562
Zu Buch II, Cap. 2.
credit animatum, is gloriam artificis tribuit operi) ut in qua pene
omnes motuum varietas ab una simplicissima vi magnetica corporali,
uti in horologio motus omnes a simplicissimo pondere.“
Brief vom 10. 2. 1605. Op. IL, 84.
58) „Adeoque et ipsam hanc comprehensionem sensitivam
Solis et fixarum, quam molliter ego accipio mentique planetae
indulgeo; nescio an sufficienter lectori philosopho comprobaverim.“
Astron. nova; Op. II, 397.
59) Anmerkungen zum Mysterium Cosmographicum: (1621)
Op. TI, 176. „Si pro voce anima vocem vim substituas, habes ipsissimum
principium, ex quo Physica coelestis in Comment. Martis
est constituta et lib. IV Epitomes Astr. exculta. Olim enim causam
moventem planetas absolute animam esse credebam, quippe
imbutus dogmatibus. I. C. Scaligeri de motricibus intelligentiis.
At cum perpenderem hanc causam motricem debilitari cum distantia
a Sole: hinc conclusi vim hanc esse corporeum aliquid,
si non proprie, saltem aequivoce etc.“ Zur Erläuterung der
letzten Worte vgl. Astronomia nova Pars III, Cap. 38, Op. III, 303:
„Quamvis virtus motrix non sit materiale quippiam, quia tamen
materiae, hoc est corpori planetae vehendo, destinatur non liberam
esse a legibus geometricis. saltem ob hanc aetionem
materialem transvectionis.‘“
60) Astronomia nova. Pars III, Cap. 38; Op. III, 300 ff. —
Vgl. Epitome Astronomiae Copernicanae (1618). Lib. V, Pars I.
Op. VI, 402.
8) „Primum enim mens ipsa nihil potest in corpus.
Oportet igitur menti adjungere facultatem exsequendi sua munia
in corpore planetae librando . . Erit (haec) magnetica facultas,
hoc est naturalis consensus inter corpora planetae et Solis.
Itaque mens naturam et magnetes in subsidium vocat..“
„Si ergo per sese officium faciunt virtutes magneticae, quid opus
illis est mentis directorio? ... Accedit et hoc, quod in ipsis etiam
modis, quos menti praescripsimus omnium, qui possunt esse, probatissimos,
implicari videtur quaedam incertitudo geometrica;
quae nescio an non a Deo ipso repudietur, qui hactenus
semper demonstrativa via progressus esse deprehenditur.“ Astron.
nova P, IV, Cap. 57; Op. II, 396 f. — Vgl. Epitome Astron. Cop.
Op. VI, 342f. u. s.
