éKaTO(TTÚ»[v] T[e(T]ô'ápuj[v ôktúj
Kai T]ecfô‘apáK[ovTa], Kai uTr[èp] ßeßaiu)TiK[oü] bpaxpág òia-
Kocríaç TrevxpKovxa, T(ívovTai) (òpaxpai) àu^n- (" Exouç) 0
AuTOKpaxópuuv Kaiffápujv Aoukíou Xermpiou Zeouppou Eù-
[creßjoüg TTepxívaKOç ’AöiaßnviKoO TTapGiKoû Mêtícttou ku'i
MápKOu AùpnXiou ’AvTUj[veí]vou EudeßoOg, ’E7T(eí)q).
Zu deutsch: „C. Julius Diogenes, Soldat der Zenturie des
Cornelius Prisons in der legio II. Traiana Fortis, an die Bankhalter
Aurelius Dionysius und Aurelius Maximinus. Zahlet im Girowege an
Saturninus, den kaiserlichen = Ökonomen, unter Gegenzeichnung des
Prokurators Aurelius Felix, den Preis für die meistbietend mir zu
geschlagenen (div èKupú)0riv), im arsinoitischen Gaue, Gemarkung des
Dorfes Hephaistias im heraklidischen Bezirke, belegenen [.jlVg Aru-
^ Vgl. zu dieser Frage Mittels, Röm. Privatrecht I S. 355.
* Berichtigung von Wilcken, Archiv V S. 235.
® Vielleicht ist nach CPR. 1, 5 zu ergänzen: [àTopa]gTiù[v ¿k irpoj-
Kripú[E]eu)ç. Die irpoKripuEiç ist die der Vererbpachtung voraufgehende öffent
liche Ausbietung durch die Behörde. Siehe Gradenwitz, Archiv II S. 105.
* Etwa: [pt]âç? Vgl. BGU. 904,6: [TcxpjáKiç Tevopévriç irpoKripúHeujç.
® Wie schon Gradenwitz, Archiv II S. 104 Anm. 4, gesehen hat, gehört
Kaiadpuuv zu oÍKOvópip. Vgl. noch P. Oxy. IV 735, 6; P. Teb. II 296, 12.