Giordano Bruno.
575
Op. ital 124 f. u. 127; s. bes. den Eingang des Werkes „de Immenso
et innumerabilibus“ Op. lat. I, 1, 201f. u. De Immenso Lib. III,
Cap. IX (I, 1, 380 ff.)
*) De compositione imaginum (1591) Cap. XII: „Animae potentia
illa interior et quodammodo spiritualior.. . , individuum
quiddam esse censenda est de genere lucis, ita ut eadem sit lux,
illuminatum et actus rei sensibilis atque formae, differens ab externo
visu, qui per alienam lucem informatur, quia simul ipsa
iux est atque videns . .. Tandem differt oculi visus a visu interni
spiritus, quemadmodum speculum videns a speculo non vidente,
sed tantum repraesentante speculum se ipso illuminatum
et informatum, quodque simul lux est et speculum, et in quo
objectum sensibile cum subijecto sensibili sunt unum “
Op. lat. II, 3, 119.
1) „Haec tota lux magis est praesens, clara et exposita nostrae
intelligentiae, quam externis lux solis exposita possit esse oculis;
haec enim oritur et occidit, neque quoties ad eam convertimur
adest, allera vero non minus nobis praesens est, quam
ipsi nobis, tam praesens est nostrae menti, ut et ipsa sit
mens.“ A. a. O., Praefat, Op. lat. II, 3, 90.
©) Campanella, Metaphysik, P. I, S. 55, vgl. S. 8 u. s. —
S. dagegen Giordano Bruno: Summa terminorum metaphysicorum
(Op. Jat. I, 4, 32). „Subinde sequitur intellectus, qui ea,
quae ratio discurrendo et argumentando et, ut proprie dicam,
ratiocinando et decurrendo concipit, ipse simplici quodam intuitu
recipit et habet . , et dicitur intellectio quasi interna lectio
atque si speculum vivum quoddam sit, tum videns, tum in se
ipso habens visibilia, quibus obiicitur vel quae illi objieiuntur.“
'7) De la causa, principio, et uno, Op. ital. 229: Vgl. bes.
De immenso Op. lat. I, 1, 241 f.; 307 u. s.
1) Vgl. De la causa, principio et uno: „L’intelletto universale...
illumina Vuniverso e indrizza la natura a produre le
sue specie come si conviene, et cossi ha rispetto alla produttione di
cose naturali, come il nostro intelletto alla congrua produttione
di specie rationali.“ Op. ital. 231.
») „Sigillus sigillorum.“ Op. lat. II, 2, 218f.; vgl. bes. II,
2. 164 £f.
